Archiv für Juni 2011

[Faud-Public] Düsseldorf: Frühschicht – Linke Fabrikintervention in den 70er Jahren‏

Klaus Franz hat es getan, Berthold Huber hat es getan, Joschka Fischer
hat es getan. »Ich wusste nicht, was auf mich zukam. Aber ohne die
Arbeiterklasse hatten wir keine Chance, die Welt zu verändern, so viel
war klar.« Das schreibt Harry Oberländer 1977, einige Jahre nachdem er
als revolutionärer Aktivist bei Opel in Rüsselsheim angeheuert hatte.
Vom Studenten zum Arbeiter….

Was heute kaum vorstellbar klingt, war Anfang der 70er Jahre weit
verbreitet. Auf die antiautoritäre Revolte von 1968 folgte für viele der
Schritt in die Produktion; einige Tausend junge Linke tauschten den
Seminarstuhl gegen die Werkbank ein, um die Arbeiterklasse für
Revolution und Kommunismus zu begeistern.

Das Buch geht der Faszination nach, die diese Ereignisse auf die
rebellischen StudentInnen hatte. Es behandelt die K-Gruppen, die sich an
Lenins Modell der Kaderpartei orientierten, ebenso wie die Spontis,
deren Schlachtruf »Wir wollen alles« lautete und die die These von der
Autonomie der Arbeiterkämpfe in der Fabrik erproben wollten.

Im Mittelpunkt stehen die Erfahrungen der ProtagonistInnen dieses
Experiments, die mal nur einige Monate, manchmal ein ganzes Leben in der
Fabrik geblieben sind.

05.07.2011
Einlass 19:00, Beginn 20:00
Hinterhof, Corneliusstr. 108, Düsseldorf
Lesung mit dem Autor Jan Ole Arps

Andrea Wolf (Munich 1965 – Kurdistán 1998)

Conocí a Andrea allá por el 92 en Frankfurt An Main. Vivía con mis amigos de la Fritzse, una casa okupada en Frankfurt. La juventud de Andrea está ligada a los acontecimientos de la izquierda en la Alemania Occidental de los 80 y 90. Desde finales de los 70 y principios de los 80 Andrea empieza su militancia política, participando en acciones de okupación, lucha obrera en Wackersdorf y en la construcción del movimiento feminista. Eran los años finales de la RAF lo que unido a la lucha antiimperialista le marcó profundamente.

En aquellos años Steinmetz, un infiltrado de la policía, se introduce en los círculos de la izquierda alternativa en la zona del Rhein-Main. Su traición llevará a la aniquilación de Wolfgang Grams y el apresamiento de Birgit Hogefeld en Bad Kleinen. Andrea quedó tocada por tales sucesos. Para colmo, el estado y la policía la acusaron de tomar parte en la acción de la RAF contra la prisión de seguridad de Weiterstadt, que destrozó el edificio sin víctimas, poco antes de su inaguración.

Todo parece indicar que fue un complot para llevarse por delante a gente activa como Andrea y el grupo con el que convivía y militaba: en el momento de la acción ella se encontraba en Centroamérica. Temiéndose una injusta y larga condena opta por pasar a la clandestinidad. Poco después decide alistarse como luchadora internacionalista en el grupo de mujeres del ejercito de liberación kurdo YAJK. Si bien se sentía comprometida con la causa Kurda, su intención era más bien intercambiar experiencia organizativa, pensando en la construcción de una política revolucionaria; lo que los servicios secretos califican vulgarmente como “entrenamiento militar” y que para ella era aprender como funcionan los procesos revolucionarios a lo largo del mundo.

En Septiembre de 1998, el PKK ofrece una tregua al estado turco; pero el gobierno turco -un elemento más en el tablero de todo lo que se cuece en oriente medio y en aquel momento en guerra encubierta con Siria- afectado por los movimientos de otras potencias, responde invadiendo el Kurdistán con un ejercito de 25.000 hombres y lanzando ataques indiscriminados contra la milicia kurda, si bien este no era su objetivo primero.

El 22 del noviembre de 1998, en la provincia de Catak, al Norte de Kurdistán, en un combate entre el ejercito turco y la guerrilla, Andrea es capturada junto con 19 compañeras más (24 morirán en el ataque). Veinte minutos después eran fusiladas.

Andrea fue una compañera revolucionaria que, a su manera y condicionada por las circunstancias que le toco vivir, nos mostró un camino de trabajo y lucha para tratar de cambiar el mundo. Ahora nos toca a nosotros recoger su ejemplo, fuerza, determinación y amor por la humanidad y seguir con la tarea; ésto no quiere decir que tenga que ser exclusivamente por la vía de las armas, no: el mundo cambiará de verdad (cosa que ya dudo) por la formación y la educación de la gente en valores más solidarios y menos materialistas que los que hasta ahora nos han impuesto.

¡Qué la tierra te sea leve compañera!

info.nodo50.org/​Retrato-de-una-luchadora.html

Horror of mass graves

http://www.imgbox.de/users/public/images/QIoP11K1Z9.jpg
It is believed that German Andrea Wolf is among the 41 guerrillas‘ bodies found in grave

The pictures of the horror of mass graves are blood-chilling.

