Archiv für Januar 2012

İran Suriye‘de SUÇÜSTÜ Yakalandı
Suriyeli muhalifler, İran‘dan gelen keskin nişancı askerleri Suriye‘de suçüstü yakaladı.

Ayaklanmaları kanlı şekilde bastırmak için Suriye yönetimine silah gönderdiği öne sürülen İran, önceki gün suçüstü yakalandı.

Özgür Suriye Ordusu, Humus kentinde 5′i keskin nişancı asker, 7 İranlıyı yakaladığını açıkladı.

Açıklama sonrası 5 kişinin görüldüğü bir video kaydı yayınlandı. Kamera önünde askeri kimlik gösteren 1 kişi İran Dvrim Muhafızı üyesi olduğunu ve Humus Hava Kuvvetleri istihbarat birimlerinin talimatlarıyla faaliyet gösterdiklerini itiraf etti.

Özgür Ordu sözcüsü, İran‘dan ülkedeki askerlerini çekmesini isteyerek, 2 sivil İranlının ise serbest bırakılacağını açıkladı. Daha önce bölgede mühendis olarak görev yapan 7 İranlının kaçırıldığı duyurulmuştu.


Yüksekova Haber

Report on the Massacre of Roboski – 03 January 2012

Report on the Massacre of the Villagers of Gülyazı (Bujeh) and Ortasu (Roboski) Villages of Uludere (Qileban) District of Şırnak Province

Incident: 35 people–all of the males, 17 of them juveniles- were killed and another one was wounded and two other survived without wounding in the air attack of the Turkish Air Force to the group that had trespassed the border between Turkey and Iraq and returning back to Turkey in the vicinity of Gülyazı (Bujeh) and Ortasu (Roboski) Villages of Uludere (Qileban) District of Şırnak Province on 28 December 2011 at 21:30-22:30.
Aim: The aims of the human rights commission are to interview with the survivors, relatives of the deceased, witnesses if any, and with the authorities on the massacre; to prepare a report in the light of the information gathered with the research and investigation; to contribute to reveal out the material reality by sending the report to the authorised institutions and offices; to enable the public opinion to access the real information; and to demand an effective investigation to ascertain the perpetrators.
The Constitution of the Commission: As soon as the news concerning the incident reached at 9 am on 29 December 2011, the General Centres of the Human Rights Association (IHD) and the Organisation of Human Rights and Solidarity for Oppressed People (MAZLUMDER) decided to constitute the first commission with consulting their local branches and the commission arrived the scene of the incident in the afternoon of the same day.
Consultations with NGOs and civil society organisations were made for the constitution of another commission and the commission organised by IHD, MAZLUMDER, Confederation of Public Employees Trade Unions (KESK), Turkish Medical Association (TTB), Human Rights Foundation of Turkey (HRFT), Contemporary Lawyers Association (ÇHD), Peace Assembly of Turkey and General Work Trade Union (DİSK Genel İş) arrived to Diyarbakır Province the same day in the afternoon.
The constitution of the first commission that made the preliminary research and investigation:
First Commission was composed of following persons, MAZLUMDER Vice General Chairperson Selahattin ÇOBAN; MAZLUMDER Diyarbakır Branch Chairperson Abdurrahim AY; MAZLUMDER Diyarbakır Branch Executive Deniz ÇAVUŞ; MAZLUMDER Diyarbakır Branch Executive Nurettin BOZKURT; MAZLUMDER Hakkari Branch Chairperson Cengiz ŞEN; MAZLUMDER Hakkari Branch Executive Nihat GÜR; MAZLUMDER Hakkari Branch Executive Çetin CAN; IHD’s Diyarbakır Branch Executive and IHD Executive Board Member Serdar ÇELEBİ; IHD Executive Board Member Haşim USLU; IHD Siirt Branch Chairperson Vetha AYDIN; IHD Mardin Branch Chairperson Erdal KUZU; IHD Mardin Branch Executive Hüseyin CANGİR; IHD Van Branch Secretary Sami GÖRENDAĞ; IHD Van Branch Member Arşad NARÇİN; IHD Hakkari Branch Secretary Sait ÇAĞLAYAN, IHD Hakkari Branch Accountant Ferzende TAŞ; IHD Hakkari Branch Executive Garip GAZİOĞLU; IHD Yüksekova Representative Bedirhan ALKAN.
Second Commission composed of NGOs and civil society organisations: IHD General Chairperson Öztürk Türkdoğan; MAZLUMDER General Chairperson A. Faruk Ünsal; MAZLUMDER Executive Board Member Nurcan Aktay; KESK General Chairperson Lami Özgen; TTB’s Central Council Members Osman Öztürk, Halis Yerlikaya and Zülfikar Cebe; ÇHD’s General Chairperson Selçuk Kozağaçlı, HRFT’s Executive Board Member Hürriyet Şener; Selma Güngör and İmam Canpolat from the Secretariat of the Peace Assembly of Turkey; DİSK Genel İş Executive Board Member Remzi Çalışkan and writer Temel Demirer.
Eğitim-Sen Diyarbakır Branch Chairperson Kasım Birtek, KESK Diyarbakır Branch Platformu Dönem Sözcüsü BTS Branch Secretary Veysel Özhekti, BES Diyarbakır Branch Chairperson Edip Binbir, SES Diyarbakır Branch Executive Ramazan Kaval, Diyarbakır Medical Chamber Chairperson Şemsettin Koç were accompanied to the Commission from Diyarbakır Province.
Executives and members of the local branches of the organisations from Batman, Mardin, Siirt, Şırnak, Hakkari and Van Provinces were joined the commission.
Attempts of the Commission: The First Commission reached Uludere (Qileban) District of Şırnak Province on 29 December 2011 at 5.00 p.m. and examined the corpses one by one at the State Hospital and the place and conditions of the autopsies and took photographs. At 7 p.m. published the preliminary examination report. The First Commission waited for the completion of the autopsies in the morning of 30 December 2011 and following the post-mortem procedures moved to Gülyazı (Bujeh) and Ortasu (Roboski) Villages. An investigation was conducted where the incident occurred and interviewed with many villagers and relatives of the deceased, and took their opinions and statements. A large part of the investigation and research by members of the commission was recorded with photographs and camera footages.
MAZLUMDER General Centre made written applications to facilitate the activities of the commission and requested an appointment Sirnak Governorate, Uludere District Governorate, Sirnak Chief Public Prosecution Office and Uludere District Gendarmerie Command Office on 30 December 2011.
The Central Commission (the Second Commission) 04.30 a.m. on 30 December 2011 started out with a bus from Diyarbakir, and reached Uludere around 11.00 a.m. where set off with the funeral convoy and continued until Ortasu and Gülyazı Villages. The commission attended the beginning of the funeral in Gülyazı Village and then went to the scene without delay. The army unit hindered the commission to reach the scene of incident just 200 metres away and forced the commission return back by deploying troops to the scene with helicopters as soon as the commission moved to the scene. The commission interviewed with the witnesses of the incident and performed condolence visits to three families in their houses and applied to their information about the incident.
The delegation went to the scene to the scene saw a military union (border line) by making shipments of military helicopters to turn back 200 meters to the scene, forced the delegation had left, returned to the scene, event and met with the delegation, visited the three-family homes condolence to found incident with the right-dried headman and other villagers After interviewing with the head of Ortasu Village, the two survivors and the villager the commission left the village at 08.00 p.m.
Arrival and the Interviews of the Commission:The First Commission reached Uludere (Qileban) District of Şırnak Province on 29 December 2011 at around 05.00 p.m. The presence of the several foreign-plated vehicles and foreigners were observed from the entrance of Uludere (Qileban) District of Şırnak Province. The commission learned that the corpses of the 35 people were in Uludere (Qileban) State Hospital, and one of the wounded person was taken to Şırnak State Hospital and another survivors is in shock and unable to speak and the last survivor Hacı ENCÜ could speak. Commission then stated the aims of their visit to the ones at the entrance of the hospital and as human rights defenders conveyed condolences. The commission observed that there wasn’t any preparation to meet the needs of the crowd outside the hospital and some people were eating their own food and people outside the hospital were standing or sitting on the ground. The Commission was unable to find an officer or correspondent in the hospital and informed by the relatives of the deceased that the majority of corpses were in the above floors and autopsy procedures were done in the basement floor. Thereupon the commission went to the place of autopsy. The hall in the basement was divided with a screen and several bed covers were thrown on the screen. Down the stairs on the right side was central heating system and the place in which the autopsy procedures were conducted was on the left. The smell of diesel fuel inside the hall was very dense. The number of the officers was few and there were only the forensic medicine experts. It is determined that only one lawyer from the Şırnak Bar association was allowed to be present in the autopsy procedure on behalf of the families and two prosecutors have been conducting the procedures and six autopsies were finalised until 6.30 p.m.
Later the commission noted that the women have been mourning in the entrance so that their voices could be heard all over the hospital and later photographed the corpses one by one.
The Commission tried to gather information from the waiting families during the autopsies. Interviews with Hacı Encü (one of the survivors) and relatives of the victims were conducted in the hospital. In the beginning there were not any security officers but later during the pencilling of the preliminary report two minibuses full of riot police officers and an armour police vehicle came to the hospital, police officers left their vehicles and formed a single file and crossed the dooryard of the hospital with their vehicles escorting them.
On 30 December 2011 the commission left the hospital in the morning and went to the village of the deceased and investigated the scene of the incident. The “smugglers’ road” which was used to go to the scene that was approximately 4-5 kilometres away from the village has been covered with ice and although it was recently cleaned by the bulldozers -their marks could be seen- it was still muddy. The mountainous scene of incident was under snow and blood, dead mules and things that were blown were scattered around in the scene of bombing.
First Commission made investigations for approximately one hour in the scene of incident and two hours in the village.
The interviews were kept comprehensive and everything that could be evidence were photographed and taken under record.
The members of the Commission did not see any soldier or a member of the security forces. No public officer including the gendarmerie was seen in the mourning place of the villagers, inside and around the village.
The observations of the second commission are as follows: Neither public officer nor the member of the security forces was seen in mass burial place and inside Gülyazı Village. A very large crowd was gathered in the burial place from the villagers of Ortasu and Gülyazı Villages and from the people living in the vicinity. Diyarbakır Metropolitan Mayor Chairperson Osman Baydemir and other province and district mayors, BDP Group Chairperson Selahattin Demirtaş, BDP Group Deputy Chairperson Şırnak Deputy Hasip Kaplan and other deputies of the BDP, independent deputy Ahmet Türk and CHP İstanbul Deputy Sezgin Tanrıkulu were seen and were condoled.
The army unit and the army helicopters in the unit were seen on the slope of the hill in vicinity of Gülyazı Village.
Although Gülyazı Village has a dense population was kept under the village status.
The distance between the scene of the incident and the nearest army unit (border brigate) was 6,7 kilometres on the map.
The Second Commission was harassed by deploying a fully-equipped army unit on the borderline and on the road to Ortasu Village by helicopters and by circling helicopters on the commission. The commission forced to stop by soldiers 200 metres before the scene of incident and told that they could not go to the scene on the grounds that it was banned. The Commission insisted to go to the place of the incident and had to return back after the army officer told them that they would be force to return back with the order from the army radio. But the commission could observe the borderline and the bombing area with bare eyes.
Interviews with the above mentioned persons by our Commissions are as follows:1- Haci Encü (19) who had survived from the incident and whom we interviewed with in the hospital on 29 December 2011 (abridged):
On 28 December 2011 at 4.00 p.m. we crossed the border to Iraq with a group of 40-50 people and with same number of mules to bring diesel oil and food to bring together. We intentionally did not inform the gendarmerie headquarters but they already knew that we come and go. Our goal was to bring sugar and diesel. In fact, even on the way we heard the sound of unmanned aerial vehicle, but we continued our way because we always come and go. At night at 7.00 p.m. we started to return back after loading the mules. At 9.00 p.m. we approached the border. We reached the plateau of our village; our plateau is just on the border. First there was lighting flares and subsequently salvos of artillery-howitzer. We left the load on the other side of the border. Immediately after the salvos aircrafts came and started bombing. We were two groups; there was a distance of 300-400 meters between the front of group and the one behind it. Immediately after the artillery salvos the aircrafts came. There is not any other way to pass to the other side of the border because the soldiers held our plateau. So the groups are squeezed and had to come together, at the end we became two large groups. With the first air bombardment the group of about 20 people which was on the zero-point of the border was destroyed. Immediately we started to flee back; bombs began to rain on ones between the rocks. The group that I have been part of was consisting of 6 persons and 3 from the group survived. We have plain clothes on us, no one had guns. The event lasted for approximately 1 hour or something. We two people with 3 mules entered the water in the creek. After waiting an hour we took refuge under a rock and we could not hear anything from our friends. Between 11.00 and 11.30 p.m. we understood that villagers were coming from the lights and sounds. The soldiers began to leave the plateau that they held as the peasants began to wail. We have been doing this business for a very long time. Two of us were married; others were high-school or primary school students. No one has yet called me to give testimony. After the event, I did not see any soldier. The other survivors are Davut Encü (22 year-old) and Servet Encü (wounded, Şırnak State Hospital).”
2- Servet ENCÜ who had survived from the incident and whom we interviewed with after the funeral on 30 December 2011 (abridged):
„Our fathers, grandfathers also did this job (cross-border trade). We also did. There is no factory here. We are earning our lives with this business. Everyone in this village, in this border, is doing the job.
On the night of the incident 7- 8 people from each of the 2 or 3 villages, up to a total of nearly 40 people with our mules and crossed the border approximately two kilometres. There we bought diesel oil, sugar and food from Iraqis. We did not go to Haftanin and Sinat. The way back, the soldiers stopped us. Every time they did. However they gave permission to pass. This time did not allow. They made us to wait at the border. At last they poured bombs on us. 37 people, including students whose ages ranging between 10 and 20, were shot for doing this job for 50, 60 or 100-TL.
Selam ENCÜ, one of the dead, was a student of engineering. Şivan was 15, Orhan was 10, Mehmet was 11 year-old. There was no anyone from PKK (member of the organization).
The PKK does not deal with bringing diesel oil with 40-50 mules. The soldiers who stopped us at the border never spoke with us. After the incident no military officials came to help. After the bombing several wounded people froze to death on the grounds that no one had not shown up to help. We the three people from the 38 have survived. They did not see me because I was hiding buried in snow.
Previously soldiers had been stopping us however after a while they gave permission to us to pass. This time they did not let us go by closing all sides. The soldiers went away with their cars as soon as the bombing began.
If I were not survived the corpses would wait there for 1-2 days. We were in three separate groups that one of them in the border and others away from it. We thought to leave with leaving our load when they did not allow us to pass. After the bombing I walked approximately 100 metres and asked for help by telephone. After 2-3 hours, they came to help. Soldiers or an authorized person did not come, just our people came. We had left the village at 5 p.m. and at 9.30 p.m. we reached the border. At 9.40 p.m. was the bombing. The students among us were doing this work for their pocket money.
Our village is five kilometres inside from the border. The first group informed us after reaching border that the soldiers took measures. We thought to leave our load and pass the border as such because of the cold weather. At that moment four aircrafts came and bombed for 1,5 hours. We informed the headquarters by phone and they did not come. At 3 a.m. we carried the wounded and the dead to the half way to the village. Half of the wounded died on the road. Two or three of them could survive with timely medical intervention. The soldiers on the border knew that we were villagers and we have been doing this business. Before the incident time to time they waited on the border. They closed the road and left the others open. Our friends informed that the border was held by the soldiers.
I flew into the air due to explosions and then fell and I was buried in the snow. We will do this job as long as we are allowed to do. A clash was not occurred in his route so far. Until today when the soldiers caught us they shot our mules, burn the saddles and the goods we brought. This time, they shot us.
The first group informed us when they could not cross the border. We stayed where we were. As we were waiting on the grounds that the soldiers would allow us to pass or we could find another way to pass we as two separate groups were bombed. We were bombed separately.
I saw that some of the wounded died due to loss of blood and neither the security forces nor the ambulance arrive”.
3-From another village not a witness but one of the first people that arrived the scene (who does not want to give his name):
Two days before the incident a clash took place in the road junction of Uludere. Soldiers told to our friend who buys the goods we bring during the border trade and sells the shops that “Tonight is the last one. You will not be able to do this job again”.
4-The father of Ferhat ENCÜ whose right to life was violated:
In last one month the soldiers did not give trouble as we did our job.
5- Another villager (who does not want to give his name)
Health personnel tried to reach the scene of the incident with ambulances from Şırnak Province at 3 a.m. Soldiers hindered them saying you cannot go there with ambulances. After the reaction of the villagers whom the health personnel met they went to the headquarters and said that they would like to go to the scene. But in the headquarters they told the health personnel that only the paths could be used and the road was not safe. A friend of mine who is a health personnel working in Şırnak Province told me these.
6-Another villager (who does not want to give his name)
I was also once a smuggler. There is an unwritten contract between us and the soldiers. The State could save the wounded with the helicopters in Şırnak Province as the minsters who carried the wounded from Libya with private ambulance airplanes and as the ones who had wounded in Mavi Marmara attack from Israel. Some of the wounded frozen to dead.
7- Şükrü UYSAL, the brother of Özcan UYSAL whose right to life was violated:
“I have been living in Ortasu village. I was in the village when the incident took place. A lot of people from our village provide their living with the border trade. Border trade has been going on for many years. Border trade has been conducted with the information of the gendarmerie headquarters in our village for a long time. My brother’s group moved from the village to the Iraqi border on 28 December 2011 at 2 p.m. As they were returning approximately at 9 in the evening they divided into two groups after seeing the soldiers who had closed the road. The pioneering group waited in the border and watched the soldiers while the other one informed the others about the soldiers. As they were doing this they were attacked. The rear group took refuge in a rocky area. The first group was killed in a flat place, and there is still snow everywhere. Lightning flares fired by the soldiers illuminated everywhere as the daylight. Thanks to this lighting soldiers could see clearly everyone. The route was a continuously used route and there was a road on the route. There were mines on the road. 35 villagers have been killed and 3 people were wounded in the incident. “
8- The head of Ortasu Village we talked in the mourning house:
We have been doing border trade in this route, I mean this job, since the English had drawn this border. Soldiers and the state officials know that we have been doing smuggling. I think that this incident is a movement like Ergenekon or Balyoz because it took place just after Bülent Arınç told that they will give the rights of Kurds. Moreover the villages in the surrounding voted for the [pro-Kurdish] Peace and Democracy Party (BDP). I have been thinking why this incident took place. The region is not the route of PKK because the Iraq side is flat; it is impossible to make a surprise attack from that side to the Turkish border. Everyone approaching from that side would be noticed by the Turkish soldiers. There was not a clash in this route until now. Generally during the operation the head of the village and the temporary village guards were warmed before in order to prevent the smugglers not to go to the region or not to return back. Our place, Gülyazı Village could not be a municipality although it has a high population. We want the border gate to be open here. We made official applications. But…”
9- Another villager who talked in the mourning house in Ortasu Village:
“Herons detect everything. Our children were not carrying guns. Herons should have detected this. Instead why did they bomb our children…”
10- Hacı Encü who talked in the mourning house in Ortasu Village:
“We reached the border at 7 p.m. We loaded petrol and sugar from a place 2,5 or 3 kilometres inside the border and returned back. Servet Encü from the pioneers came to us just 200-300 metres before the border and told us that the soldiers had closed the border. Later they lighted the border. We heard the salvos of the artillery. Then the fighters bombed. Half an hour later they bombed our place. The first group was completely burned down. Our place did not get blacked”
11- Another villager who talked in the mourning house in Ortasu Village:
“No one came to help after the incident although we informed. They did not reply our calls. We brought our dead. Our children could be saved if they interfered on time”.
Official interviews made in Uludere and Şırnak Province:1- Şırnak Chief Public Prosecution Office: On 30 December 2011 a fax message had been sent from MAZLUMDER General Centre and called on 02 January 2012. As a reply the office told the commission that their programme was full for two days and they could not meet with the commission.
2- Uludere District Governorate Naif Yavuz: On 30 December 2011 a fax message had been sent from MAZLUMDER General Centre and called on 02 January 2012. As a reply the governorate gave a negative reply on the grounds that the governor was attacked and has been resting in the hotel.
3-Uludere District Gendarmerie Headquarters: On 30 December 2011 a fax message had been sent from MAZLUMDER General Centre and called on 02 January 2012. As a reply they told the commission that they won’t meet with the commission.
4-Şırnak Governorate: The members of the commission also made written application to Şırnak Governorate as in the relations with other official institutions, with a fax message sent from the General Centre of the MAZLUMDER on 30 December 2011. Also an authorised correspondent could not be found in the Governorate when called from the MAZLUMDER’s General Centre.



