SPENDENAUFRUF

http://img684.imageshack.us/img684/79/1oury.jpg

Exakt am fünften Todestag von Oury Jalloh bestätigte der Bundesgerichtshof (BGH), was die Initiative Oury Jalloh und andere Organisationen bereits seit Langem kritisierten: Der Prozess vor dem Landgericht Dessau gegen die diensthabenden Polizeibeamten war eine Farce und hatte mit einem rechtsstaatlichen Prozess nichts zu tun!
Der Prozess wird nun vor dem Landgericht Magdeburg neu aufgerollt
Das Fortbestehen des Kampfes gegen Rassismus und rassistische Polizeibrutalität sollte nicht eine Frage des Geldes sein, sprich die Arbeit sollte nicht daran scheitern!
Gelder werden vor allem benötigt, um den neuen Prozess in Magdeburg kritisch zu begleiten, Plakate und Informationsmaterial zu drucken, Veranstaltungen, Demos und andere Aktionen, die einen wichtigen Teil unsere Arbeit ausmachen, durchzuführen, Koordinierungstreffen zu organisieren und den Aufbau einer internationalen unabhängien Untersuchungskommission voranzutreiben etc.
Deshalb rufen wir Euch alle zu einer Spende auf, damit der Kampf gegen den strukturellen Rassismus weitergehen kann! Mit Eurer Spende, egal wie hoch, helft Ihr uns, unsere politische Arbeit fortzuführen und weiterhin unerbittlich für Gerechtigkeit, Wahrheit und Entschädigung zu kämpfen.

Für Spenden stellen wir auf Wunsch Spendenquittungen aus.
die Spenden für den Förderverein The Voice e. V. sind steuerabzugsfähig.

Förderverein The VOICE e. V., Göttingen
Sparkasse Göttingen
Kontonummer: 140061
Bankleitzahl: 260 500 01
STICHWORT: Oury Jalloh

IBAN: DE97 2605 0001 000 140061
BIC: NOLADE21GOE

INITIATIVE IN GEDENKEN AN OURY JALLOH

Soldaten töten Minibusfahrer

Der 23jährige Hecer Uslu, der mit seinem Minibus in der Provinz Şırnak zu dem Dorf Ortabağ im Kreis Uludere (an der Straße zwischen Şırnak und Hakkari) unterwegs war, starb aufgrund von Schüssen durch die militärische Jandarma. Der BDP Kreisvorsitzende von Şırnak Sekvan Aytu erklärte, dass der Minibus von 51 Schüssen getroffen worden war. Nach Augenzeugenberichten war der Bus ohne Warnung oder „Haltebefehl“ angegriffen wurde.

Der am Tatort diensttuende Cousin des Getöteten Osman Uslu erklärte „Die zu diesem Zeitpunkt diensthabenden Soldaten schickten uns mit einigen Dorfschützer aus um Holz zu sammeln. Wir stiegen mit den Soldaten bis zur Straße herunter. Der Kommandant der Gruppe war der Oberleutnant Özcan Akdemir. (…) Die Soldaten reihten sich am Straßenrand auf. Das Auto kam angefahren. Der Oberleutnant befahl den Soldaten sich hinzulegen und sie eröffneten das Feuer. Es wurde kein Haltebefehl an das Fahrzeug o.ä. gegeben. Er Kugelhagel wurde ohne Ankündigung eröffnet. Ohne dass das Auto uns schon erreicht hätte Stoppte es, weil der Fahrer Hecer verletzt worden war. Danach holten sie ihn aus dem Auto.“

Die Soldaten verhinderten nach Augenzeug_innenberichten eine medizinische Versorgung des schwer verletzten, der daraufhin verstarb. Die Soldaten versuchten danach die Situation zunächst als Folge eines Kampfes darzustellen. Ramazan Arka, der zu diesem Zeitpunkt am Tatort war, erklärte: „ Es wurden Erklärungen abgegeben, dass am Ort des Geschehens zwei Soldaten am Bein verletzt worden seien. Das sind alles Lügen. Es sind Versuche das Geschehene zu verschleiern. Als ich zum Ort des Geschehens kam, gab es keine verletzten Soldaten. Keiner hat davon gesprochen. Danach wurde aber so eine Aussage verbreitet. Das Auto war aber von vier Seiten von Kugeln durchlöchert.“

Der Vater des Getöteten, Salih Uslu erklärte, dass sein Sohn schon vorher, weil er an DTP Konvoys teilgenommen hatte, von Soldaten bedroht worden war. Er erklärte auch, dass sein Sohn den Militärdienst gerade abgeschlossen hatte.