German human rights activist and sociologist Andrea Wolf is allegedly among the 41 people interred in a mass grave that was photographed for the first time near the village of Andiçen (Kelehê), on the border between Van’s Çatak district and Şırnak’s Beytüşşebap district.

According to reports, Wolf was among a group of 41 PKK members who were involved in a clash in Van’s Çatak district in October 1998, some of whom were captured alive.

On Wednesday, leaders of the Van Branch of the Human Rights Association (İHD) and some family members went to the grave site with villagers acting as guides. Photos have been published by DIHA News Agency.

Around the completely destroyed cave, the visitors found PKK uniforms, food and tea packaging, long cummerbunds, blankets, and necklaces made with yellow, red and green string. They also saw the bones of many people under the rocks of the cave.

According to villagers who witnessed the clash, some PKK members, Andrea Wolf and three other women were captured after they ran out of ammunition. Then, the commander of the operation, lieutenant Sabri beat Andrea Wolf to death with a stick while she was in captivity. After that, they executed the rest of the prisoners with guns. Following the killings, helicopters completely destroyed the cave with dynamite. Those who were killed were buried under the rubble. It was a complete slaughter. Some of the bodies were left in the open. However, nobody went to the site because the military declared it a “forbidden zone.” After many years, this status was lifted and the villagers returned to the area. When they arrived, they found bones all around the cave. There are still many bones underneath the rubble in the cave.

Years ago, the families of those missing asked the İHD to help them confirm the grave’s existence, but the association was not able to obtain any information. “We came here in response to the families’ application. However, I didn’t believe that we would find a scene like this. This contains overtones of absolute savagery. After seeing the scene, it is absolutely impossible to describe it. We will do everything we can to help families retrieve the bodies of their sons and daughters from this mass grave,” İHD Van Branch Secretary Sami Görendağ said.

After the clash, lawyer Eren Keskin and a German lawyer waged a years-long legal struggle to get Andrea Wolf’s body back. Authorities told them that Wolf was not there. The lawyers unsuccessfully applied to State Security Court (DGM), military courts, the Ministry of the Interior, the Ministry of Defense, and military authorities in Van for information regarding the clash. After pursuing all legal avenues in Turkey and finding them to be dead ends, the lawyers took the case to the European Court of Human Rights and won. As a result, Turkey had to pay heavy reparations.

The PKK released a list of some of those killed during the clash and are likely interred in the mass grave:

Evrim Açan (Rohat), Şêxmûs Hasan (Cembeli), Cevdet Tatar (Hozan Hogir), Teyar Misto (Kamuran), Ayten Ene (Azime Savaş), Agirî, Botan, Kamuran İnalkoç (Kawa), Enver Süleyman (Şiyar), Leşker, Kemal, Tekoşer, Neriman Ahmet (Amed), İbrahim Ercan (Deniz), Fevzi Muhammed (Gabar Afrin), Sipan, Selman, Habib ibo (bahoz), Dilbirîn, Xezal, Şerife Erdoğan (Sozdar Urfa), Fatih Yalçınkaya (Agit), Şiyar, Andrea Wolf (Ronahi), Minteha Ali (Canda), Yerivan Yıldız (Adife), Adife Aslan (Berfin), Cahide, Diyar, Newroz and Xelat.

ANF

Eighty guerrillas buried together in Sirvan

Eighty HPG (People Defense Forces) Kurdish guerrillas were buried in a mass grave. They have lost their lives because of the use of chemical weapons by the Turkish army in the Sirvan countryside in 1994. It has been noted that the location of the mass grave is also known by the village-guards who took part in the clash at the time.

According to the statement by eyewitnesses, the operation in 1994 in the Şêx Cuma area of Sirvan countryside was also joined by village-guards, while Turkish army started to use chemical weapons after having lost a number of soldiers during the clash with a group of up to 110 guerrillas. An eyewitness told the followings to ANF; „The Turkish army lost many soldiers in the clashes during this period. The guerrilla troop consisted of woman and man guerrillas. The army, angry because of the heavy losses in the last days of the operation, resorted to chemical weapons. 80 guerrillas lost their lives because of these chemical weapons during the operation which was also joined by village-guards who know much about these attacks and the current burial place of these 80 guerrillas.“

ANF

Koğuşunu ateşe veren vicdani retçi Suver hastane yatırıldı

http://www.imgbox.de/users/public/images/GAR5WW4s0P.jpg

16 Mayıs tarihinden beri açlık grevinde bulunduğu Manisa E Tipi Kapalı Cezaevi‘ndeki koğuşunu dün ateşe veren vicdani retçi İnan Suver, Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ne yatırıldı. Suver’in psikolojisinin kritik halde olduğu öğrenildi.

Askerlik yapmayı ret ettiği için uzun süredir çeşitli cezaevlerinde tutulan ve son olarak konulduğu Manisa E Tipi Kapalı Cezaevi‘nde 16 Mayıs’tan beri açlık grevi yapan İnan Suver, dün tutulduğu hücredeki yatağı ve diğer eşyaları ateşe verdi. Olayın ardından askeri yetkililerce Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ne yatırılan Suver tedaviyi ve ilacı ret ediyor. Eşi ise psikolojik durumunun kötü olduğunu ve endişe ettiklerini söyledi.