Roboski Katliamı Raporu – 03 Ocak 2012

Şırnak İli Uludere (Qıleban) İlçesi Gülyazı (Bujeh) ve Ortasu (Roboski) Köylülerinin Katledilmesi İle İlgili Araştırma-İnceleme Raporu

OLAY: Şırnak İli Uludere (Qileban) İlçesi Gülyazı (Bujeh) ve Ortasu (Roboski) Köylerinden Irak sınırına geçmiş ve dönmekte olan sivillerin sınırın sıfır noktasında 28.12.2011 tarihinde 21:30-22:30 sularında Türk Silahlı Kuvvetlerine ait savaş uçaklarının bombardımanı sonucu meydana gelen saldırıda;17’si çocuk, tamamı erkek olmak üzere toplam 35 insanın toplu halde yaşamlarını yitirmesi, 1 kişinin yaralanması ve 2 kişinin yara almadan sağ kurtulması olayı.
AMAÇ: Bu katliam nedeni ile mağdurlar, mağdur yakınları, varsa görgü tanıkları ve resmi yetkililer ile görüşmek, araştırma ve incelemeler ile elde edilen bilgiler sonunda rapor hazırlamak, raporu ilgili ve yetkili kurum ve makamlara göndererek maddi gerçeğin açığa çıkarılmasına katkıda bulunmak, kamuoyunun gerçek bilgiye ulaşmasını sağlamak, faillerin bulunması ve haklarında gerekli soruşturmanın başlatılmasını talep etmek amacıyla bir insan hakları heyeti oluşturulmuştur.
HEYET OLUŞUMU: Olay 29.12.2011 günü sabah saat 09 civarında öğrenilir öğrenilmez, İHD ve MAZLUMDER Genel Merkezleri, yerel şubeleri ile görüşerek ön inceleme ve araştırma yapmak üzere bir heyet oluşturulmasını ve böylece oluşan I. heyet olay bölgesine 29.12.2011 günü akşam saatlerinde gitmiştir.
STÖ ve DKÖ’lerden heyet oluşumu için görüşmeler yapılmış, aynı gün İHD, MAZLUMDER, KESK, TTB, TİHV, ÇHD, Türkiye Barış Meclisi ve DİSK Genel İş’ten oluşan merkezi heyet akşam saatlerinde Diyarbakır’a ulaşmıştır.
ÖN İNCELEME VE ARAŞTIRMA YAPAN I. HEYETİN OLUŞUMU: I. Heyet MAZLUMDER Genel Başkan Yardımcısı Selahattin ÇOBAN, MAZLUMDER Diyarbakır Şube Başkanı Abdurrahim AY, MAZLUMDER Diyarbakır Şube Yöneticisi Deniz ÇAVUŞ, MAZLUMDER Diyarbakır Şube yöneticisi Nurettin BOZKURT, MAZLUMDER Hakkari Şube Başkanı Cengiz ŞEN, MAZLUMDER Hakkari Şube Yöneticisi Nihat GÜR ve MAZLUMDER Hakkari Şube Yöneticisi Çetin CAN ile
İnsan Hakları Derneği Diyarbakır Şube Yöneticisi ve İHD MYK Üyesi Serdar ÇELEBİ, İHD MYK Üyesi Haşim USLU, İHD Siirt Şube Başkanı Vetha AYDIN, İHD Mardin Şube Başkanı Erdal KUZU, İHD Mardin Şube Yöneticisi Hüseyin CANGİR, İHD Van Şube Sekreteri Sami GÖRENDAĞ, İHD Van şube üyesi Arşad NARÇİN, İHD Hakkari Şube Sekreteri Sait ÇAĞLAYAN, İHD Hakkari Şube Saymanı Ferzende TAŞ, İHD Hakkari Şube Yöneticisi Garip GAZİOĞLU, İHD Yüksekova Temsilcisi Bedirhan ALKAN’dan oluşmuştur.
STK ve DTÖ’lerden Oluşan II. HEYET: II. Heyet İHD Genel Başkanı Öztürk Türkdoğan, MAZLUMDER Genel Başkanı A. Faruk Ünsal, MAZLUMDER GYK Üyesi Nurcan Aktay, KESK Genel Başkanı Lami Özgen, Türk Tabipleri Birliği Merkez Konsey Üyeleri Osman Öztürk, Halis Yerlikaya, Zülfikar Cebe, Çağdaş Hukukçular Derneği Genel Başkanı Selçuk Kozağaçlı, Türkiye İnsan Hakları Vakfı Yönetim Kurulu üyesi Hürriyet Şener, Türkiye Barış Meclisi Sekretaryasından Selma Güngör, İmam Canpolat, DİSK Genel İş Yönetim Kurulu Üyesi Remzi Çalışkan ve yazar Temel Demirer’den oluşmuştur. Heyete Diyarbakır’dan Eğitim Sen Diyarbakır Şube Başkanı Kasım Birtek, KESK Diyarbakır Şubeler Platformu Dönem Sözcüsü BTS Şube Sekreteri Veysel Özhekti, BES Diyarbakır Şube Başkanı Edip Binbir, SES Diyarbakır Şube Yöneticisi Ramazan Kaval, Diyarbakır Tabip Odası Başkanı Şemsettin Koç eşlik etmişlerdir. Heyete yol boyunca Batman, Mardin, Siirt, Şırnak, Hakkari ve Van illerinden kurumlarımızın yerel şubelerinin yöneticileri ve üyeleri de katılmıştır.
HEYET GİRİŞİMLERİ: Heyetten birinci grup, 29 Aralık 2011 tarihinde saat 17.00 sularında Şırnak İli Uludere (Qileban) İlçesine varmış, Devlet Hastanesinde cenazeleri tek tek incelemiş, otopsi yeri ve şartları ile cenazelerin tutulma koşullarını incelemiş, fotoğraf çekimi yapmış ve saat 19.00’da “önizlenim” raporu yayınlamış, 30.12.2011 tarihinde sabah erken saatlerde otopsi işlemlerinin tamamlanmasını beklemiş, otopsi işlemlerinin ardından Gülyazı (Bujeh) Ve Ortasu (Roboski) Köylerine geçmiş, olayın meydana geldiği yerde incelemelerde bulunmuş, birçok köylü ve maktül yakınları ile görüşmüş, görgü ve beyanlarını almıştır. İnceleme ve araştırmanın büyük bir kısmı heyet üyeleri tarafından fotoğraf ve kamera çekimi ile kayıt altına alınmıştır.
MAZLUMDER Genel Merkezi, heyet çalışmalarına kolaylıklar sağlanması ve heyet görüşmeleri için 30.12.2011 tarihinde yazı ile Şırnak Valiliği, Uludere Kaymakamlığı, Şırnak Cumhuriyet Başsavcılığı ve Uludere İlçe Jandarma Komutanlığından randevu talep etmiştir.
Merkezi heyet 30.12.2011 günü sabah saat 04.30’da Diyarbakır’dan bir otobüs ile yola çıkmış, saat 11.00 civarında Uludere’ ye ulaşmış, burada cenaze konvoyu ile Ortasu ve Gülyazı köylerine kadar konvoyla yola devam etmiş, Gülyazı Köyünde cenaze defin işlemlerinin başlangıç kısmına katılmış, zaman geçirmeden olay yerine gitmiş, olay yerine heyetin gittiğini gören askeri birliğin olay yerine (sınır hattına) helikopterlerle asker sevkiyatı yaparak heyetin olay yerine 200 metrede geri dönmesine mecbur bıraktığı, olay yerinden dönen heyet olayın görgü tanıkları ile görüşmüş, üç aileyi evlerinde ziyaret ederek taziyede bulunmuş ve olay hakkında bilgilerine başvurmuş, Ortasu köyü muhtarı ile olaydan sağ kurutulan iki kişi ve diğer köylülerle görüşmüş, akşam saat 20.00 gibi köyden ayrılmıştır.
Heyetten birinci grup Şırnak İli Uludere (Qileban) İlçesine 29 Aralık 2011 günü saat 17.00 sularında varmıştır. Uludere (Qileban) İlçesinin girişinden itibaren çok fazla yabancı plakalı aracın ve insanın olduğu gözlemlenmiştir. Öldürülen 35 kişi Uludere (Qileban) İlçesi devlet hastanesine, yaralı bir kişinin Şırnak Devlet hastanesine götürülmüş olduğu diğer iki sağ kurtulan kişiden birinin şokta olduğu ve konuşamadığı ve diğer kişi olan Hacı ENCÜ’nün ise konuşabildiği bilgisine ulaşılmıştır. Heyet daha sonra hastane girişinde bulunanlara geliş amaçlarını belirtmiş ve insan hakları savunucuları olarak olaydan duydukları üzüntüyü belirterek başsağlığı dileklerini iletmiştir. Heyet, hastanenin dışında kalabalığın ihtiyaçlarının giderilmesi konusunda herhangi bir hazırlığın olmadığını, dışarıdaki insanların ayakta veya yerde oturduklarını, bir kısım insanların kendi getirdikleri yollukları yediklerini gözlemlemiştir. Heyet hastaneden içeri girdiğinde herhangi bir görevli veya muhatap bulamayıp cenaze yakınlarından cenazelerin büyük kısmının yukarıdaki katlarda bulunduğunu, otopsi işlemlerinin ise aşağı/bodrum katta yapıldığını öğrenmesi üzerine önce otopsi yerine inmiş, inişe göre merdivenin solunda hemen koridorun bir paravanla ayrıldığını ve paravanların üzerine yatak çarşafı türü şeyler atıldığını ve içeride çok kesif bir mazot kokusu olduğunu, inişe göre merdivenin sağında kalorifer kazanı bulunduğunu ve ciddi bir kirlilik olduğunu, otopside bulunan kişileri bir birinden ayırd edememe nedeni ile otopsiye giren avukatlardan bir kısım bilgiler almış ve özellikle görevlilerin çok az sayıda ve hatta adli tıp uzmanları dışında görevlinin olmadığını gözlemlemiştir. Otopsi işlemlerine aileleri temsilen Şırnak Barosundan tek bir avukatın bulunmasına izin verildiği, iki savcının işlemleri yürüttüğü, saat 18.30 itibariyle sadece 6 cenazenin otopsi işleminin tamamlandığı tespit edilmiştir.
Hastanenin kalabalık, cenazelerin gruplar halinde gelişigüzel odalarda battaniyelere sarılı halde bekletildikleri, ailelerin de cenazelerin başında beklemekte oldukları görülmüştür.
Heyet giriş katında özellikle kadınların ağıt yaktığını ve feryatlarının hastaneyi inlettiğini gözlemlemiş daha sonra üst katlarda cesetleri bir bir fotoğraflamıştır.
Heyet, otopsi esnasında bekleyen ailelerden konu hakkında bilgi edinilmeye çalışılmıştır. Olayda yara almadan kurtulan ve hastanede bulunan Haci Encü ile görüşmüş ve maktullerin yakınlarıyla, köylülerle baş başa görüşmüştür. Başta hiçbir güvenlik görevlisinin bulunmadığı ancak “önizlenim” raporu yazıldığı esnada iki yarım otobüs robokop ile TOMA tabir edilen araçların hastane önüne geldiği ve polislerin tek sıra halinde inerek hastanenin avlusunun önünden araçların eşliğinde geçtiği gözlemlenmiştir.
30.12.2011 tarihinde hastaneden sabah saatlerinde ayrılan heyetin birinci grubu olayda ölen köylülerin köyüne gitmiş olayın meydana geldiği yer incelenmiştir. Köyden takriben 4-5 km uzak olduğu tahmin edilen olay yerine gitmek için sürekli kullanılan “kaçakçı” yolu diye tabir edilen yolun buzlu olduğu ancak yolun iş makineleri tarafından temizlendiği ve palet izlerinin görüldüğü, yine de çamur olduğu gözlemlenmiştir. Dağlık olduğu gözlemlenen mıntıkada halen kar mevcut olduğu ve savaş uçaklarının bombalama yaptığı yerin sınırın “sıfır” noktası olduğu yerlerde pıhtılaşmış kan izleri görülmüştür. Ölü katırlar ile parçalanmış başkaca parçalarının etrafa savrulmuş olduğu görülmüştür.
I.Heyet olay yerinde bir saatten fazla, köyde de iki saatten fazla incelemelerde bulunmuştur.
Görüşmeler geniş tutulmuş, delil olabilecek her şey fotoğraflanmaya, kayıt altına alınmaya çalışılmıştır.
Heyet köyde bulunduğu süre zarfında tek bir asker ve ya güvenlik görevlisini görmemiştir. Köylülerin bulunduğu taziye yerinde, köyün içinde, giriş ve çıkışlarında hiçbir resmi veya sivil jandarma veya başkaca kamu görevlisi görmemiştir.
Merkezi heyetin genel gözlemleri şunlardır: Gülyazı Köyü’nde yapılan toplu defin alanında ve köy içinde hiçbir resmi yetkili ve güvenlik görevlisinin olmadığı, defin alanında Ortasu ve Gülyazı köylüleri ile civar bölge halkından çok büyük bir kalabalık olduğu, Diyarbakır Büyükşehir Belediye başkanı Osman Baydemir ile diğer il ve ilçe belediye başkanların olduğu, BDP Grup Başkanı Selahattin Demirtaş, BDP Grup Başkan Vekili Şırnak milletvekili Hasip Kaplan ile diğer BDP milletvekilleri, bağımsız milletvekili Ahmet Türk’ün ve CHP İstanbul milletvekili Sezgin Tanrıkulu’nun olduğu görülmüş ve kendilerine de başsağlığı dilenmiştir.
Gülyazı köyü yanında tepe yamacında büyük bir askeri birliğin olduğu, bu birlikte askeri helikopterlerin bulunduğu uzaktan gözle görülmüştür.
Gülyazı köyünün nüfusunun oldukça kalabalık olduğu ancak hala köy statüsünde tutulduğu gözlemlenmiştir.
Olay yeri ile olay yerine en yakın askeri birliğin(sınır taburu) arasında harita üzerindeki mesafenin 6,7 km olduğu görülmüştür.
Merkezi heyet Ortasu Köyünden olay yerine giderken, askeri helikopterler tarafından sınır hattına ve heyetin yol güzergahına tam teçhizatlı askeri birlik indirilmiş, ara ara heyet üzerinde helikopterli uçuş yapılarak heyet taciz edilmiştir. Merkezi heyet olay yerine 200 metre kala askerler tarafından durdurulmuş ve olay yerine gidemeyecekleri, bu bölgenin yasaklandığı kendilerine iletilmiş, Heyetin olay yerine gitmekte ısrar etmesi üzerine askeri telsizle gelen emir üzerine olay yerindeki askeri görevli heyetin zorla indirileceğini belirtmesi üzerine heyet geri dönmek zorunda kalmıştır. Ancak, heyet çıplak gözle sınır hattını ve bombalama nedeniyle kararmış tepeyi gözlemiştir.
Heyetlerimiz, aşağıda belirtilen şahıslarla yaptığı görüşmeleri olduğu gibi aktarmaktadır:
1- Olayda sağ kurtulan ve 29.12.2011 tarihinde hastanede görüştüğümüz Haci Encü (19 yaşında) özetle şu beyanlarda bulunmuştur:
“28.12.2011 günü Saat 16.00’da 40-50 kişilik bir grupla birlikte mazot ve gıda maddesi getirmek üzere yine bu sayıda katırla beraber sınırın Irak tarafına geçtik. Karakola özellikle bir bilgilendirme yapmadık ancak gidip geldiğimizi zaten biliyorlardı. Amacımız şeker ve mazot getirmekti. Hatta giderken İnsansız Hava Aracının sesini dahi duyduk ancak sürekli gidip geldiğimiz için yolumuza devam ettik. Akşam 19.00’da katırları yükleyerek yola çıktık. Saat 21.00 gibi sınıra yaklaştık. Bizim köyün yaylasına vardık, yayla tam sınırdadır. Orada önce aydınlatma fişeği ve akabinde de top-obüs atışı yapıldı. Biz yükümüzü sınırın diğer tarafında bıraktık. Hemen ardından uçaklar geldi ve bombardıman başladı, biz iki gruptuk, öndeki grup ile arkadaki grup arasında 300-400 metre mesafe vardı, ilk top atışından hemen sonra uçak geldi, askerler bizim yaylayı tuttukları için, bu tarafa geçebileceğimiz başka yol yoktu, bu nedenle gruplar sıkışarak bir araya gelmek zorunda kaldı, sonunda iki büyük grup olduk, ilk uçak bombardımanında sınırın sıfır noktasında bulunan yaklaşık 20 kişilik grup imha oldu, hemen geriye kaçmaya başladık, kayalıklar arasında kalanların üzerine bomba yağmaya başladı, benim de içinde bulunduğum grup 6 kişiydi, bu gruptan 3 kişi kurtulduk, üzerimizde günlük sivil elbiselerimiz vardı, hiç kimsede silah yoktu, olay 1 saat falan sürdü, bir iki kişi 3 katırla beraber küçük bir deredeki suya girdik, bir saat bekledikten sonra bir kayalığın altına sığındık, arkadaşlarımızdan haber alamadık, saat 23.00-23.30 gibi gelen ışıklardan ve seslerden köylülerin geldiğini anladık, köylüler feryat etmeye başlayınca askerler tuttukları yerlerden çekilerek yaylayı da boşalttılar, çok uzun zamandır bu işi yapıyoruz, iki kişi evliydi, diğerleri lise ve ilköğrenim öğrencisiydi, henüz hiç kimse beni ifade vermem için çağırmadı, olaydan sonra hiç asker görmedim, kurtulan diğer 2 kişi ise Davut Encü (22 yaşında) ve Servet Encü (Şırnak Devlet Hastanesinde yaralı) dür.”
2- Olayda sağ kurtulan ve 30.12.2011 tarihinde cenazelerin defin işleminden sonra görüştüğümüz Servet ENCÜ özetle şu beyanlarda bulunmuştur.
“Bu işi (sınır ticareti) babalarımız da, dedelerimiz de yapıyordu. Biz de yaptık. Burada fabrika falan yok. Biz bu iş ile geçiniyoruz. Bu köyde bu sınırlarda herkes bu işi yapıyor.
Olayın olduğu gece gün akşam 2-3 köyden 7-8’er kişilik olmak üzere toplam 40’a yakın kişi katırlarımızı alıp sınırı 2 km kadar geçtik. Orada Iraklılardan mazot, şeker ve gıda aldık. Haftanin ve Sinat’a da gitmedik. Geri dönerken askerler yolumuzu kestiler. Her zaman keserdiler. Ancak geçmemize izin verirlerdi. Bu kez izin vermediler. Bizi sınırda beklettiler. En son da üzerimize bomba yağdırdılar. Yaşları 10 ile 20 arasında değişen ve içlerinde öğrencilerin de olduğu 37 kişi 50, 60 veya 100-TL için bu işi yaparken vuruldular.
Ölenlerden Selam ENCÜ mühendislik okuyordu. Şıvan 15, Orhan 10, Mehmet 11 yaşındaydı. Orada PKK’li (örgüt mensubu) kimse yoktu.
PKK 40-50 katır getirip mazotla uğraşmaz. Bizi sınırda durduran askerler bizimle hiç konuşmadılar. Olaydan sonra hiçbir askeri yetkili yardıma gelmedi. Bombalamadan sonra yaralı olan birkaç kişi yardım gelmemesi üzerine soğuktan donarak öldüler. 38 kişiden biz üç kişi sağ kaldık. Kara gömülüp saklandığım için beni görmediler.
Daha önce de askerler bizi durdururlardı. Ancak daha sonra geçmemize izin verirlerdi. Bu kez her tarafı kapatarak geçmemize izin vermediler. Bombalama başlayınca askerler arabalarına binip gittiler.
Ben sağ kalmasaydım cenazeler orada 1-2 gün daha kalabilirdi. Biz, biri sınırda diğer ikisi uzakta olmak üzere üç ayrı grup halinde idik. İzin verilmeyince yükümüzü bırakıp gitmeyi de düşündük. Bombalamadan sonra 100 m kadar yürüyüp telefonla yardım istedim. 2-3 saat sonra yardım geldi. Asker veya yetkili kimse gelmedi, sadece bizim insanımız geldi. Akşam saat 17.00’da yola çıkmıştık. 21.30’da sınıra gelmiştik. 21.40’ta da bombalama oldu. İçimizdeki çocuklar okul harçlığı için bu işi yaparlardı.
Köyümüz sınırdan 5 km uzaktadır. İlk grup sınıra yetiştiğinde askerin önlem aldığını görünce bize haber verdiler. Biz de hava soğuk olduğu için getirdiğimiz eşyaları bırakıp öyle geçmeyi düşündük. Bu sırada 4 uçak gelerek 1,5 saat boyunca bombaladı. Biz karakola da telefonla haber verdik, gelmediler. Gece saat 3 gibi biz yararlı ve ölüleri yolun yarısına kadar getirdik. Yaralıların yarısı yolda öldü. Zamanında müdahale olsaydı 2-3 kişi kurtulabilirdi. Sınırdaki askerler bizim köylü olduğumuzu ve bu işi yaptığımızı biliyorlardı. Bazen yine sınırı beklerlerdi. 1 tek yolu kapatır, diğer yolları açık bırakırlardı. Arkadaşlar sınırın askerlerce tutulduğunu haber verdiler.
Ben bombalamadın etkisiyle havaya uçtum, yere düşüp kara gömüldüm. Biz izin verildiği sürece bu işi yaparız. Bu güzergahta şimdiye kadar bir çatışma yaşanmamıştır. Şimdiye kadar biz yakalandığımızda katırlarımızı vurur, semerlerimizi ve getirdiğimizi eşyaları yakarlardı. Bu kez bizi vurdular.
İlk grup sınırdan geçemeyince bize haber verdi. Biz de olduğumuz yerde kaldık. Bu arada ilk grup geçişe bir süre sonra izin verilir ya da geçecek başka bir yer bulabiliriz düşüncesi ile beklerken 2 ayrı grup halinde bombalandık. Ayrı ayrı bombalandık.”
Olaydan sonra hiçbir güvenlik gücünün ya da ambulansın gelmediğini ve yaralı olan birkaç kişinin kan kaybından öldüğünü gördüm.”
3-Bir Başka Köylü Olay Tanığı Değil Olay Yerine İlk Gidenlerden (İsminin yazılmasını istemeyen)
Olaydan 2 gece önce Uludere yol ayrımında çatışma yaşanmıştı. Askerler sınır ticaretinden getirdiğimiz malları alıp ilçede ilgili yerlere satan arkadaşlarımıza “bu gece son, artık bu işi yapamayacaksınız” demiş.
4-Olayda yaşam hakkı ihlal edilen Ferhat ENCÜ’nün babsı:
Son 1 aydır, bu işi yaparken askeriye bize hiçbir problem çıkarmamıştı.
5-Bir başka köylü (İsminin yazılmasını istemeyen)
Şırnak’ta gece 3 gibi sağlıkçılar olay yerine ambulansla gelmeye çalışmışlar. Askerler ambulansla olay yerine gidemezsiniz deyip engellemişler. Sağlık ekiplerinin karşılaştığı köylüler olay yerine gitmedikleri için kendilerine tepki gösterince sağlık ekipleri karakola gidip olay yerine gitmek istediklerini söylemişler. Ancak karakolca, gidilmek isteniyorsa sadece patika yolun kullanılabileceği, yolun emniyetli olmadığı söylenmiş. Bu hususu bana Şırnak’ta görev yapan sağlık çalışanı bir arkadaşım söyledi.
6-Bir başka köylü (İsminin yazılmasını istemeyen)
Ben de zamanında kaçakçılık yaptım. Bizim askerlerle aramızda yazılı olmayan bir anlaşmamız vardı. Devlet, bakanlar Libya’daki yaralıları özel ambulans uçaklarla gidip getirirken veya Mavi Marmara saldırısı nedeniyle İsrail’e götürülen yaralıları uçaklarla Türkiye’ye taşırken Şırnak’taki helikopterler kullanılarak kendi vurduğu yaralıları kurtarılabilirdi. Bazı yaralılar soğuktan donarak öldüler.
7- Olayda yaşam hakkı ihlal edilen Özcan UYSAL’ın kardeşi Şükrü UYSAL:
“Ben Ortasu köyünde yaşarım. Ben olay gün köydeydim. Bizim köyde birçok insan geçimini sınır ticaretinden sağlamaktadır. Sınır ticareti uzun yıllardır devam etmektedir. Uzun zamandan beri yapıldığından köyümüzdeki karakolun bilgisi dahilinde yapılırdı. 28.12.2011 tarihinde gündüz saat 2’de benim kardeşimin de içinde bulunduğu grup köyden çıkıp Irak sınırına doğru yol aldılar. Akşam saat 9 gibi geri dönerken sınırda askerlerin ileride yolu kestiklerini görünce iki gruba ayrılmışlar öndeki gurup sınırda bekleyip askerleri gözetlemiş ve gerideki gruba askerlerin pusuda olduklarını bildirirken saldırıya uğramışlar onların gerisinde kalan gurup kayalık bir alana sığınmışlar. Birinci grubun öldürüldüğü yer düz bir yerdir ve hala yerde kar vardır. Askerler tarafından atılan aydınlatma fişeği ortalığı gündüz gibi aydınlatır. Bu aydınlatma sayesinde askerler herkesi rahatlıkla seçebilirdi. Kullanılan güzergâh sürekli kullanılan bir güzergahtır. Yolu vardır. Yol üzerinde maden ocakları vardır. Olayda 35 köylü yaşamını yitirdi ve 3 kişi de yaralandı.”
8- Ortasu Köyü Muhtarı ile taziye evinde yaptığımız görüşmede Muhtar:
“İngiliz sınırı çizdiğinden beri biz bu güzergahta sınır ticareti yani bu işi yapıyoruz. Asker ve devlet görevlileri bu işi yani kaçakçılık yaptığımızı biliyorlar. Ben bu olayın Bülent Arınç’ın Kürtlerin haklarını vereceğiz demesinden sonra olması nedeniyle Ergenekon gibi Balyoz gibi bir hareket olduğunu düşünüyorum. Ayrıca buradaki köyler BDP’ye oy vermiştir. Düşünüyorum niye bu olay oldu. Bir mantıklı izah bulamıyorum. Bölge PKKnın geçiş güzergahı değil, çünkü Irak tarafı düzlüktür, oradan Türkiye sınırına sızma yapılması mümkün değil, kim gelirse Türk askeri tarafında fark edilir. Zaten bu güzergahta şimdiye kadar hiçbir çatışma yaşanmadı. Genellikle operasyon yapılacağında muhtar ve korucubaşı uyarılır kaçakçıların bölgeye gitmemesi, giden varsa da gelmemesi gerektiği belirtilir. Bizim burası özellikle Gülyazı Köyü nüfusu çok olmasına rağmen Belediye yapılmıyor. Sınır kapısının açılmasını istiyoruz. Resmi başvurularımız oldu. Ama nafile.”
9- Ortasu köyünde taziye evinde konuşan bir başka köylü:
“Heronlar her şeyi tespit ediyor. Bizim çocuklarımızın üzerinde silah yoktu. Heronlar bunu tespit etmiş olması lazım. Buna rağmen neden çocukları bombaladılar.”