Hastanede demir kapısı sürekli kapalı tutulan bir odada, asker denetiminde tutulduğu öğrenilen ve ilaç dahil her türlü tıbbi müdahaleyi reddettiği öğrenilen Suver’in yangın sırasında yara almadığı ancak psikolojik olarak ağır durumda olduğu belirtildi.

Kendisiyle hastanede kısa bir süre görüştüğünü belirten eşi Remziye Suver ise, “Cezaevinde kendisine her türlü ağır muamele ve işkencenin yapıldığını belirtti. Diğer tutuklularla yan yana gelmesine dahi izin verilmiyordu. Son derece ağır bir tecrit altında tutulduğunu ve kendisine azılı suçlu muamelesi yapıldığını söyledi. Benim gözlemlediğim kadarıyla psikolojik olarak durumu çok ağır. Doğru dürüst konuşamıyor. İlaç ve her türlü yiyeceği ret ediyor. Doktorlarıyla da görüştüm ama tedavi kabul etmediği için bir şey yapılamıyor. Kendisine yeni bir ceza verilmiş. Mahkeme kararı olmadan aldığı ceza 9 ay daha uzatılmış. Hiçbir hukuk kuralı işlenmiyor. Hiçbir insan hakkından yararlanmıyor. Kaygı içinde bekliyoruz” diye konuştu.

Hastanede tutulduğu odanın kapısını sürekli kapalı tutulduğunu ve içerde yatağa bağlanıp bağlanmadığını dahi bilmediklerini aktaran Remziye Suver, “Kendisine gelen mektuplar dahi verilmiyor. Yurt dışından kendisine gelen mektupların tercümesi için mektup başına 50 TL istediklerini söyledi. Sürekli tehdit edildiğini, oradaki diğer tutuklularla asla görüştürülmediğini söyledi. Zaten 2 metrekarelik bir hücrede tek başına tutuluyordu. Bir an önce başka bir yere nakledilmesini istiyoruz. Buraya gelip giderken zorlanıyorum. Çocuklarımız perişan durumda. En azından İstanbul’da olsa rahat görüşüp, yanında olabiliriz. Buraya geliş gidişler sorunlu. Sürekli isyan ediyor. Her şeye isyan eder durumda. Kaygılı şekilde bekliyoruz” dedi.

Daha önce de tutulduğu cezaevinden firar eden Suver, uzun bir süredir çeşitli cezaevlerinde ağır işkencelere maruz kalmıştı. Kamuoyu ve insan hakları kuruluşlarına acil destek ve duyarlılık çağrısında bulunan ailesi, İnan’ın başına daha kötü olaylar gelebileceğinden endişe ediyor.

ANF

15 Haziran- Atina Yunanistan Genel Grev / 15. Juni: Direkte Berichterstattung des Generalstreiks in Griechenland

Watch live streaming video from stopcarteltvgr at livestream.com


Canlı Yayın / Livestream


Videos


Fotoraflar /Fotos

Contra Info

HPG üç gerillanın kimliklerini açıkladı

http://www.imgbox.de/users/public/images/OW2Avne1sy.gif

HPG, Sivas’ta 14 Haziran günü yaşanan çatışma sırasında hayatını kaybeden 3 gerillanın kimlik bilgilerini açıkladı.

HPG Basın İrtibat Merkezi (HPG-BİM), Sivas’ın İmranlı ilçesine bağlı Sarı Tepe alanında Türk ordusunun 14 Haziran günü başlattığı operasyon sırasında çatışma yaşandığını belirterek, bu çatışmada 3 gerillanın hayatını kaybettiğini bildirdi.

Çatışmaya ilişkin ayrıntılı bilgiye ulaştıklarını Kürt halkı ve kamuoyu ile paylaşacaklarını belirten HPG-BİM, yaşamın yitiren gerillalara ilişkin şu bilgileri verdi:

BAHOZ AMED

*1978 Diyarbakır doğumlu, 1998 katılımlı, Bahoz Amed kod adlı Ali Altun:

“1978 yılında Amed de doğup büyüyen Bahoz arkadaş Özgür Kürdistan Özlemi ve mücadele kararlılığıyla 1998 yılında gerilla saflarına katılım sağlamıştır. Gerilla mücadelemizin zorlu sahalarında uzun yıllar büyük bir emekçilikle mücadele yürüten Bahoz arkadaş Zap ve Dersim Eyaletlerimizde aktif olarak bulunmuştur. Emekçiliği, özverili katılımı ve gerillalaşmadaki duyarlılığıyla bu mücadelesini bulunduğu zorlu alanda arkadaşlarıyla birlikte daha güçlü ve kararlı bir mücadeleye dönüştürmüştür. Bu aktif ve kararlı mücadele de Bahoz arkadaş ciddi bir sorumluluk anlayışıyla verilen tüm görevleri başarılı bir biçimde sürdürmenin coşkusunu da her zaman için göstermiştir. 2 arkadaşıyla birlikte Sivasta düşmanla girdiği çatışmada büyük direniş sergileyerek şehitler kervanına yoldaşlarıyla birlikte katılmıştır.”

*1983 Halep (Suriye) doğumlu, 2001 katılımlı, Şexmus Halep kod adlı İmad İbeş:

“Güneybatı Kürdistan Halep doğumlu Şehmus arkadaş yurtsever bir çevrede erken yaşlarda mücadelemizi tanımıştır. 2001 yılında Özgürlük dağlarında mücadele yürütme kararlılığı veren Şehmuz arkadaşta savaşın düşmanı düşünce ve eylem de yok etmekle mümkün olacağı bilinciyle kendisini geliştirmiştir. Kandil ve Dersim eyaletlerinde bulunan Şehmus arkadaş düşmanın Kürdü parçalama ve böylece ülke sevgisini ortadan kaldırma çabalarına cevaben Dersim eyaletimizde uzun yıllar aktif olarak mücadelesini başarıyla yürütmüştür. Mücadelenin olgunlaştırdığı örnek bir kişiliği ortaya koyan Şehmus arkadaş arkadaşları tarafından canlılığı ile sevilen bir yoldaşımız olmuştur. Bahoz ve Sefkan arkadaş ile birlikte düşmanın operasyonuna karşı özgürlük savaşçıları ruhu ve kararlılığıyla fedaice direnerek şehitler kervanına katılmıştır.”

*1977 Sivas doğumlu, 1997 katılımlı, Sefkan Gürlevik kod adlı Coşkun Doğan:

“1977 Sivas doğumlu Sefkan arkadaşımız da 1997 yılında Kürdistan Özgürlük mücadelesine katılım sağlamıştır. Yoktan var olmanın bilinci ve duygusuyla katıldığı ilk günden itibaren büyük bir duyarlılığı göstererek en büyük değerin insanın kendi özüne dönüşü fikir ve düşüncesiyle gelişimini köklü sağlamayı her zaman sürdüren Sefkan arkadaş bu yoğunlaşmalarını arkadaşlarıyla birlikte daha da olgunlaştırmış ve geliştirmiştir. O zorlu mücadele koşullarının imkansızlıklarından büyük değer yaratmaya en temel ölçü alarak zorlukların üstesinden gelmiştir. Kandil, Dersim, Karadeniz ve Koçgiri bölgelerinde aktif olarak mücadelesini yürütmüştür. Sefkan arkadaş ve değerli 2 yoldaşımız düşmanın imha saldırılarına karşı kahramanca direnerek şehit düşmüştür.”

ANF

Gerilla Bahoz‘un cenazesi ailesine teslim edildi

Sivas‘ın İmranlı İlçesi kırsalında güvenlik güçlerinin düzenlediği operasyonda yaşamını yitiren 3 gerilladan, Diyarbakırlı Mikail Altın‘ın cenazesi ailesine teslim edildi.

İmranlı İlçesi’ne bağlı Çalıyurt köyü Kızıloluk mezrası kırsalında önceki gün öğle saatlerinde çıkan çatışmada yaşamını yitiren gerillardan Bahoz (Mikail Altın)‘ın cenazesi ailesine teslim edildi.

ANF>

Kürt öğrencilere saldırı

Türkiye‘nin çeşitli illerinde okuyan Kürt öğrencilere yönelik linçe varan saldırılar durmak bilmiyor.

Geçtiğimiz Aralık ayında „Puşi“ taktığı gerekçesiyle yanında bulunan bir arkadaşı ile saldırıya uğrayan Giresun Üniversitesi Şebinkarahisar Meslek Yüksek Okulu‘nda okuyan Kürt öğrenci Levent Dayan, arkadaşı Selçuk Kaya ile birlikte ülkücü bir grubun saldırısına uğradı. Burnu ve kafası kırılan Kaya Sivas Suşehri‘nde bulunan devlet hastanesine kaldırılırken, Dayan ise 9 arkadaşı ile birlikte yaralı halde gözaltına alındı.

Türkiye‘nin çeşitli illerinde okuyan Kürt öğrencilere yönelik linçe varan saldırılar durmak bilmiyor. Tehdit altında okullarına devam eden Kürt öğrencilere yönelik saldırılar tekrarlanmasına rağmen yetkililer, bu saldırıları gerçekleştirenler yerine mağdur öğrencileri gözaltına alıyor. Son saldırı haberi ise Giresun‘dan geldi. Geçtiğimiz Aralık ayında „Puşi“ taktığı gerekçesiyle yanında bulunan bir arkadaşı ile kafasında şişe kırılan Giresun Üniversitesi Şebinkarahisar Meslek Yüksek Okulu‘nda okuyan Kürt öğrenci Levent Dayan, bu kez de arkadaşı Selçuk Kaya ile birlikte yine kalabalık bir ülkücü grubun saldırısına uğradı.