10- Ortasu Köyünde taziye evinde konuşan Hacı Encü’nün ifadeleri:
“Akşam 19.00 gibi sınıra vardık. Sınırın 2,5 3 Km öte tarafında mazot ve şeker yükleyip, sınıra geldik. Sınıra 200-300 metre kala öncü ekipte olan Servet Encü bize geri gidin, asker sınırı kapatmış dedi. Biz de geri gittik. Daha sonra sınırda aydınlatma yapıldı. Top sesi duyduk. Sonra da savaş uçağı bombaladı. Bombalamaya ara verildi. Yarım saat sonra bizim bulunduğumuz yer bombalandı. İlk grup tamamen yanmıştı. Bizim grubun bulunduğu yer siyahlaşmamıştı.”
11- Ortasu Köyünde taziye evinde konuşan bir başka köylü:
“Olaydan sonra haber verilmesine rağmen kimse yardıma gelmedi. Çağrılarımıza cevap vermediler. Cenazeleri kendimiz getirdik. Zamanında müdahale edilseydi, yaralı çocuklarımız kurtulabilirdi.”
1- Şırnak Cumhuriyet Başsavcılığı: 30.12.2011 tarihinde MAZLUMDER Genel Merkezi tarafından faks gönderilmiş ve teflonla 02.01.2012 tarihinde verilen cevapta“İki günlük yoğun programı olduğu ve müsait olmadığı ve bu nedenle heyetle görüşemeyeceği” bildirilmiştir.
2- Uludere Kaymakamı Naif Yavuz: 30.12.2011 tarihinde MAZLUMDER Genel Merkezi tarafından Uludere Kaymakamlığına faks gönderilmiş ve daha sonra yapılan tüm telefon görüşmeleri ve son olarak 02.01.2012 tarihinde yapılan telefon görüşmesine “kaymakam saldırıya uğradı ve otelde dinleniyor, müsait değil” şeklinde Genel Merkez’e olumsuz cevap vermişlerdir.
3-Uludere İlçe Jandarma Komutanlığı: 30.12.2011 tarihinde MAZLUMDER Genel Merkezi tarafından Şırnak Uludere İlçe Jandarma Komutanlığına faks gönderilmiş ve son olarak 02.01.2012 tarihinde yapılan telefon görüşmesinde “görüşme yapamayacakları” şeklinde Genel Merkez’e olumsuz cevap vermişlerdir.
4-Şırnak Valiliği: Heyet üyeleri, diğer resmi makamlarla olduğu gibi Şırnak Valiliğine de yazılı olarak müracaatta bulunmuş; 30.12.2011 tarihinde MAZLUMDER Genel Merkezi tarafından faks gönderilmiş ve randevu talep etmiştir. Şırnak Valiliği ile MAZLUMDER Genel Merkezi arasında yapılan telefon görüşmesinde yetkili bir muhatap bulunamamıştır.
• Olaya ilişkin birçok iddia ileri sürülmektedir. Bunlar arasında en çok göze çarpanlar: resmi makamlar başta Genel Kurmay Başkanlığı’nın 29.12.2011 tarihli ve saat 11: 45 ve BA – 33 / 11 sayılı ilk resmi açıklaması,
“1. Türk Silahlı Kuvvetlerinin sınır ötesi harekatı, TBMM tarafından 17 Ekim 2007 tarihinde kendisine verilen ve birer yıllık sürelerle yenilenen yetki gereği sürdürülmektedir.
2. Terör örgütü elebaşlılarının son dönemde verdikleri kayıplar için gruplara misilleme talimatı verdikleri ve bu doğrultuda özellikle sınır ötesinde Sinat-Haftanin’e takviye maksadıyla çok sayıda terörist gönderildiği bilgisi alınmıştır.
3. Çeşitli kaynaklardan alınan istihbarat ve yapılan teknik analizler sonucunda, içlerinde örgüt elebaşlılarının da bulunduğu terörist grupların bölgede bir araya geldikleri ve sınır hattındaki karakol ve üs bölgelerimize yönelik saldırı hazırlığı içinde oldukları anlaşılmış ve ilgili birlikler ikaz edilmiştir.
4 .Geçmişte bölücü terör örgütü tarafından gerçekleştirilen saldırılarda, teröristlerin, kullandığı ağır silah, cephane ve patlayıcıları yük hayvanları ile Irak’tan getirerek sınırdan içeri soktukları, teslim olan terörist ifadelerinden bilinmektedir.
5. Bölücü terör örgütü mensuplarının, Irak Kuzeyinden gelerek hududumuza yakın karakol ve üs bölgelerimize eylem yapacağına dair istihbaratın artması üzerine, keşif ve gözetleme gayretleri sınır boylarında artırılmıştır. Bu kapsamda, 28 Aralık 2011 günü saat 18.39’da, Irak sınırları içinde hududumuza doğru bir grubun hareket halinde olduğu İnsansız Hava Aracı görüntüleri ile tespit edilmiştir.
6. Grubun tespit edildiği bölgenin teröristler tarafından sıkça kullanılan bir yer olması ve geceleyin hududumuza doğru bir hareketin tespit edilmesi üzerine hava kuvvetleri uçakları ile ateş altına alınması gerektiği değerlendirilmiş ve saat 21.37-22.24 arasında hedef ateş altına alınmıştır.
7. Olayın meydana geldiği yer, bölücü terör örgütünün ana kamplarının konuşlu olduğu, sivil yerleşim bulunmayan, Irak kuzeyindeki Sinat-Haftanin bölgesidir.
8. Olay hakkında idari ve adli inceleme ve işlemler devam etmektedir.
Kamuoyuna saygı ile duyurulur.” denilmektedir.
• Adalet ve Kalkınma Partisi Genel Başkan yardımcısı Hüseyin ÇELİK’in ilk açıklamaları,
“Bugünkü MYK toplantısına üzücü bir olay damgasını vurdu. Şırnak‘da gerçekleşen olay son derece üzücüdür. Sinat Haftanin bölgesinde hava kuvvetleri tarafından bir saldırı düzenlenmiştir. Sonuçta 35 vatandaş hayatını kaybetmiştir. Ben hayatını kaybeden vatandaşlara Allah‘tan rahmet diliyorum ailelerine baş sağlığı diliyorum. İlk etapta terörist oldukları zannı ile saldırı yapılmıştır. Ancak mahalli idarelerden ve ilk giden devlet görevlilerinden bu şahısların büyük çapta sigara kaçakçıları oldukları kimlikleri açıklanmadan tespit edilmiştir. Haklarındaki bilgilere araştırmalar sonucu ulaşılacaktır.
Hayatını kaybedenlerin ailelerine baş sağlığı diliyorum. Yapılan bir hata varsa bu tespit edilecektir. İlk bilgilere göre terörist değil kaçakçı oldukları yönünde.. Yüzde yüz kaçakçı olduklarına ilişkin bir durum olsa dahi bu insanlar böyle bir sonu hak etmiyor. Burada bir kasıt sözkonusu değildir. 33 Kurşun benzetmesini yapanlar büyük bir yanlış içerisindedir. İlk bilgiler doğruysa bu bir operasyon kazasıdır. Bir hata varsa asla örtbas edilmeyecektir.
Genelkurmay‘ın 8 maddelik açıklamasını çok dikkatlice okudum. Hatırlayın Hantepe saldırısında mühimmatlar katırlarla taşındı. O zaman da niçin tedbir alınmadı diye eleştiriler olmuştu. Benim sözlerim ve TSK‘nın açıklaması arasında bir tezatlık yok.. Hava harekatı terörist zannıyla yapıldı.
İstihbarat eksikliği, Operasyon Kazası…
Türkiye‘de bir terör olayı olmasaydı bugün bu acı olay yaşanmayacaktı. Terörist unsurlara karşı şahin vatandaşa karşı da güvercin olacağız demiştik. Kaçakçılık yapanlara karşı böyle bir faaliyet olmaz. Temenni ederiz ki böyle talihsiz bir olayla bir daha karşı karşıya kalmayız.. Burada asla bilerek bir durum yaşanamaz; olsa olsa bu bir istihbarat eksikliğinden kaynaklanan operasyon kazasıdır.
35 vatandaşımızın akrabalarının canı yanmıştır. Özellikle tahrike gerek yok. Bu kimseye bir kar sağlamaz. Birilerinin sokak eylemleri olabilir ama BDP‘nin yas ilan etmesi normal bir şey ama eğer insanları sokaklara dökmeye teşvik ederseniz daha fazla canın yanmasını teşvik etmemelisiniz.
Doğu ve Güneydoğu‘da yaşanan kepenk kapatmalar esnafımıza illallah dedirtmiştir. İnsanlar zor durumda zaten.
- İdari soruşturma açıldı. Gereken yapılacak. Kendimizi hakim yerine koyamayız.
- Genelkurmay açıklamasıyla benim açıklamam arasında bir tezat yok. Genelkurmay terörist zannıyla yapılan bir açıklama yapmıştır. Hantepe baskınını hatırlayın, bu terörist mühimmat katırlarla taşındı da neden önlem alınmadı denmişti. Onlar daha çok terör örgütünün kullandığı güzergahta bu operasyonun yaptıklarını söylüyorlar. Ama açıklama sonrasında bu insanların kimlikleri belli oldu.
– Bu insanların detaylı kimlikleri, neden orada bulundukları detaylı araştırma sonrasında ortaya çıkacaktır. Maalesef bu kazanın olması terörle mücadele etmeyeceğiz anlamına gelmez. Bu fitne bitinceye kadar mücadele devam edecektir.
- TSK teröristlere karşı şahin, vatandaşlara karşı güvercin olmalı. Kaçakçılık yapan insanlara karşı yapılacak hukuksal yaptırımlar kanunlarımızda yazılıdır.
- Bir tarafta mağaradan canlı olarak teröristi teslim alan asker kaçakçılık yapan insanların ölmesini istemezler. İlk bilgilerimize göre zaten asla kasıt olamaz. Bu zaaf mıdır, yanlışlık mıdır araştırmadan sonra ortaya çıkacak.
- Sabah ilk saatlerden itibaren Başbakanımız gerek Genelkurmay‘dan gerek İçişleri Bakanı‘ndan; herkesten bilgiler almıştır.”
• Medyanın ilk beyanları;
Sonuç olarak iddialar;
• PKK’li oldukları
• Yanlış istihbarat
• PKK kuryesi oldukları
• Kaçakçı oldukları
Heyetten bir grup, 30.12.2011 tarihinde olay yerine gitmek için Ortasu köyünden Saat 07.00’de kendi aracı ile hareket etti belli bir mesafeden sonra yola traktör ile devam edildi. Olay yeri yaklaşık olarak Ortasu köyüne 4-5 km uzaklıkta bir mesafedeydi. Saat10.30 civarında olayın gerçekleştiği ve köylülerin “Yıldıztepe” veya “Yıldız yaylası” olarak adlandırdığı yere ulaşıldı. Heyet ile beraber bir grup gazeteci ve köylü de olay yerine geldi. Heyet katliamın yapıldığı yerde aşağıdaki tespitlerde bulunmuştur.
1- Olay yerinin Ortasu köyüne yaklaşık olarak 4-5 km mesafede olduğu,
2- Ortasu köyünden olay yerine yakın bir yere kadar kullanılabilir bir yol olduğu, yaklaşık 1,5 Km’lik bir patika yoldan olayın gerçekleştiği yere ulaşıldığı,
3- Yol üzerinde ekili tarım alanları ve kömür ocakları bulunduğu,
4- Yol üzerinde boşaltılmış bir binanın bulunduğu ve çok eski olan bu binanın daha önce boşaltılan karakol olduğu heyete eşlik eden köylüler tarafından belirtildiği,
5- Olay yerine yaklaşık 300 metre mesafe de ve bombanın düştüğü tepenin karşı tepesinde sadece kafası bulunan bir katırın bulunduğu,
6- Olayın meydana geldiği yerin Irak –Türkiye sınırının 0 noktası olduğu, sınır taşının mevcut olduğu, patlamadan arta kalan kalıntıların etrafa yayılmış olduğu bir kısmının Türkiye tarafında kaldığı, bir kısmının Irak tarafında kaldığı,
7- Olay yerinde sınır taşının Güneybatı istikametinde Irak sınırları içerisinde sınır taşının 50 metre uzağında, yarım metre derinliğinde, 5 metre çapında olduğu anlaşılan bir çukurun mevcut olduğu ve muhtemelen uçaktan atılan bombanın açmış olduğu bir çukur olduğu,
8- Sınır taşının güneyinde vadiye doğru 500 metre aşağısında yine benzer nitelikte bir çukurun bulunduğu
9- Sınır taşının hemen yanında bomba parçalarının görüldüğü, Sınır taşında herhangi bir darbenin olmadığı, mazot bidonlarının etrafa yayıldığı ancak parçalanmadığı, olay yerinde canlı organizma olarak nitelendirebilecek insan, hayvan ve bitki örtüsünün zarar gördüğü ancak isabet eden yer dışında taş, bidon ve benzeri maddelerin etkilenmediği,
10- Çukurun açıldığı yerin etrafında yaklaşık 5 dönümlük alanda sınırın kuzey ve güney yamaçlarından kararmanın olduğu, karın eridiği, ağaçların yandığı,
11- Sınır taşının hemen yanında zeytin ve ekmeğin olduğu bir poşetin olduğu ve poşette herhangi bir tahribat olmadığı,
12- Olay yerinde hala parçalanmış yumuşak dokuların ve kemik parçalarının olduğu, bazılarının katırlara ait olduğunun anlaşılır olduğu ancak bir kısmının da neye veya kime ait olduğunun anlaşılamaz nitelikte olduğu,
13- Tepenin üstünün engebeli ve dağlık olmadığı düzlük bir alan olduğu,
14- Kuzeyinde hakim bir tepe de askerlerin gözetleme kuleleri olduğu ve olayın olduğu yeri net olarak görebildiği,
15- Olay yerinde yaşamını yitiren insanlara ait elbiselerin olduğu ve bir tanesinin cebinden çalışır halde bir cep telefonun bulunduğu,
16- Olay yerinde GSM şebekelerinin olduğu ve telefon ile görüşme yapılabildiği,
17- Olay yerinde heyetin gittiği saat itibarı ile savcılık veya kolluğun olay yerine gitmediği, herhangi bir delil toplama işlemimin yapılmadığı, olay yerinin koruma altına alınmadığı tarafımızdan tespit edilmiştir.