Okul çıkışında 30 kişilik ülkücü bir grup tarafından yolda önleri kesilen Dayan ve Kaya, saldırgan grup tarafından feci şekilde darp edildi. Saldırganlar olay yerinden kaçarken, burnu ve kafası kırılan Kaya, tedavi için Sivas Suşehri‘nde bulunan devlet hastanesine kaldırıldı. Olayın ardından saldırganları yakalaması gereken polis ise, gözünde şişlik olan ve çeşitli yerlerinden yara alan Dayan ve olay yerine gelen 9 arkadaşını gözaltına aldı. Gözaltına alınan 10 öğrenci, Şebinkarahisar İlçe Emniyet Müdürlüğü’ne götürüldü.

Yüksekova Güncel

‘Öcalan Anarşizmi’ne Anarşist Bir İtiraz – Sami Görendağ

http://3.bp.blogspot.com/-we2l57DHDQo/TfTK4cfPl6I/AAAAAAAAAGA/ojkLl8nJLU8/s1600/252604_215404025156497_136388943058006_694405_901347_n.jpg

Qijika Reş Dergisi / Sayı:3

Aram Yayınları’ndan çıkan Abdullah Öcalan imzalı “Özgürlük Sosyolojisi” adlı kitap, verimli bir tartışma konusu olabilecek, üzerine uzun bir değerlendirmeyi gerekli kılan bir kitap olmasına karşın biz şimdilik kitaptan bir bölüm olan“Anarşizmi Yeniden Değerlendirmek” yazısına odaklanacağız. Söz konusu yazı Anarşist düşünce geleneğinin kimi tarihi öngörülerinin, kapitalizm, modernizm ve otoriteye yönelik eleştirilerinin tarih tarafından doğrulanan hakkını teslim etmekle birlikte “Önder” bakışının tahrif ve yanılgılarından Anarşizm’de nasibini almaktan kurtulamamış. Tarihin sağlamasını yaptığı anarşist eleştirileri Öcalan maddeler halinde sıralayarak şöyle sahiplenmektedir:

1-Kapitalist sistemi en soldan eleştirmektedirler. Ahlaki ve politik toplumu dağıttığını daha iyi kavrıyorlar. Marksistler gibi ileri rol atfetmiyorlar. Dağıttığı toplumlara yaklaşımları daha olumludur. Gerici ve çürümeye mahkûm görmüyorlar. Ayakta kalmalarını daha ahlaki ve politik buluyorlar.

2-İktidar ve devlet yaklaşımları Marksistlere göre daha kapsamlı ve gerçekçidir. İktidarın mutlak kötülük olduğunu söyleyen Bakunin’dir. Fakat her pahasına olursa olsun iktidar ve devletin hemen kaldırılmasını talep etmeleri ütopik olup, pratikte fazla gerçekleşme sansı olmayan yaklaşımlardır. Devlet ve iktidara dayalı sosyalizmin inşa edilemeyeceğini, belki de daha tehlikeli bürokratik bir kapitalizmle sonuçlanacağını öngörebilmişlerdir.

3-Merkezi ulus-devlet inşasının tüm işçi sınıfı ve halk hareketleri için bir felaket olacağını ve umutlarına büyük darbe indireceğini öngörmeleri gerçekçidir. Almanya ve İtalya’nın birliği konusunda Marksistlerle giriştikleri eleştirilerde de haklı çıkmışlardır. Tarihin ulus-devlet lehinde gelişim göstermesinin eşitlik ve özgürlük ütopyaları için büyük kayıp anlamına geldiğini söylemeleri ve Marksistlerin ulus-devletten yana tavır almalarını şiddetle eleştirip ihanetle suçlamaları belirtilmesi gereken önemli hususlardır. Kendileri konfederalizmi savunmuştur.

4-Bürokratizme, endüstriyalizme, kentleşmeye yönelik görüş ve eleştirileri de önemli oranda doğrulanmıştır. Erkenden anti-faşist ve ekolojik tavır geliştirmelerinde bu görüş ve eleştirilerin önemli payı bulunmaktadır.

5-Reel sosyalizme yönelttikleri eleştiriler de sistemin çözülmesiyle doğrulanmıştır. Kurulanın sosyalizm değil, bürokratik devlet kapitalizmi olduğunu en iyi teşhis eden kesimdir.[1]

Sıraladığı maddeler bir siyasal hakikatin gecikmiş onaylaması olsa bile, siyasal kitlelerin ağzından çıkan sözlere baktığı bir lider tarafından söylenmiş olması kendi içinde anlamlı, bu topraklarda alışkın olmadığımız ve farklı politik karşılıklar yaratma potansiyeli olan değerlendirmeler olması itibariyle önemsenmesi gerektiğini düşünmekteyiz. Ancak yazının ilerleyen bölümlerinde Öcalan, modern siyaset mantığını aştığını iddia etmesine rağmen Anarşizmi, modern egemenlik paradigmasının sınırlarını çizdiği çerçevede ele almakta, özgür öznelerin birlikteliğinden doğan anarşist mücadele geleneğini, modern iktidar siyasetlerinin kurguladığı; kitle, halk, taban gibi nicelikleştirilen ve edilgenleştirilen politik kategoriler ve özneler üzerinden okumakta ve anarşizmin tarihsel yenilgisini özetle anarşist öncülerin sınıfsal karakterine, alternatif bir toplumsal proje ortaya koyamamış olmalarına ve Avrupa-merkezli bakış açılarına bağlamaktadır. Öcalan’ın iddialı eleştirilerine kulak verecek olursak:

“Geldikleri sosyal yapıların hareket üzerinde etkileri belirgindir. Kapitalizmin iktidardan düşürdüğü aristokrat kesimlerle eskiye göre göreceli olarak durumlarını daha da kötüleştirdiği şehir zanaatkârlarının sınıfsal tepkileri bu gerçeği yansıtır. Bireysel kalmaları, güçlü taban bulamamaları, karşıt sistem geliştirememeleri sosyal yapılarıyla yakından bağlantılıdır. Kapitalizmin ne yaptığını iyi biliyorlar, fakat neyi yapmaları gerektiğini iyi bilmiyorlar. Görüşlerini kısaca toparlarsak; oldukça önemli ve doğrulanmış bu görüş ve eleştirilerine rağmen, anarşist hareketin reel sosyalizme göre kitleselleşip pratik uygulama şansı bulamaması düşündürücüdür… Uygarlık çözümlemelerinin eksikliği ve uygulanabilir bir sistem geliştirememeleri bunda önemli bir rol oynamıştır. Ayrıca kendileri de pozitivist felsefenin etkisini taşımaktadır. Avrupa merkezli sosyal bilimin pek dışına çıktıkları söylenemez. En önemli eksiklikleri, bence demokratik siyaset ve modernite konusunda sistematik düşünce ve yapılanma içine girememeleridir. Görüş ve eleştirilerinin doğruluğuna ilişkin gösterdikleri titiz çabayı sistemleştirme ve uygulama konusunda sergileyememişlerdir. Belki de sınıfsal konumları buna engeldir. Diğer önemli bir engel, teorik görüşlerinde ve pratik yaşamlarında her türlü otoriteye duydukları tepkidir. İktidar ve devletin otoritesine duydukları haklı tepkiyi tüm otorite ve düzen biçimlenişine yansıtmaları, demokratik moderniteyi teorik ve pratik olarak gündemleştirmelerini etkilemiştir. En önemli özeleştiri konusunun demokratik otoritenin meşruiyetini ve demokratik modernitenin gerekliliğini görememeleri olduğu kanısındayım. Ayrıca ulus-devlet yerine demokratik ulus seçeneğini geliştiremeyişleri de önemli bir eksiklik ve özeleştiri konusudur”.[2]

Anarşist mücadele gelenekleri, farklı sınıf ve katmanlardan gelen karizmatik siyasal figürlerin ve bağımsız öznelerin anti-otoriter bir komünizmi gerçekleştirme ufkuna yaslanarak var olmuştur. Anarşizm, Marksizm gibi sınıf indirgemeciliğine saplanmadığı gibi, kapitalizm öncesi üretim ilişkilerinin acımasız sömürüsüne maruz kalan yoksul köylülere de Marx gibi burun kıvırmamış ve kapitalizmin dışına süpürdüğü lümpen proleterya gibi tüm “sınıf olmayan” sınıflara da bağrını açmıştır. Anarko-sendikalizm geleneği mülksüz işçilerin özörgütlenmesini yaratmaya özel bir yatırım yapmışsa da, kapitalizmin çalışma disiplini içinde gittikçe atomize olan ve ehlileşen sanayi proleteryası, hiçbir zaman tek başına geleceğin toplumunu yaratacak “Modern Mesih” olarak görülmemiştir. Sanayi proleteryasının sosyal devlet politikalarıyla birlikte gittikçe sisteme entegre olan bir sınıf haline gelmesi ve günümüzde anti-kapitalist direnişin önemli oranda bu sınıfın dışındaki sınıf ve kimliklere dayanıyor olması, anarşizmin tarihsel sınıf politikasını doğrular niteliktedir. Ayrıca en alt sınıflara dayanan sosyalist hareketlerin öncülerinin iktidar tapınağının kanlı sunaklarına adım atar atmaz nasılda işçileri yeniden üretim köleleri haline getirdiklerini ve mülksüzleştirildiklerini bilen Öcalan’ın, sorunu otoritenin soğuk sularında araması yerine Ortodoks Marksizm’in sınıfsal karakter analizlerinde araması yanlış bir şifa arayışıdır. Bu analiz alışkanlığı sanırım “Kürdistanda Kişilik Sorunu” adlı total değerlendirme alışkanlıklarından kalmış olsa gerek. Anarşizmin teorik öncüleri, aydınlanmanın ilericilik mitine iman etmedikleri gibi modernizm öncesi toplumların eşitlik ve özgürlük deneyimlerini de önemli bir miras olarak görmüşlerdir. Anarşist Makhno’nun, Troçki’nin Kızıl Ordusu’na yenik düşene kadar, Ukrayna’da hayata geçirdiği özgür köy komünleri, Anarşist özgürlük felsefesinin modern proleteryayı beklemediğinin tarihi bir kanıtıdır. Bakunin gibi kimi anarşistlerin aydınlanma çağının ruhundan etkilendiği doğru olmakla birlikte, anarşistler genel olarak lineer tarih anlayışına kapılmamış, modern kapitalizmi ileri bir tarihsel uğrak olarak selamlamadıkları gibi aksine Proudhon, Kropotkin, Tolstoy gibi anarşistler kapitalizmin yayılmasını ve endüstri öncesi köylülük ve zanaatçılığın proleterleşmesini bir hastalık olarak görerek romantik devrimci eleştirilerini esirgememişlerdir.