• Saldırı sonucu 35 insanın yaşam hakkı ihlal edilmiştir. Heyetin yaptığı görüşmeler ve otopsi kayıtları ile yaşam hakkı ihlal edilenlerin listesi aşağıdadır; (otopsi raporları sonucunda tespit edilen kimlik bilgileri aşağıda belirtilmiştir.)
1. Özcan UYSAL 30/12/1993 Şırnak/Uludere doğumlu.
2. Seyithan ENÇ 30/12/1993 Şırnak/Uludere doğumlu.
3. Cemal ENCU 1994 Şırnak/Uludere doğumlu.
4. Vedat ENCU 1994 Şırnak/Uludere doğumlu.
5. Selim ENCU 1973 Şırnak/Uludere doğumlu.
6. Selahattin ENCU 1995 Şırnak/Uludere doğumlu.
7. Nadir ALMA 1986 Şırnak/Uludere doğumlu.
8. Celal ENCU 1986 Şırnak/Uludere doğumlu.
9. Bilal ENCU
10. Şirvan ENCU 1992 Şırnak/Uludere doğumlu.
11. Nevzat ENCU 1992 Şırnak/Uludere doğumlu.
12. Salih ENCU 1993 Şırnak/Uludere doğumlu.
13. Osman KAPLAN 1980 doğumlu.
14. Mahsun ENCU 1994 Şırnak/Uludere doğumlu.
15. Muhammet ENCU 1998 Şırnak/Uludere doğumlu.
16. Hüsnü ENCU 1981 Şırnak/Uludere doğumlu.
17. Savaş ENCU 1997 Şırnak/Uludere doğumlu.
18. Erkan ENCU 1998 Şırnak/Uludere doğumlu.
19. Cihan ENCU 1992 Şırnak/Uludere doğumlu.
20. Fadıl ENCU 1991 Şırnak/Uludere doğumlu.
21. Şerafettin ENCU 1994 Şırnak/Uludere doğumlu.
22. Hamza ENCU 990 Şırnak/Uludere doğumlu.
23. Aslan ENCU 1994 Şırnak/Uludere doğumlu.
24. M.Ali TOSUN 1987 Şırnak/Uludere doğumlu.
25. Kimlik bilgileri 21 nolu cenaze ile aynı
26. Orhan ENCU 1992 Şırnak/Uludere doğumlu.
27. Salih ÜREK 1995 Şırnak/Uludere doğumlu.
28. Yüksel ÜREK 1995 Şırnak/Uludere doğumlu.
29. Adem ANT 1992 Şırnak/Uludere doğumlu.
30. Hüseyin ENCU 1991 Şırnak/Uludere doğumlu.
31. Bedran ENCU 1996 Şırnak/Uludere doğumlu.
32. Serhat ENCU 1995 Şırnak/Uludere doğumlu.
33. Şivan ENCU
34. Abdulselam ENCU Şırnak/Uludere doğumlu.
35. Aidiyeti bilinmeyen kol ve bacak.
• Olayda tamamı sivil olup, otopsi tespit tutanağına göre yaşamını yitiren kişilerden 17 kişinin çocuk, 14 kişinin büyük ve diğer 4 kişinin ise otopsi tutanaklarında yaşlarının belirtilmediği,
• Yaş itibari ile büyük olarak tespit edilen kişilerin yaş aralığının genel olarak 19-25 yaş aralığında olduğu,
• Olay esnasında gruba DUR ihtarı yapılmadığı ve uyarılmadıkları, yaşamını yitiren insanlardan hiçbir surette güvenlik güçlerine ateş açılmadığı, askerlerin de bireysel olarak ateş etmedikleri, olayda uçakların bombardıman yaptıkları ve ölümlerin bu nedenle olduğu,
• Sivillerin olay yerinde bulunan güvenlik güçlerince tanınan ve bilinen insanlar oldukları, güvenlik güçlerinin sınır ticareti nedeniyle yapılan bu gidiş ve gelişlerden haberdar oldukları,
• Tarafımızdan yapılan tespitler ile görgü tanıklarının ve köylülerin anlatımından sınır ticareti için aynı güzergahın sürekli kullanıldığı ve güvenlik kuvvetleri dahil herkesçe bilindiği, kullanılan yolun büyük kısmının patika yol olmadığı, yolun üstünde maden ocaklarının bulunduğu,
• Resmi açıklamaların aksine olay yerinin Sinat- Haftanin olarak adlandırılan bölgeye uzak olduğu, saldırıya uğrayan grubun da Irak-Türkiye sınırının üstünde olduğu,
• Olaydan sonra hiçbir resmi kurumun yaralıları ve cenazeleri almak için girişimde bulunmadıkları ve köylünün kendi imkanlarıyla olay yerine geç intikalden dolayı kimi yaralıların kan kaybı veya donarak öldükleri, olaydan sonra köylülerin cenazeleri almaya gitmeleri ile birlikte yol kesen askerlerin oradan ayrıldıkları, cenazelerin köylüler tarafından alınarak kendi imkanları ile Gülyazı köyüne getirildikleri,
• Hastane koşullarının otopsi işlemine elverişli olmadığı, cenazelerin gelişigüzel odalara bırakıldığı, cenazelerin akrabaları tarafından battaniyelere sarıldıkları, hastane personelinin yetersiz sayıda olduğu hatta gördüğümüz kadarıyla neredeyse yok denecek sayıda olduğu ve cenazelerin aileler tarafından otopsiye ve cenaze araçlarına taşındığı,
• Cenazelerden otopsi sonucunda elde edilecek delillerin mevcut koşullar nedeniyle usulüne uygun şekilde alınamayacağı, bu nedenle delillerin karartılma ihtimalinin yüksek olduğu,
• Hastanede heyetimiz tarafından görülen cesetlerin bir kısmının yanmış, iç organlarının dışarıda olduğu, çoğunun kafatasının parçalandığı, vücut bütünlüklerinin parçalanmak suretiyle bozulduğu,
• Olayda tahrip gücü çok yüksek, yakıcı nitelikte mühimmatın kullanıldığı,
• Katliamı yapan şüpheliler olarak herhangi bir gözaltı ve tutuklama olmadığı,
• Olayın meydana geldiği yerin Türkiye-Irak sınırının sıfır noktası olduğu,
• Olayda hayatını kaybedenlerin sınır ticareti (mazot, sigara ve gıda maddeleri) ile uğraştıkları, bunun uzun yıllardan beridir karakolun bilgisi dahilinde yapıldığı, özellikle son bir ayda karakol tarafından kolaylık sağlandığı ve müsamaha tanındığı,
1. Olay sonrası Karakol ve gözetleme kuleleri yakın olduğu ve haber verilmesine rağmen ve yakın bir mesafede olmasına rağmen ve özellikle korucuların ve diğer kişilerin olaydan hemen sonra askeri birimlere haber verdiği kesin olduğu dikkate alındığında neden olay yerine hiçbir görevli, yetkili gitmemiştir.
2. Olay sonrasında Şırnak ve diğer yerlerden gelen ambulanslar ile sağlık görevlilerine neden izin verilmemiştir.
3. Ağır yaralı bazı kişilerin tıbbi müdahalesizlikten ve soğuktan öldükleri iddiası karşısında ilgililerin olay yerine gitmeyişinin ve bu ölümlerin sebebi tek tek ve ayrıntılı olarak ortaya çıkarılmalıdır.
4. Köylülerin uzun yıllardır bu işi yaptığı dikkate alındığında geçmişte yaşanmış benzer olaylar olup olmadığı yönünde özel bir araştırma yapılmalıdır. Bu olayların meydana gelmesinde köyün bağlı olduğu karakolun bir kastı veya ihmali olup olmadığı araştırılmalıdır.
5. Köyde bulunan korucular ve muhtara daha önce operasyon yapılacağında “kaçağa gitmeme” hususunun bildirildiği, bu olayda askerlerin gündüzün kaçağa gidenleri gördüğü halde bu hususun bildirilmediği yönündeki iddialar araştırılıp aydınlatılmalıdır.
6. Kaçakçı toptancı ve dağıtıcılarına mal veren kaçakçıların kulağına giden “bu son kaçak olacak” yönündeki iddialar ve bilgilerden amaçlananın ne olduğu, bu bombalamanın yapılacağının önceden bilinip bilinmediği hususu araştırılmalıdır.
7. İnsansız hava araçlarının (Heron) çektiği görüntülerden yükün şekli nedeni ile yükün mahiyeti hakkında bilgi verebildikleri ve silah olup olmadığını tespit ettikleri iddiası nedeni ile bu olayda Heron görüntülerinin bu grubun yükü ve silah durumu hakkında bilgi verip vermediği ve bu grubun sivil olduğu yönünde bir rapor verip vermediği araştırılıp aydınlatılmalıdır.
8. Olayda kullanılan mühimmat ve patlayıcıların miktar, hedef ve amacının ne olduğu ve ne kadar süre bombaladığı, iddia edildiği gibi öncesinde bir aydınlatma fişeği ve karadan top atışının yapılıp yapılmadığı hususlarının, uçaklar tarafından kullanılan bombaların niteliğinin tespit edilmesi gerekir.
9. Olay sonrası, saldırıyı düzenleyen uçaklarla hava komuta merkezi arasındaki telsiz görüşmeleri, köy korucuları, köy muhtarı ile karakol arasında veya 3. kişiler arasında yapılan telefon ve telsiz görüşmelerinin kayıtları/görüşme nokta ve mesafelerinin aydınlatılması gerekmektedir.
10. Olay sonrası köyden giden grupların yolda askerlerle karşılaştığı ve köylüler gittikten sonra yoldan ayrıldıkları/çekildikleri yönündeki bilgiler araştırılmalıdır.
11. Genel Kurmay’ın basın açıklamasına göre İHA’lara ilk görüntü 18:39 ‘da rastlanılmış, bombardıman 21:37 ‘de yapılmıştır. Aradan geçen 3 saat zarfında yerel unsurlardan herhangi bir istihbarı bilgiler teyit ettirilmiş/ek bilgi alınmış mıdır? Alınmamış ise neden gerek duyulmamıştır.
12. Resmi makamların “örgüt üyesi zannedilip vuruldular” şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında “Velev ki sözü edilen grup “örgüt üyelerinden müteşekkil bir grup” olsa herhangi bir uyarı yapılmadan bu şekilde savaş uçakları ile tahrip gücü yüksek bombalar ile yargısız bir şekilde infaz edilmelerini meşru ve haklı bir gerekçe olabilir mi?
13. Bazı cenazelerin yanmış ve kömürleşmiş olması karşısında bombardımanda kullanılan silahlar arasında kimyasal bileşik kullanılmış mıdır?
14. Şimdiye kadar olayın meydana geldiği bölgede hava veya kara operasyonu yapılmış mıdır? Yapılmış ise hangi tarihlerde yapıldığı ve sonucu ne olduğunun açıklanması gerekmektedir.
15. Katliamın yaşandığı gecenin sabahında köylüler kendi imkânları ile cenazeleri çıkardıkları esnada havada dolaşan helikopterin uçuş amcanın ne olduğu ve hangi gerekçeler ile yardım için inmediği aydınlatılmalıdır.
16. Yerel askeri ve sivil yetkililerin yaşamını yitirenlerin ailelerini arayarak cenazeleri ayrı ayrı gömmeleri konusunda telkinde bulunup bulunmadığının aydınlatılması gerekir.
17. Yerel yetkililer ile Hükümet yetkilileri olayı bilmelerine rağmen ilk gün niçin kamuoyuna aydınlatıcı açıklamalar yapmamışlardır.
1- Heyetimiz bu olaya ilişkin olarak yapılanın bir yargısız infaz olduğu, öldürülenlerin sayısı itibariyle “toplu bir katliam” niteliği taşıdığı,
2- Bu olayın yıllardır hesabı sorulamayan ve “Terörle mücadele” adı altında yapılan yargısız infaz ve katliamların bir devamı olduğu,
3- Bu amaçla ulusal ve uluslar arası sivil ve demokratik kitle örgütlerinin incelemede bulunmak üzere duyarlılık göstermeleri gerektiği,
4- Türkiye Büyük Millet Meclisi İnsan Hakları Komisyonu’nun toplumda infial uyandıran ve karanlık noktaları olan bu katliamı bir an önce gündemine alıp gerekli incelemeyi yapması gerektiği,
5- BM ve Avrupa Konseyi insan hakları birimlerinin olayı incelemesi gerektiği,
6- Katliam sorumlu ve faillerinin yargı önüne çıkarılması için tüm kurumlar üstüne düşen görevleri hakkıyla yapması, etkili bir soruşturma yapılabilmesi için olayda sorumluluğu bulunan askeri ve sivil tüm yetkililerinin (bombalama emri verenler dahil) soruşturma sonuçlanıncaya kadar görevlerinden açığa alınması, Savcılık ve idari birimlerin sorumlular hakkında ivedi olarak etkin bir soruşturma yapması, sorumlular hakkında açılacak kamu davasının adaleti sağlanması ve kamu vicdanını rahatlatması gerektiği
7- Devlet’in yapılanın bir katliam olduğunu kabul etmesi ve özür dilemesi, Hükümet’in olayın siyasi sorumluluğunu üstlenmesi, İç İşleri Bakanı’nın istifa etmesi, Genel Kurmay Başkanı ve sorumlu kuvvet komutanı veya komutanlarının görevden alınması gerektiği,
8- Devlet’in öldürülenlerin ailelerine tatmin edici, acı ve elemlerini hafifletici maddi ve manevi tazminat vermesi ve bunu minnet olarak yapmaması gerektiği,
9- Medya ve diğer her türlü yayın organı peşin hükümlü ve “suçlu” yaklaşımı ile kişileri “yargısız infaza” layık görme eğiliminden vazgeçmesi ve etik ilkeleri esas alması gerektiği,
10- Sanayi, hayvancılık ve tarım imkânlarının olmadığı olay bölgesinde tek geçim kaynağının sınır ticareti olduğu, sınır kapısının olmaması, mevzuatın elverişli olmaması nedeni ile yapılan bu işe “kaçakçılık” adının verildiği görülerek bir an önce sorunu çözecek yasal düzenlemeler yapılması gerektiği, nüfusu kalabalık olan yörenin idari yapısının Beldeye çıkarılması,
11- Kürt Sorunun çözümünde şiddete dayalı politikaların bu tür karanlık eylemlerin zeminini oluşturduğu, bu nedenle Hükümetin politikasını değiştirerek demokratik ve barışçıl çözüm geliştirmesinin bu olayla birlikte bir kez daha elzem olduğunun ortaya çıktığı,
Kanaatine varılmıştır.

1- Cenazelerin köylüler tarafından taşındığına dair fotoğraf
2- Olay Bölgesine gidilen yol ile ilgili fotoğraf
3- Cenazelerin hastanede rastgele yere bırakıldıklarına dair fotoğraf
4- Otopsinin hangi koşullarda yapılığını gösterir fotoğraf
5- 35 kişiye ait otopsi tutanakları (71 sayfa)
6- Olay yerinde bombalama sonrası kalıntıları ve sınır taşını gösterir fotoğraflar

Raporun Tamamı (pdf)

Türkiye İnsan Hakları Vakfı (TİHV)

„Oury Jalloh – Das war Mord“ Anschläge!

Der vierte Angriff auf die Polizei in Sachsen-Anhalt innerhalb von wenigen Tagen. Vor anderthalb Wochen hatten Angehörige der linken Szene nach einer Demonstration in Magdeburg eine Betonplatte auf einen Polizisten geworfen. Zwei Tage später schleuderten Unbekannte einen Molotow-Cocktail gegen eine Seitentür des Polizeireviers in Dessau-Roßlau. Am Montag brannten zwölf Polizeiautos auf dem Gelände eines Autohauses in Magdeburg.

Brandanschlag auf Polizeirevier:Dessau 18. Januar 2012
Zwölf neue Polizeiautos abgefackelt:Magdeburg 23. Januar 2012
Polizeiauto angezündet:Halle 25. Januar 2011
Brandanschlag auf Polizeirevier

Dessau 18. Januar 2012
Unbekannte haben am frühen Mittwochmorgen einen Brandanschlag auf das Polizeirevier in Dessau verübt. Verletzt wurde bei dem Angriff niemand, sagte Polizeisprecher Ralf Moritz in Dessau-Roßlau der MZ. Die Täter hatten nach ersten Erkenntnissen einen Molotow-Cocktail gegen eine Seitentür des Reviers geschleudert. Eine Scheibe ging zu Bruch, und dichter Rauch drang in das Gebäude ein. Die Staatsanwaltschaft ermittelt gegen Unbekannt wegen schwerer Brandstiftung, wie Oberstaatsanwalt Christian Preissner in Dessau-Roßlau sagte. An eine Fassade des Reviers wurde laut Polizei zudem der Schriftzug «Oury Jalloh, das war Mord» gesprüht.

Die Straßen rund um das Gebäude wurden von der Polizei am Morgen weiträumig abgeriegelt. Experten des Landeskriminalamtes sicherten Spuren. Innenminister Holger Stahlknecht (CDU) machte sich im Revier ein Bild vom Ausmaß des Geschehens. Es wurden am Ort mehrere zertrümmerte Flaschen gefunden. Stahlknecht verurteilte den Angriff auf die Polizei.

Beamte, die nach dem Brandanschlag zusätzlich das Revier mit ihrem Funkstreifenwagen anfuhren, sollten den Angaben zufolge kurz vor dem Gebäude aufgrund von gezielt von Unbekannten ausgelegten Nägel – sogenannten Krähenfüßen – an der Weiterfahrt gehindert werden. Das Polizeiauto habe einen Reifenschaden. Die Situation in der Stadt Dessau-Roßlau gilt als angespannt, zumal auch ein Messerangriff auf einen Fußballer, der dadurch am Kopf lebensgefährlich verletzt worden war, für Schlagzeilen sorgte.

Vor rund zwei Wochen war es am Rande einer Gedenkfeier für Oury Jalloh in Dessau-Roßlau zu Auseinandersetzungen zwischen der Polizei und Demonstranten gekommen. Auslöser war die Beschlagnahmung eines Plakats, auf dem der Spruch «Oury Jalloh, das war Mord» stand. Es gab mehrere Verletzte, ein Dezernatsleiter der Polizeidirektion Ost wurde daraufhin von Innenminister Holger Stahlknecht (CDU) versetzt.

Oury Jalloh war am 7. Januar 2005 bei einem Brand in einer Polizeizelle im Dessauer Revier ums Leben gekommen. Die genauen Todesumstände sind bis heute ungeklärt. Der Asylbewerber aus Sierra Leone soll das Feuer selbst entfacht haben, obwohl er an Händen und Füßen gefesselt war. Er war in Gewahrsam genommen worden, weil er Frauen im Stadtgebiet belästigt haben soll. Ein damals auf dem Revier diensthabender Polizist muss sich derzeit vor dem Landgericht Magdeburg verantworten. Er soll Jalloh bei dem Zellenbrand nicht rechtzeitig geholfen haben.

Sachsen-Anhalts CDU-Fraktionschef André Schröder sagte am Mittwoch in Magdeburg, der «feige Anschlag» auf das Dessauer Revier reihe sich ein in Übergriffe auf die Polizei, wie etwa auch der Wurf einer Betonplatte auf Beamte jüngst in der Landeshauptstadt. Wer auf diese Weise die Polizei angreife, wolle auch den Staat treffen. Schröder forderte gründliche und schnelle Ermittlungen und bekräftigte die Initiative der CDU/SPD-Koalition, Strafen für politisch motivierte Taten zu verschärfen.

Zwölf neue Polizeiautos abgefackelt

Magdeburg 23. Januar 2012
Einen Tag vor der geplanten Übergabe von 46 neuen Streifenwagen der Polizei sind am Montag in Magdeburg bei einem Brand ein Dutzend Fahrzeuge zerstört worden. Die Polizei vermutet einen gezielten Anschlag auf die Streifenwagen, die den drei Polizeidirektionen des Landes am Dienstag (24. Januar, 8.00 Uhr) in einem Magdeburger Autohaus übergeben werden sollten. Mehrere Unions-Politiker verurteilten die mutmaßliche Brandstiftung. Bereits am 18. Januar war auf das Polizeirevier Dessau ein Brandanschlag verübt worden. In beiden Fällen wurde niemand verletzt.

Ein Passant hatte gegen 4.15 Uhr das Feuer auf der Freifläche des Autohauses entdeckt und Polizei und Feuerwehr alarmiert. Feuerwehrleute löschten die brennenden silberfarbenen und mit Blaulicht deutlich als Polizeifahrzeuge gekennzeichneten Autos. Einige brannten völlig aus. Auf dem Gelände standen noch 21 weitere neue Streifenwagen sowie einige ältere Polizeiautos, die allesamt nicht in Mitleidenschaft gezogen wurden. Ersten Schätzungen zufolge entstand an den Neufahrzeugen ein Schaden von etwa 500.000 Euro.

Angriffe auf Polizei nicht dulden

Ministerpräsident Reiner Haseloff (CDU), der zwar den Ermittlungsergebnissen nicht vorgreifen wollte, sagte auf dapd-Anfrage, eine solche Straftat sei nicht hinnehmbar. «Dieser Angriff auf die Polizei und damit die staatliche Ordnung kann nicht geduldet werden. Die Rechtsstaatlichkeit muss akzeptiert und wieder hergestellt werden»

Landesinnenminister Holger Stahlknecht (CDU), der sich am Montag in dem Autohaus, in dem die Fahrzeuge standen, ein Bild vom Ausmaß der Zerstörungen machte, sagte, «das ist das Werk von Chaoten mit hoher krimineller Energie. Wir lassen uns aber nicht provozieren.» Derartige Vorfälle müsse jeden Bürger fassungslos machen. Über mögliche Täter könne gegenwärtig nur spekuliert werden.

Unbeschadete Fahrzeuge werden übergeben

Trotz des Vorfalls hält der Landesinnenminister an der geplanten Übergabe der Funkstreifenwagen an die Landespolizei fest. 34 der 46 Streifenwagen werde er am Dienstag in Empfang nehmen und an die Direktionen weiter geben können, sagte er.

Gewalt gegen Polizisten sei längst keine Ausnahmesituation mehr, sondern werde für immer mehr Menschen scheinbar legitimes Mittel zur Durchsetzung ihrer politischen Ziele, sagte der innenpolitische Sprecher der CDU-Fraktion, Jens Kolze. Seine Fraktion werde die jüngsten Vorfälle in Dessau und Magdeburg im Innenausschuss des Landtages thematisieren.

Die Tatortgruppe des Landeskriminalamtes wurde zur Untersuchung hinzugezogen. Sie setzte auch einen speziellen Spürhund für Brandmittel ein.

Polizeiauto angezündet

Halle 25. Januar 2011

Die Anschläge gegen Gebäude und Fahrzeuge der Polizei in Sachsen-Anhalt setzen sich fort. Zwei Tage nach dem Brand von zwölf nagelneuen Polizeiautos in Magdeburg ist auf dem Parkplatz eines Polizeireviers in Halle-Neustadt ein Streifenwagen angezündet worden.

In unmittelbarer Nähe und Sichtweite der Wache, die direkt an der vierspurigen Magistrale liegt, wurden neben drei Eingängen von Hochhäusern die Sprüche „Oury Jalloh – Das war Mord“ aufgesprüht. Ein politischer Zusammenhang zwischen den Ereignissen in Magdeburg und Dessau muss deshalb vermutet werden. Die Hallesche Polizei ermittelt zunächst wegen des Verdachtes der Brandstiftung. Daneben wurde am Mittwoch mit einem Fährtenhund versucht, eine Spur zu den Verfassern der „Oury Jalloh“-Sprüche zu finden.

Der Streifenwagen der Polizei, ein C-Klasse-Mercedes, wurde durch die Flammen hinter links stark beschädigt, Menschen wurden nicht verletzt. Der Schaden wird nach ersten Erkenntnissen auf mehrere tausend Euro geschätzt. Beamte der Wache in Neustadt hatten gegen 2.30 Uhr einen Knall vernommen, berichtete Polizeisprecher Ralf Karlstedt. Als sie aus dem Fenster sahen, brannte das Auto. Hinweise auf die Täter habe es bisher noch nicht gegeben.

Das Feuer war bereits der vierte Angriff auf die Polizei in Sachsen-Anhalt innerhalb von wenigen Tagen. Vor anderthalb Wochen hatten Angehörige der linken Szene nach einer Demonstration in Magdeburg eine Betonplatte auf einen Polizisten geworfen.

Will Sarkozy ratify the Armenian genocide bill?
Or French deep business and military relations with Turkey will win the game which is continuing more than 100 years ?

The French senate passed a bill criminalizing the public denial of Genocides. 127 Members of the Senate from different political parties supported the bill, which includes crimes of genocide, crimes against the humanity and war crimes recognised by the French law. The extermination of Armenians in the Ottoman Empire in 1895 – 1915 was recognised as Genocide by France in 2001. The new bill provides a year in jail and a fine of 45,000 Euros for public rejection of the Armenian Genocide in France.

France has already criminalized the denial of the Jewish Holocaust by the law „Gayssot“ in 1990. The supporters of the Armenian Genocide bill in the French Senate, both from the left and from the right political parties, claimed that the French legal basis should not make difference between the Holocaust and the Armenian Genocide and the public denial of these crimes should be punished equally.

The Armenian community all over the world, as well as the Armenian government, welcomed the French senate decision.
A massacre of Armenian civilians and Turkish «leftist » Workers‘ Party (IP) in march : „We did not commit genocide, we defended the country „…

But it provoked the anger of Turkey, which still refuses to call the planned extermination of Armenians in the Ottoman Empire as Genocide. Ankara threats Paris to recall the Turkish ambassador and to impose political and economical sanctions. However, for the moment no concrete measures are announced. Turkish sources say that they will lobby hardly to convince 60 Senators to contest the bill in the Constitutional Council, which is the only hope for Turkey to avoid this legislation.

Otherwise, the bill will be sent to French President Nicolas Sarkozy to be signed into law, which he is expected to do before the end of February. The question is, will Sarko ratify it ? Or French deep business and military relations will win the game which is continuing more than 100 years ?

Brussels, by Fiona Lorin / Roni Alasor – Ararat News Publishing

Qijika Reş Dergisi‘nin 5. Sayısı Çıktı..

Felaket Zamanlarının Ardından…

“Hava su ve toprak kirlendi artık
Tuz ve ekmeğe karışıyor yüksek gerilim
Yeryüzünün bütün koordinatları
Barınacak bir yer arıyor
Haritadan silindi yüreğimin meskûn yerleri” [Hicri İzgören]

Doğanın ve devletin kesintisiz afetleriyle kesintiye uğrayan Qijika Reş Dergisi’nin yayın serüveni 5. Sayıyla birlikte kaldığı yerden devam ediyor. Qijika Reş Kolektifinin Van’da yaşayan kimi bireylerinin başka kentlere savrulduğu, kimi bireylerin evlerinden olduğu, her türlü yerleşik düzeninin sarsıldığı, yaşam akışlarının başka kanallara yöneldiği bir dönemde dergiyi çıkarma imkânlarımız ortadan kalktığı gibi, dergiyi çıkarmak istencimiz de haliyle eridi. 23.10.2011 tarihinde saat 13.41’de meydana gelen ve “Van Depremi” olarak kayda geçen yer sarsıntısı, hayatımızın da tam ortasından geçen derin ve kapanmaz bir yarık oluşturdu. İşini, eşini, düşünü, dostlarını, içinde nefes aldığı yaşam kozasını bir anda yitiren bir konuma düşmek, tesbih taneleri misali dağılmak hayatın zorunlu sınır deneyimlerine açılmak demekti. Milyonlarca insanın çürük ve yüksek beton yığınları içine sıkıştırıldığı, doğadan ve dayanışmadan yoksun sefil kent hayatının doğa karşısında ne kadar kırılgan ve korunaksız bir hayat olduğunu yüzümüze inen ölümcül şamarla bir kez daha öğrenmiş olduk. Bu yönüyle “felaket”e dönüşen deprem, modern yerleşim kurgusunun yarattığı bir sonuçtur diyebiliriz. Bu felaketin Van kentindeki yansımaları hem aşina olduğumuz insan manzaralarıyla hem de ateşin düştüğü yeri yaktığı tekil acılarla yüklüydü. Van depremiyle birlikte daha da görünür hale gelen sefalet fayı, hiyerarşik tüm yapıların çökerek bir yardım ağını bile organize etmekte ne kadar aciz kaldığını, devletin insan yaşamındaki en büyük külfet olduğunu, varlığı kendinden menkul siyasi temsilcilerin gemiyi ilk terk eden insanlar olduğunu, insanlarla vakti zamanında yüz yüze ilişkiler kuran politik oluşumların ve derneklerin ayakta kaldığı bu acı deneyimi, bu şok dalgasını sanırım hiç kimse uzun süre unutamayacaktır. Van Kadın Derneği, İHD, TİHV ve KESK gibi dernek, sendika ve vakıfların gönüllü insanlara dayanarak yürüttüğü yardım dağıtım çalışmaları her şeye rağmen takdire şayandı. Bu zor zamanlarda, insanlık sınavını yüzünün akıyla geçen bu insanların karnesine düşecek en değerli notların “bu günler” olacağından kuşkumuz yoktur. Özellikle Zozan Özgökçe’nin İstanbul, Ankara ve daha bir çok kent ve ülkeden dâhil olan feminist kadınlarla birlikte VAKAD üzerinden mobilize ettiği kadın dayanışmasının ve Sami Görendağ’ın İHD aracılığıyla dâhil olduğu dağıtımların, kentin en ücra köşelerine ve sahipsiz köylere kadar uzanan bir dayanışma ağına dönüşmesi, özgürlükçü bir politikanın nelere kadir olduğunu, alternatif bir ilişki ve dayanışma modelinin nasıl olması gerektiğini bize somut olarak gösteren, hayata her yönüyle değen çok etkili bir deneyim oldu.
Felaket zamanları, aynı zamanda normların, ayrıcalıkların, husumetlerin ve yasakların askıya alındığı, insanlar arasında hesapsız yakın ilişkilerin kurulduğu, herkesin herkese yüreğini açtığı zaman dilimleridir. Van’ın kalın enseli, mülk sahibi insanlarının bir soğuk çadırı en “dipteki” insanlarla birlikte paylaşmak zorunda kalması, normal zamanlarda yüzüne bile bakmayacakları insanlarla aynı yemek kuyruğuna girmeleri, devrimi yarım kalmış yoksul bir halkın doğanın eşitleyen adaletine şükranlarını sunduğu özel kesitlerdi. Van’daki orta sınıfın iflas bayrağı olan deprem, kimi yoksuların durumunu daha da kötüleştirirken, kimi yoksulların da belli yardımların kendilerine ulaşma umudunu yitirdikleri anda talana yöneldiği bir yaşama savaşının kaynağı oldu. Devlet erkânının, her türlü yardım ve dayanışma çabasını özel olarak engellediği, belli yardımları belli kesimlere ulufe olarak dağıttığı, milliyetçilik virüsünün insan olmayı unutturduğu güruhların bu afeti ilahi bir adalet olarak kutladığı bu zor zamanlarda her şeye rağmen “kardeşlik” ülküsünün daha ölmediğini hatırlatan yardımlar ve paylaşımlarda hiç eksik olmadı. Halklar arasındaki insani köprülerin devlet’e ve “insansız medya aracı”na rağmen yıkılmadığını görmek umudun belki de en büyük ve en anlamlı zaferiydi.