John Zerzan, Fredy Perlman, Theodore Kaczynski gibi uygarlık karşıtı anarşistlerin etkili uygarlık analizleri devasa bir literatür yaratmışken anarşistlerin bir uygarlık çözümlemesi olmadığını iddia etmek bu alana ilişkin literatürü hiç bilmemek anlamına gelmektedir. Tarım toplumuyla başlayan tahakküm tarihini ve bu tarihin üzerinde biçimlendiği toplumsal düzenin temellerini bir daha kurulamayacak şekilde yıkmayı öngören bu radikallerin öğretileri, günümüzde hala birçok ekolojik ve anarşist hareketin kalkış noktasını oluşturmaktadır. Öcalan, “demokratik otorite” kavramıyla ne kastettiğini tam olarak açıklamasa da, “Liderimizi” yıllardır tanıyor olmanın bize kazandırdığı özel sezgiler sayesinde Öcalan’ın bu argümanla kendi varlığını ve dokunulmaz konumunu bize onaylatma ihtimalini güçlendirmektedir. Anarşistler için demokratik veya anti-demokratik otorite ayrımları yoktur. Anarşizmin bütün akımlarının vazgeçilmez ortak ilkesi her türlü otoriteyi red etmesidir. Bu konuda Sevgili Başkan için yapabileceğimiz bir politik torpilimiz veya kayırma limitimiz maalesef yoktur.

Öcalan’ın, “Anarşistler görüş ve eleştirilerinin doğruluğuna ilişkin gösterdikleri titiz çabayı sistemleştirme ve uygulama konusunda sergileyememişlerdir” eleştirisine gelecek olursak, modern dünyada anarşist bir topluluk oluşturma yönünde gösterilen çabalar hiç eksik olmamıştır. Anarşizmin modern tarihinde, küçük ölçekli komünal deneyimler, eğitim ve ekonomi alanında yaratılan kolektifler, bölgesel federasyonlar gibi önemli deneyim örnekleri yaşanmıştır. Bölgesel ya da ulusal ölçekte anarşiyi kurma çabalarının iki örneği mevcuttur. Biri, Rus devrimi sırasında Ukrayna’da diğeri 1936-1939 yılları arasında İç Savaş sırasında İspanya’da yaşanmıştır. Makhno ve yoldaşlarının kırsal bölgelerdeki toprakları ve büyük çiftlikleri kamulaştırarak oluşturdukları köy komünleri, Bolşeviklerin “kızıl terörüne” uğrayana kadar varlığını korumuştur. Bu komünlerde anarşist özyönetim hâkimdi. Pazarları tatil günüydü, fakat üyeler iş arkadaşlarına baştan bildirmek şartıyla başka zamanlarda da komünden ayrılabiliyorlardı. 100-300 arası üyeden oluşan komünün tüm idaresi bütün üyelerin katıldığı düzenli toplantılarla sağlanıyordu. Köylüler aynı zamanda ürünlerini takas edebiliyorlardı. Komünal mutfaklar ve yemek salonları vardı ve insanlar işlere isteyerek talip oluyorlardı. Kültür, eğitim ve sanatsal faaliyetler her komünde özgür katılımlarla yapılmaktaydı. Bu yüzyıl içinde anarşist bir toplum kurma çabalarından bir ikincisi, 1936 yılından başlayarak İspanya’da gerçekleşmiştir. 1939’a kadar süren dönem boyunca sosyal ve ekonomik yaşamda köklü değişiklikler yaşanmış, anarşistler tarafından bir dizi yeni sosyal kurum inşa edilmiştir. İspanyol hareketi esas olarak Bakuninciydi, zira toplumun yerel federasyonlar şeklinde birleşeceği ve daha geniş federasyonlar oluşturacağı bölgesel kolektifler halinde örgütlenmeyi öngörüyordu. Kurulan bölgesel veya kent komünlerinde, karar alma sürecine tam eşit katılımın sağlanması dikkate alınmış, herkes çalışacağı işi özgürce seçmiş, eğitim ve sağlık hizmetlerinin, ilacın parasız olduğu, komünler arası takas sisteminin işlediği yüzyılın en radikal ve en büyük ölçekli deneyimi hayat bulmuştur. Ayrıca yine ABD ve İngiltere de anarşist toplukların çiftlikler, kooperatifler ve kent kolonilerinde toplum denizi içinde eşit ve özgür ütopya adaları inşa etmek şeklinde anarşizm varlığını sürdürmeye devam etmiştir. Mesele tarihe ve iktidara yenilmiş olmak ise, bu yüz yıl içinde iktidarın tırpanına uğramamış, yenilgiyle sonuçlanmamış bir özgürlük deneyimi veya ütopyası kaldı mı Sayın Öcalan? İktidarın kirletmediği bir devrim var mı acaba?