“Bilmezlikten değil,
Pasaporta ısınmamış içimiz
Budur katlimize sebep suçumuz,
Gayrı eşkiyaya çıkar adımız
Hayına”… [Ahmet Arif – 33 Kurşun]

Bu zaman zarfında bir taraftan doğanın gazabıyla cebelleşen Kürt halkı diğer taraftan devlet denilen felaketin soluk aldırmayan cinayetlerine, katliamlarına ve bir cadı avına dönüştürülen toplu tutuklama operasyonlarına maruz kalmakla boğuştu. İcraatlarıyla hiçbir hukuku tanımadığını ayan beyan bir şekilde ortaya koyan muhafazakâr iktidar, Çukurca yakınlarındaki Kazan Vadisi‘nde kimyasal silah kullanarak otuz yedi gerillayı katlettiği gibi, 2011′in bitmesine günler kala Şırnak‘ın Uludere ilçesinde sınırda kaçakçılık yapan 19′u çocuk 35 insanı bombalayarak katletmekten de geri durmadı. Bu katliam aynı zamanda yıl boyunca savaş politikası yürütmekte sınır tanımayan AKP iktidarının son kirli operasyonuydu. Kürdistan’da sivil insanları topluca katletme ve faili meçhul cinayetler! sabıkası fazlasıyla kabarık olan bu pişkin devletin, bu katliamı da güvenlik politikasının bir münferit kazası olarak görmesi, “33 Kurşun”lara imza atmaya bundan sonrada devam edeceğinin kararlı bir fotoğrafıydı. “Kaza sonucu ölümü ortadan kaldırıp yerine sistematik ve örgütlenmiş ölümü koyan devletin” (Baudrillard) varlığı devam ettiği sürece bu katliamların ve cinayetlerin devam edeceğini söylemek sinik bir politikanın tuzaklarına teslim olmak anlamına gelmemektedir. Devletin şiddetle varolan varlığını teşhir etmek, devletin ve şiddetin yüklem olmaktan çıkarıldığı bir politikanın aciliyetini ve önemini ortaya koyan kurucu bir siyasetin zorunluluğunu paralel düşünmektir. Tutuklu sayısının dört bin kişiyi bulduğu söylenen KCK operasyonları, iktidarın hiçbir ideolojik hegemonyaya tahammülünün olmadığının ilanı, çıplak bir faşizm, bir temsili diktatörlük anlamına gelmektedir. İstisnanın kural haline geldiği bir savaş politikasının kurumsallaşmasıdır. Bu operasyonlar kapsamında binlerce insanı deli saçması iddialarla kapatan bu polis devletinin mağdurlarından biride Qijika Reş Dergisi’nin Kolektifinde yer alan ve aynı zamanda ANF muhabiri olan Rawin Sterk (İsmail Yıldız) yoldaşımız oldu. İstanbul’daki elimiz, kulağımız gözümüz ve yüreğimiz olan İsmail’in tutuklanması, dergimizin bundan böyle aksayacak çoğu yönünün de sebebini oluşturacaktır. Yaşadığı her ortamı bir dostluk divanına, bir yoldaşlık platformuna ve bir öğrenme okuluna dönüştüren İsmail’in bu kuşatılmış yaşamdan da güçlenerek ve özgürlük tutkusu daha da çoğalmış bir şekilde çıkacağından eminiz. Buradan Qijika Reş Dergisi Kolektifi olarak her zaman yanında ve safında olduğumuzu, davasının takipçisi olacağımızı, en içten sevgi ve selamlarımızla birlikte iletiyoruz. Sen yoksan biz gerçekten de eksik ve yalnızız İsmail Yoldaş. Senin şiirlerine, tiyatro oyunlarına, yazılarına, kızına ve aşkına bir an önce kavuşacağın ve bizlerin de sana kavuşacağı günlerin çok yakın olması dileğiyle. Kargalar tüm felaketlere rağmen en uzun ve kendilerinin belirlediği bir yaşamı yaşamaktan hiçbir zaman vazgeçmezler..


005 | Felaket Zamanlarının Ardından…

007 | Anti-Sömürgeci Bir Metin Denemesi – Heyder Bazîd Encü

009 | Nameyek ji bo nîvçezarekî ku wê bê – Rawîn Stêrk

011 | Ortadoğu’da Bir Karşı-Şiddet Pratiği: PKK – Ramazan Kaya

017 | Dıjı serguhartına bajêrên re bajêrên labırentîyê serbıxwe
Kentsel Dönüşümlere Karşı Direnen Labirent-Kentler – Qîra Qijikê

022 | Kayıp Bir Anarşist Kitap Gibi: Komutan Nasır (Faruk Bozkurt) – Samî Görendağ

028 | Mirî çi dibêjin – Guy de Maupassant

031 | Botan Savaşları: Bir Kuşatılmışlığın Anatomisi
Hazırlayan: Rawîn Stêrk Aktaran: Mahir Botan

039 | Kelimelerin Baskısı – Leyla Saral

041 | Özne ve İktidar: İktidarın Halkaları – Xezal N. Karaağar

050 | Dipnotlar, Şerhler: Politikayı Yeniden Tanımlarken (2) – Işık Ergüden

052 | Dar Gelirlinin Travması Olmaz – Turan Keskin

054 | Bir Sonraki Deprem Van’ı Sevip de Kavuşamayanlara Gelsin ya da
Orta Sınıf Bir Van Sakininin Deprem Güncesi – Bilgesu Sümer

065 | Geleceğin Solu – Murray Bookchin

091 | Özgürlükçü Belediyeciliğe Genel Bir Bakış – Murray Bookchin

098 | Ahmet Sezer’le Demokratik Özerklik ve Toplumsal Ekoloji Üzerine Söyleşi

103 | Kapitalist Modernitenin Son’ul Uygarlık Krizi ve Büyük Uygarlık Devrimi – Yasin Bedir

110 | Şiddet Tekeli Karşısında Ahlak ve Vicdan – Ahmet Arslaner

115 | Nev-i Şahsına Münhasır Bir Hristiyan Anarşist: Tolstoy – Alexandre Christiyannopoulos

119 | Hüseyin Kaytan’la Röportaj – Samî Görendağ

126 | Rastiya bazarê, xewna azadiyê – Hüseyin Kaytan / Jiyan Sarya

139 | Brecht’in Boncuğu, Gerçek, Yabancılaşma, Vesaire – Hüseyin Kaytan

144 | Sae’nın Defterinden – Hüseyin Kaytan

148 | Ji rastperestiyê ta helbestê – Bîra Çîya

150 | Mi bilure viraşte eve morê miyanê xo ra – Vladimir Mayakovsky

154 | Anarşizanlaşan Kürtler: Mağdurun Postkolonyal Şiddeti ve Parçalanmış Özne – Engin Sustam

167 | İktidar Tuzağı Olarak Siyasi Şiddet! – Ömer Faruk

176 | Postmodern Zamanda İmaj ve Görsellik – Ednan Şur

183 | Sürgünde Bir Kadın: Rewşen Bedirxan – Berjin Haki

185 | Aydınlanma, Etik ve Sivil İtaatsizlik – Tarık Aygün

200 | Toplu(m) Mezar – Sami Görendağ

205 | Varlık, Politika ve Gölgeler – Mehmet Oruç

211 | Gösterinin Dayanılmaz Çekiciliği – Deniz İlgin

214 | Şahmaran Amedekar – Ömer Dewran

233 | Varoluşun Trajedisi – Asım Ararat

239 | Sevgili Hayattır! – Ömer Faruk

246 | Zozan Özgökçe’nin Vicdani Ret Açıklaması

Qijika Reş

Kurdistan News: 17 Jugendliche im Hungerstreik u. a.

17 Jugendliche im Hungerstreik

Am 06.10.2011 wurden in Mersin 17 Jugendliche bei der Trauerfeier von Sadik Kaya (HPG-Mitglied) festgenommen. Seit 4 Monate sind sie im Gefängnis, ohne rechtskräftig verurteilt zu sein und ohne vor Gericht gestanden zu haben. Aus diesem Grund sind sie nun in einen Hungerstreik getreten. Vorgeworfen wird ihnen „Propaganda für eine Organisation“ betrieben zu haben, eine Anklageschrift liegt aber noch immer nicht vor.
Die Familien der einsitzenden Jugendlichen beschweren sich wegen der Situation ihrer Kinder und auch der Menschenrechtsaktivist und Anwalt Eyüp Sabri Öncel fordert, dass die Anklageschrift so schnell wie möglich vorzulegen sei, um den Jugendlichen nicht noch mehr Schaden zuzufügen.

Die Mutter des Gefangenen Jiyan O. (16) erklärte, dass sie jede Woche ihren Sohn im Gefängnis besucht kann, die Bedingungen jedoch miserabel sind. Sie erwartet, dass sich die Bedingungen ändern und die Jugendlichen sich vor Gericht verteidigen können. Dass nach mehr als vier Monaten sie noch immer ohne Urteil im Gefängnis einsitzen, ist nicht länger haltbar.

2011 wurden in Mersin 120 Jugendliche und Kinder wegen der „Teilnahme an Protestaktionen“ oder dem „Werfen von Steinen auf Polizisten“ festgenommen. Der Vorsitzende des Menschenrechtsvereins IHD von Mersin Ali Tanriverde räumte ein, dass es zuvor nie eine so große Anzahl von inhaftierten Jugendlichen und Kindern in Mersin gegeben hat und die Polizei sozusagen eine „Jagd“ auf kurdische Jugendliche und Kinder veranstaltet.

Tanriverdi wies darauf hin, dass der Grund der Festnahmen zumeist die Beteiligung an öffentlichen Presseerklärungen oder Protestaktionen ist. Dies aber sind demokratische Aktionsformen.

Außerdem würden wegen der schlechten Behandlung im Gefängnis viele Beschwerden beim Menschenrechtsverein eingehen, so der Menschenrechtsaktivist Ali Tanriverdi und fügte hinzu, dass die zunehmenden Festnahmen die Bevölkerung sehr beunruhigen.

Quelle: ANF, 25.01.2012, ISKU

Arm und Auge verloren: 8.800 Türkische Lira Entschädigung

Êlih (Batman) – Es sind 16 Jahre vergangen, als Yusuf Sosyal einen Arm und ein Auge durch die Explosion einer Bombe des türkischen Militärs verlor. Für den Staat ist dieses Problem mit einer Entschädigung von 8.800 TL (ca. 3.700 Euro) „gelöst“.
Yusuf Sosyal ist 30 Jahre alt, verheiratet und Vater von einem Kind. Er ist ein Hirte. 1995 verlor er während seiner Arbeit bei seinem Dorf in der Provinz Êlih (Batman) durch die Explosion einer Bombe einen Arm und ein Auge. Mit der vom Staat angebotenen Entschädigung ist er nicht einverstanden. Seine Familie erwartet eine Unterstützung, damit er sich eine eigene Existenz schaffen kann.

Quelle: ANF, 25.01.2012, ISKU

von der Internetseite

Der Journalist, der in die Berge ging, nicht mehr zurück kam und jetzt im Hochsicherheitsgefängnis Kandira eingesperrt ist – Ismail Yildiz*

Es gibt keinen Unterschied zwischen unserer und der Situation jener Tausender, die im Rahmen der KCK-Operationen verhaftet wurden. Aus diesem Grund bewerten wir unsere Situation nicht wichtiger und dringender als ihre. Denn es ist uns allen gemeinsam bewusst, dass der Preis für die Freiheit hoch ist. Von daher scheuen wir uns nicht durchs Feuer zu gehen. Das Feuer werden wir nicht nur unter unseren Füßen spüren. Als glühende Anhänger, als Feder und Papier der Freiheit sind wir bereit unser ganzes Dasein ihr zu opfern.

Nach dieser kurzen Einleitung möchte ich Erfahrungen komischer oder lächerlicher Art, die wir im Gewahrsam, vor Gericht und im Gefängnis gemacht haben oder dessen Zeuge wir waren, mitteilen. Diese Komödie und ihr Inhalt reichen aus, um die Regierenden und ihre Handlanger neben ihrer Verbrechen an der Menschheit anzuklagen und zu verurteilen. Alleine die Strafakte, die gegen uns vorbereitet wurde, ist eine Beweisführung zu unseren Gunsten. Einiges davon möchte ich der Öffentlichkeit weiter geben.

Wie jeder weiß, wurden ich und 35 meiner Freunde mit haltlosen Behauptungen, ja absurden Beschuldigungen verhaftet und hinter Gefängnismauern eingesperrt. Unsere Botschaft an die Regierung und die ihr ergebenen Medien ist von daher äußerst wichtig.

Interessante Veränderungen bei der Polizei

Im Laufe der Vernehmung auf dem Polizei-Revier haben wir interessante Veränderungen erlebt. Da wir die Aussage verweigerten, wurden wir Einzeln zu einem „persönlichen Gespräch oder einer Unterhaltung“ geführt. Diese Praxis ist neu. Doch im Sprachgebrauch und in der Anwendung von religiösen Gemeinschaften sind sie ein fester Bestandteil. Es hätte sich bei der Polizei vieles verändert, etwa der „Respekt im Umgang und der Behandlung der Gefangenen“, wie Polizisten uns gegenüber permanent als Beispiel erwähnt haben. Auf den ersten Blick sieht es auch so aus. Doch dieses scheinbar neue Image ist nur eine neue Form mit dem Ziel, uns psychologisch gefügig zu machen. Bei der „Unterhaltung“ mit mir gingen sie auf das Thema Alleviten ein. „Was ist Allevitismus?“ oder „warum wählen die Alleviten generell die CHP?“ oder „Was ist Anarchismus?’’ Außerdem fragten sie nach Filmkritiken, die ich schrieb. Das ging so weit, dass sie mich fragten, welche Filme ich ihnen empfehlen würde. Sie wünschten sich mit mir ein Gespräch auf „intellektuellem Niveau“. Damit nicht genug, räumten sie sogar ihre „Ungebildetheit“ ein.

„Telefon-Gespräch mit Mahir Cayan“ 
(Gründer der „Volksbefreiungsfront der Türkei“: Er wurde 1972 in der Provinz Tokat-Kizildere von Spezialeinheiten gestellt und gemeinsam mit weiteren Genossen getötet.)

Nach dem höchst unterhaltsamen Verhör im Polizeigewahrsam brachten sie uns am Ende des vierten Tages zur Staatsanwaltschaft. Doch da begann die Komödie erst richtig: 
Zum Beispiel warf der Staatsanwalt einem von uns vor, an einem Datum mit dem Reisepass in Adana (südtürkische Stadt im Landesinneren) eingereist zu sein. „Außerdem ist nicht ersichtlich, wann du wieder ausgereist bist“, meinte der Staatsanwalt weiter. Wieder einem anderen Freund wurde vorgeworfen mit Mahir Çayan ein Telefongespräch geführt zu haben – dabei muss man bedenken: unser Freund wurde erst nach dem Tod von Mahir Çayan geboren! Ein anderer Freund hätte am Telefon ein Hühner-Sandwich bestellt. Der Anklageschrift nach könne das Sandwich nur ein Molotowcocktail sein.

Natürlich wurden all diese Beschuldigungen aus den Aussagen der sogenannten „Verdeckten Zeugen“, die ab 2006 rechtlich abgesichert wurden, zusammen geschustert. Laut dieser und ähnlicher Aussagen der „Verdeckten Zeugen“ sitzen mittlerweile tausende Menschen in den türkischen Gefängnissen.

Ein Kulturverein in Malatya, den es gar nicht gibt

Auch die Aussage der ’’Verdeckten Zeugin’’, einer gewissen Bahar, ist ein Glanzstück der türkischen Ermittlungen. Der Aussage nach, hätte ich regelmäßig die HADEP (Vorgänger-Partei der BDP) und das MKM (Mesopotamisches Kulturzentrum) in Malatya aufgesucht und wäre dann irgendwann von da in die Berge gegangen. Also, eine legale Partei aufzusuchen, ist Beweis genug. Jedoch gab es zu keinem Zeitpunkt – weder damals noch gegenwärtig – in Malatya ein Kulturzentrum. Trotzdem besteht diese „Verdeckte Zeugin“ in ihrer Aussage darauf, dass es auch in Malatya ein Kulturzentrum mit diesem Namen geben soll. 

Kommen wir zu der Mär, ich wäre in die Berge gegangen. Dass ich mich zu der Zeit als Gymnasialschüler für die Aufnahmeprüfung der Universität vorbereitet habe, kommt in der Aussage der „Verdeckten Zeugin“ mit keinem Wort vor. Der Aussage nach bin ich also immer noch in den Bergen. Da sich der Staatsanwalt ja nicht irren kann, sitzt derzeit jemand anderer an meiner Stelle im F Typ Gefängnis von Kandıra. Das Vaterland kann stolz sein auf seine Staatsanwälte.

Mit zehn Freunden zusammen „Presse Verantwortlicher“ sein

Eine weitere Aussage der „Verdeckten Zeugin“ ist die, dass ich angeblich der Presse-Verantwortliche sei. Doch welche Presse und wessen Verantwortlicher? Auch das wird nicht erwähnt. Es ist allgemein bekannt, dass ich seit 2009 nicht mehr als festangestellter Journalist in den „Freien Presse Strukturen“ (so bezeichnen sich die Print-Medien der kurdischen Bewegung selbst) tätig bin. Doch ich berichtete weiter als freier Journalist und schrieb weiterhin Artikel auch für die Freien Presse Strukturen. Trotzdem werde ich als freier Journalist beschuldigt, der Presse-Verantwortliche zu sein. Nicht nur ich. Zehn weitere Freunde von mir sitzen mit derselben Beschuldigung im Gefängnis. Aber wer ist denn nun der „Presse-Verantwortliche“ von uns? Das ist nicht bekannt. Eine Komödie, die ihres Gleichen sucht. Anders kann man es nicht ausdrücken.
Somit wende ich mich an die „hervorragenden“ Staatsanwälte unseres Landes: Wenn Sie mit der Behauptung, ich wäre in die Berge gegangen, mehr noch, ich wäre immer noch in den Bergen, zu Felde ziehen und womöglich damit beabsichtigen, mich und meine Freunde dazu zu ermutigen, in die Berge zu gehen, so sollten sie sich nicht bemühen. Solange wir leben, wird diese Entscheidung die unserige sein. Wenn wir irgendwohin gehen, dann nur, weil wir davon überzeugt sind, dass wir hingehen wollen und müssen.

Seit Jahren bin ich neben meiner journalistischen Tätigkeit auch künstlerisch tätig. Theater und Film sind für mich wichtige Bereiche. Aus dem, was wir erlebt haben und gegenwärtig immer noch erleben, gibt es viel zu schreiben. Jede Geschichte ist ein Drehbuch für sich. Gedichte und Romane werden daraus entstehen. Das sind die gemeinsamen Gefühle und Ziele von uns allen hier. Schreiben und nochmals Schreiben. Unsere Koffer sind voll gepackt mit Ideen und Gedanken. So und nicht anders werden wir zu unseren Lieben eines Tages zurückkehren. Und jene, die uns kurdische Intellektuelle heute hinter Gefängnismauern als Gefangene halten, werden es Morgen Bitter bereuen.

„Gefangener Gündem“ (Gündem: Tageszeitung der Freien Presse Strukturen)

Schon am ersten Tag unserer Verhaftung haben wir beschlossen, eine Zeitung mit dem Namen „Gefangener Gündem“ heraus zu bringen. Gestaltung und Inhalt sind schon festgelegt. Mit den Handschellen, die uns die AKP verpasst hat, hat sie jedem von uns auch einen Kugelschreiber in die Hand gedrückt.

Außerdem gibt es für mich außerhalb der Gefängnismauern noch eine andere Hoffnung die wächst und blüht. Drei Monate noch und ein Kind wird in unser Leben eintreten. Zerya Zin werden wir sie nennen. Ich werde weder Zeuge ihrer Geburt sein noch der Zeit, die nachfolgen wird. Aber mit der Mutter an ihrer Seite wird sie ihre Muttersprache erlernen und ihr Leben mit einem freien Willen gestalten. Fernab von den Schulen des Systems, die nichts anderes als Unwissenheit bedeuten, wird sie auch keine Gefangener dieses Systems sein. Zerya Zin wird ein Teil im Kampfe ihres Volkes sein. Auf den Zinnen dieses Systems der Inquisition, wird sie im tiefen Geist des Internationalismus die Fahne der Freiheit schwenken. Unsere Zerya Zin wird ein Teil der „Verdammten“ auf dieser Welt sein, die nichts zu verlieren haben außer ihrer Ketten. Verbunden mit diesen Gefühlen der Hoffnung sind Gefängnismauern bedeutungslos. Denn es gibt noch tausende andere Gründe dafür. Zerya Zin ist nur einer davon.

Ich erwarte die „Verdeckte Zeugin“ im Gefängnis zum Hofgang

Obwohl ich das erste Mal 2011 im Ausland war und dies mit dem Ausstellungsdatum des Reisepasses und dem Vermerk darin dokumentiert ist, behauptet der Apparat, der sich Staat nennt, und seine „Verdeckte Zeugin“, dass ich mich seit 2001 in den Bergen aufhalte. Ich erwarte die verlogene „Verdeckte Zeugin“ und ihre Hintermänner im Gefängnis des F Typs Nummer 1 Gemeinschaftszelle A/ 20 zum gemeinsamen Hofgang. Je länger sie sich verspäten wird Zerya Zin umso mehr gewachsen sein. So dass sie eines Tages den Platz ihres Vaters in der Freien Presse, im alternativen revolutionären Film und Theater einnehmen wird.

Ich werde weiterhin die „Schuld“ begehen für die ANF zu arbeiten

Meine Tätigkeit für die ANF und ihr nahestehende Presse Strukturen wurden terrorisiert und unterbrochen. Dieser Brief ist eine Antwort an die, die meine Tätigkeit für die ANF als eine Straftat ansehen. Während wir draußen uns für Nachrichten und dessen Berichterstattung abmühten, befinden wir uns drinnen in einer Masse von Nachrichten. So werde ich weiterhin die „Schuld“ begehen und von hier für die ANF berichten.

* Kandıra 1 Nolu F Tipi A\20 Koğuşu

3. Januar 2012


Karayılan: A new period will begin
„Within a few days we will make a statement regarding the new process which will start as of February“, said KCK executive

Murat Karayılan, member of the Presidency council of the KCK (Kurdish Communities Union) remarked that they had taken significant decisions in their most recent meeting regarding the struggle of the coming period and added that “within a few days we will make a statement regarding the new process which will start as of February.”

Answering ANF’s questions, Karayılan pointed out that some people acted as agent and collaborated with the state and added that “Our people are aware of these persons who target the revolutionaries of the resisting Kurdistan. Agency activities in Kurdistan cannot obtain a result.”

Karayılan said the followings; “Before the attitude Öcalan displayed on January 19 by refusing to meet his brother, we had held an executive meeting where the struggle of the coming year and a significant framework were materialized. We will announce the details in several days but for now I can say that a new process will be launched in February against the International Conspiracy and for the freedom of Leader Apo. In other words, the Kurdish people will no more accept Öcalan’s imprisonment in this way in Imralı prison.

Both our movement and the Kurdish people are aware of the fact that the Turkish Republic which has so far executed and murdered the leaders of all rebels is now implementing destruction and execution system against Öcalan and it has extended this implementation over a period of time. Relying on international powers and the International Conspiracy circle, the AKP government cannot expose such an implementation on the leader of the Kurdish people who represents the political will of 3,5 million Kurds.”



„Ein Gesetz zum Schutz von Völkermordopfern“, so kommentiert der Vorsitzende des Zentralrats der Armenier in Deutschland (ZAD) das soeben verabschiedete Gesetz, mit dem Frankreich die Leugnung von Genoziden unter Strafe stellt.

Der ZAD hält es für zwingend erforderlich, nun auch in Deutschland dem französischen Beispiel zu folgen.

Ein Blick auf Webseiten + in Blogs deutscher Gutmenschen, Menschenrechtsorganisationen, der Linken + Liberalen, Parteien + Verbände ergibt ein sofortiges, absolut übereinstimmendes Bild:

Die fordernde Frage der Anerkennung des Völkermords an den Armeniern durch die Bundesrepublik spielt hier überhaupt keine Rolle.

Das mag daran liegen, daß man im Hause des Henkers ungern vom Strick redet – von jenem blutigen Strick, der den Pfarrer Lepsius entsetzte, welcher die deutsche Beteiligung an diesem Megaverbrechen in Kurdistan/Armenien als erster notierte.

Erstaunlich das Schweigen aber auch wiederum doch, weil die heutigen Deutschen einen Wettbewerbsvorteil in Anspruch nehmen, der auf ihrem sauer erworbenen Patent in der Kunstform „Aufarbeitung & Bewältigung“ basiert.

Warum also kein Ton von der ANTIFA ? Warum kein Wort von den Ärzten von IPPNW ? Nichts von der Linkspartei ? Kein Wort der doch auf Trauer plus Betroffenheit fest abonnierten Claudia Roth ? Nicht eine einzige Regung bei attac oder amnesty oder pro asyl – obwohl doch der Fall in erster Linie kein französischer, sondern ein germanischer ist?

Fragen wir also nach, legendiert als Redakteur im Hauptstadtbüro eines deutschen Nachrichtenmagazins,

um auch in dieser Frage volle Transparenz zu schaffen.

Fragen wir per Telefoninterview also alle jene, die sonst beim Rauchen + beim Trinken, beim Essen + Leben mal veganische, feministische, antirassistische, antifaschistische Prinzipien und was sonst noch alles stets streng vergesetzlicht wissen möchten:

Frauke Distelrath, attac Sprecherin: „Hach ja, das auch noch, nö, haben wir nichts zu gemacht, machen wir auch nicht, wir haben genug andere Themen.“

Frauke D., die einen ansonsten mit emails über die Speisekarte in Occupy-Camps zu überschütten vermag, hat für derlei Kinkerlitzchen bezüglich eines systematischen Völkermords in neuerer Zeit einfach keine Zeit – aber was ist mit Matthias Jochheim, dem Arzt + einfühlsamen Psychoanalytiker von IPPNW?

Matthias Jochheim: „Ganz wichtige Frage, mit der man sehr behutsam umgehen muß, hier geht es um Versöhnung und Aufklärung, da darf man durch Gesetze nichts überstürzen. Alles muß in einen neuen Dialog münden“.

Der ja bekanntlich als alter schon seit 1915 nicht stattfindet und deswegen nun nicht in vollkommen unangemessener Eile etwa mal zu einem Ergebnis kommen könnte, sondern da capo al fine in einen neuen Dialog zu münden hat.

Doch wird uns vielleicht eine aufrechte Politikerin weiter helfen, die Claudia Roth, die auch weinen kann:

Claudia Roth: „Ganz heißes Eisen, bei dem man viel falsch machen kann. Vorsicht, sage ich ! Man muß die Dinge historisch immer wieder neu bewerten, es geht um die Freiheit der Geschichtsschreibung. Druck von außen bringt da nichts. Machten wir so ein Gesetz, wir hätten die Türkei auf Dauer gegen uns und das multikulturelle Projekt wäre schwer beschädigt.“

Wiederkehr des Verdrängten : damals (Auswärtiges Amt Berlin 1915) wie heute dieselbe Adresse der „Wilhelmstrasse“, die uns bedeutet, man dürfe auf keinen Fall „die Türken gegen sich haben“. Weshalb wir damals aktive Beihilfe zum Völkermord leisteten und heute dazu schweigen. Dies gilt sogar dann, – wie das AA wörtlich dem briefeschreibenden Pfarrer Lepsius mitteilte, – wenn „dabei Christen umgebracht“ werden. Armenier eben.

Ob uns Barbara Lochbihler , eine Europäerin aus Bayern, MdEP und früher bei amnesty, da anderes sagt:

Barbara Lochbihler: „Auf keinen Fall ein Gesetz. Damit werden nur die Positionen festgeschrieben. Das Ereignis muß offen bleiben, für den offenen Dialog zwischen den Parteien, die sich am besten begegnen in der Mitte“.

Die Befragten belehren uns durchweg alle suggestiv über die transzendierende Kraft des ewigen Dialogs, wobei am Ende alles zur Ansichtssache nach Vereinbarung wird.

Nach immerhin 100 Jahren Armeniermord ist jede Festlegung heute übertriebene Eile. Das Megaverbrechen selber wird als Faktum relativiert – es bedarf der perennierenden Debatte.

Und ob eine Gaskammer eine Gaskammer war, oder vielleicht etwas ganz anderes, entscheiden die Dialogpartner am besten, wenn sie sich am Ende in der lochboihlerschen Mitte treffen.

Welch ein fataler Fehler mithin, sich einmal wegen Auschwitz derart festgelegt zu haben – oder sich durch die penetranten Juden festlegen zu lassen.

Auch die Armenier sind so penetrant: Charles Aznavour will einfach nicht einsichtig nachgeben und einsehen.

Matthias Jochheim ist bei uns der AllerBeste, „Aufklärung“ und „Versöhnung“ sind ihm einsichtsvoll eins.

Der Dialog über Auschwitz kann in diesem Sühnezeichen getrost neu wieder aufgenommen werden.

Aber hatten wir nicht anfangs die unbestechlichen GenossInnen der Antifa erwähnt und bisher ganz vergessen. Warum schweigen auch diese ?

Wie sagte doch schon der FÜHRER in seiner berüchtigten Rede an die Wehrmacht im Osten, die er darüber aufklärte, daß „Gnadenlosigkeit“ ruhig kaltblütig ausgeübt werden könne, da „sich auch niemand mehr an die Armenier Massaker erinnert“.

Das haben sie alle verstanden !


“Yayın Kolektifi” Seçkisi, Propaganda Yayınları’ndan Çıktı!

2012 yılının başı hem Propaganda Yayınları’nın hem de Yayın Kolektifi’nin birinci yaş günü. Propaganda Yayınları, ocak 2011’de politik bir e-kitap yayıncısı olarak yayın hayatına başladı ve ilk kitabını (Vicdani Ret Açıklamaları Almanağı) 2011 yılıın mart ayında yayınladı. Yayın Kolektifi de, yayınevleri-üstü bir kolektif olarak bir kaç yayıneviyle işbirliğine giderek, geçtiğimiz sene zarfında yedi kitabın yayınlanmasını sağladı. Bu seçkiyle, hem Propaganda Yayınları’nın hem de Yayın Kolektifi’nin birinci yıldönümünü kutluyor ve yarattıkları ivmeyi güçlendirmeye çalışıyoruz.

Bu seçkide, Yayın Kolektifi’nin desteğiyle yayınlanmış olan Türler ve Cinsler (Can Başkent), Komün Bilgeliği (Sedat Eroğlu), Efendisiz Demokrasi (Ali Rıza Gelirli), Yitik (Ali Murat İrat), İmlasız Bahçe Şiirleri (Nesrin Kültür Kiraz), Halk Silahlanınca (Abel Paz, Çeviri: Gün Zileli) ve Peşime Verdi (Hülya Tarman) kitaplarından aldığımız bölümleri okuyacaksınız. Amacımız, bu seçkilerin verdiği ilhamla, kitapların okunurluğunu ve bilinirliğini artırabilmek.

Kolektif’in ‘Bir El Ver’ çağrısı, yayıncılık alanında politik doğruluğun ve ahlaki kaygıların birer değer olarak önemsenmesi gerektiğini bize hatırlatması açısından dikkate değerdir. Kolektif, çağrısında bu hususları şöyle dile getirmiştir:

‘Piyasa ve para ilişkilerinin bir plazalar ve bataklıklar alanı haline getirdiği kitap yayını alanında yeni bir girişim başlatıyoruz. Yayın Kolektifi, kapitalizmin ve piyasa ekonomisinin mekanizmalarına meydan okur. Kapitalizm bataklığına ve piyasa-paranın zorlayıcı mekanizmalarına rağmen iyi yayıncılık yapılmasının, kaliteli kitap basılmasının, pazarlamacılığın ve şöhretlerin değil, yaratıcılık ve bilinmeyen değerlerin peşinde koşulmasının takipçisidir.
Yayın Kolektifinin bünyesine, ilgi duyan herkes, okurlar, yazarlar, yayınevleri, dağıtımevleri, kitabevleri vb. gönüllü olarak katılabilir.
Yayın Kolektifi’nin ilkeleri şunlardır: Özgürlük, Eşitlik, Şeffaflık, Ademimerkeziyetçilik ve Özinisiyatif, Dayanışma ve Paylaşma.
Genel sloganımız “Bir El Ver”dir. Herkes bir el verdiğinde, binlerce el en ağır yükü bile kaldırır.’

Kolektifin ilk duyurularından birinden yaptığım bu alıntı Kolektif’in amaçlarını net bir şekilde özetlemektedir. Bilhassa, adem-i merkeziyetçi bir örgütlenme şekliyle, gönüllülük esasıyla, bir kitap oluşumu için gerekli adımların birlikte omuz omuza atılmasının zorluklarına rağmen mücadele edebilme dirayetini gösterebilmek ve hemen peşisıra gelen manevi mükafat, bu çağrının yüreklerde yarattığı alevle mümkün olabilmiştir.

Bu seçkide, işte bu alevden bir koz paylaşıyoruz sizlerle…

Kitaba aşağıda adreste, üç dijital e-kitap formatında ücretsiz olarak erişebilirsiniz.

Ayrıca, yukarıda sayfada ilgili linkleri takip ederek, isterseniz kitabımızı, yayınevimize katkıda bulunmak için para vererek alabilir, ya da iTunes Music Store aracılığıyla e-kitap cihazlarınıza da yükleyebilirsiniz.

Kitabı indirmek için tıklayınız:

PDF formatı (5.7 MB – ISBN: 978-0-9877973-5-3)

kostenloser Counter
Poker Blog