Şu netameli Ulus mevzusunda da, Anarşistler başından itibaren “Ulus” gibi bütün toplumsal farklılıkları öğüten bütüncül kimliklere haklı olarak kuşkuyla yaklaşmışlardır. Modern devletin yarattığı ve tüm toplumsal eşitsizliklerin ve haksızlıkların üstünü örten bir kimliğin neleri görünmez kıldığını veya ertelediğini göstermek zorundaydılar. Ulusların boğazlaşması olan dünya savaşlarına, ulus adına gerçekleşen iç katliamlara, ulusu yüceltmek adına ortaya çıkmış faşist diktatörlüklere tanık olmuş bir özgürlük geleneğinin Ulus’tan yana zar atması elbette beklenemezdi. Devletin sınırlarını belirlediği vatan ve ulus kavramları o tarihlerde anarşistler için “alçakların son sığınağı” olarak görünmekteydi. Ancak bu anarşistlerin sömürgelerdeki baskılara karşı yürütülen ulusal kurtuluş direnişlerine, halk isyanlarına kayıtsız kaldıkları anlamına gelmemektedir. Valizine anarşist klasikleri doldurarak Filipinler’deki anti-sömürgeci mücadeleye koşan Malatesta’nın varlığı, Filipinlerde ve Küba’da sömürgecilik karşıtı Anarko-sendikalist hareket (hatta Anarko-sendikalizm Latin Amerika’da İkinci Dünya Savaşının başına kadar anti-sömürgeci hareketlerin mücadele bayrağıydı) bunun somut örnekleridir. Öcalan, her şeye rağmen Anarşizmin bir geleceğinin olması konusunda iyimser bakışını korumakta ve anarşistlerin dikkate alınması gereken bir siyasal müttefik olduğunun altını çizmektedir.

“Günümüzde reel sosyalizmin çözülüşü, ekolojik ve feminist hareketlerin gelişmesi, sivil toplumculuğun genel bir kabarma sergilemesi şüphesiz anarşistler üzerinde olumlu etki bırakmıştır. Fakat haklı çıktıklarını tekrarlamaları fazla anlam ifade etmiyor. Yanıtlamaları gereken soru, neden iddialı bir sistem eylemliliğini inşasını geliştiremedikleridir. Bu da akla teori ile yaşamları arasındaki derin uçurumu getirmektedir. Çokça eleştirdikleri modern yaşamı acaba kendileri aşabilmişler midir? Daha doğrusu, bu konuda ne kadar tutarlıdırlar? Avrupa merkezli yaşam tarzını bırakıp, gerçek bir küresel demokratik modernliğe adım atabilecekler mi? Önemli olan tarihte büyük fedakârlıklar göstermiş olan, önemli düşünürleri bağrında taşıyan, görüş ve eleştirileriyle entelektüel camiada önemli yer tutan bu hareketin ve mirasının tutarlı, gelişebilir bir sistem karşıtı sistem içinde toparlanabilmesidir. Anarşistlerin reel sosyalistlere göre daha rahat bir özeleştiri ile güncel pratiğe yönelmeleri beklenebilir. Ekonomik, sosyal, siyasal, entelektüel ve etik mücadelelerinde hak ettikleri yeri almaları önemini korumaktadır. Ortadoğu zemininde hızlanan uygarlık ve kültür boyutları da öne çıkmış bulunan mücadelelerde anarşistlerin hem kendilerini yenilemeleri, hem de güçlü katkılarda bulunmaları mümkündür. Demokratik modernite sisteminin yeniden inşa çalışmalarında ittifak geliştirilmesi gereken önemli güçlerden birisidir”.[3]

Anarşizmin günümüzde anti-kapitalist küreselleşme hareketi içinde önemli bir mücadele öznesi olduğunu ve belli kimlik hareketleriyle daha güçlü bağlar kurduğunu söylemek mümkün ancak bu Öcalan’ın vurguladığı liberal sivil toplumculuğun kabarmasıyla bir alakası yoktur. Marksist Solun yaşadığı teorik ve pratik krizler, değişen kapitalizm koşullarına cevap verecek bir toplumsal örgütlenme modelinden uzak olması ve sicili bozuk tarihi, aktivistlerin anarşizme yönelmesinde önemli etkenlerdir. Anarşistlerle ittifak geliştirmeyi düşünen Öcalan’ın Anarşistler tarafından da yoldaş olarak görülmesi ve ittifak geliştirilmesi için öncelikle Öcalan’ın yapıştığı liderlik konumundan ve topluma her konuda akıl veren rolünden vazgeçmesi gerekmektedir. Herkesin eşit olduğu, liderlerin ve hiyerarşik parti örgütlenmelerinin olmadığı bir mücadele dalgası içinde ‘Kürdistan Anarşist Devrimi’ne giden yolda Öcalan’la birlikte aynı saflarda olmak ve mücadele deneyimlerinden şüphesiz yararlanmak isteriz.

--------------------------------------------------------------------------------

[1] Abdullah Öcalan, Özgürlük Sosyolojisi, syf: 308, 309, Aram Yayınları
[2] A.g.e. s. 309
[3] A.g.e s. 400

QIJIKA REŞ




kostenloser Counter
Poker Blog