Am Ort des Geschehens fand sich der Kreisvorsitzende der BDP von Şırnak Sekvan Aytu und BDP Stadtratsmitglieder ein. Sie untersuchten die Ereignisse indem sie mit den Augenzeug_innen sprachen und den Tatort begingen. Aytu erklärte, dass der Bus von 51 Kugeln getroffen worden sei und dass sich am Straßenrand eine große Zahl von Patronenhülsen befunden habe, was darauf hindeute, dass aus kurzer Entfernung das Feuer eröffnet worden war. Er erklärte weiter: „Der Staat hat einen Krieg gegen die Kurd_innen begonnen. (…) Die Demokratische Öffnung der AKP Regierung bedeutete, dass die Bürgermeister_innen verhaftet wurden und die Ermordung von unschuldigen Zivilpersonen. Das Ziel ist das kurdische Volk. Ob du Dorfschützer bist, Ladenbesitzer_in, Dorfbewohner_in, Kind oder Mutter bist macht keinen Unterschied. Wir werden dieses Ereignis nicht vergessen. Der Leid dieser Familie ist unser aller Leid.“

http://img694.imageshack.us/img694/9395/54597380.jpg

http://img684.imageshack.us/img684/3263/38466680.jpg

http://img684.imageshack.us/img684/7236/63522882.jpg

http://img229.imageshack.us/img229/1193/83079552.jpg

http://img6.imageshack.us/img6/2369/70521614.jpg

http://img9.imageshack.us/img9/9245/26798570.jpg

Hungerstreik in Hauzenberg und Breitenberg

Rund 20 Flüchtlinge in den beiden Flüchtlingslagern Hauzenberg und Breitenberg im Landkreis Passau, Niederbayern, befinden sich im Hungerstreik. Weitere Flüchtlinge verweigern die Annahme der Essenspakete. Die zentralen Forderungen der streikenden Flüchtlinge sind:

1.Recht auf Arbeit

2.Bewegungsfreiheit innerhalb Bayerns statt Landkreisbeschränkung auf Landkreis Passau

3.Bargeld statt Essenspaketen

AKTUELL: Flüchtlinge rufen zur Ausweitung der Streiks auf (4. Februar 2010)

Streikupdates: Tag 10.1 | Tag 10.2 | Tag 9 | Tag 8.1 | Tag 8.2 | Tag 7

Pressemitteilungen: 1.2.2010

Berichte: Karawanedelegation mit Videostatements

twitter: @karawane089

Flüchtlinge im Hungerstreik nicht lächerlich machen!

Die Karawane München stellt klar: Wir haben die Flüchtlinge in Hauzenberg und Breitenberg nicht zum Hungerstreik aufgerufen. In der Karawane arbeiten Flüchtlinge, MigrantInnen und Deutsche gleichberechtigt zusammen, eines unserer Ziele ist es, gezielt die Selbstorganisation von Flüchtlingen zu bestärken und ihren Forderungen in der Öffentlichkeit Gehör zu verschaffen. Deswegen unterstützen wir den Hungerstreik durch Pressearbeit.

Die Flüchtlinge wissen sehr genau, was sie wollen – ihnen etwas „einzureden“, wie es die Politik und die SZ unterstellen, wäre nicht möglich. Schon gar nicht eine Aktion wie den Hungerstreik, mit dem sie ihren eigenen Körper zur Waffe im Kampf um menschenwürdige Lebensbedingungen machen.

Der Hungerstreik der Flüchtlinge in Hauzenberg und Breitenberg ist konkreter Ausdruck der Verzweiflung über ihr inhumanes Dasein im Lager – das Eingesperrtsein, die Unfreiheit und die Bevormundung, die sie ertragen müssen. Wir erwarten nicht, dass ein Journalist, der einmal ein Lager besucht, diese Verzweiflung versteht, aber die qualitativ fragwürdigen zweimal die Woche ausgegebenen Essenspakete im Artikel als tägliche „Lunchpakete“ zu bezeichnen, ist schon etwas zynisch. Entsprechend protestieren die Flüchtlinge in seinen Augen vor allem für “Essen, das ihnen schmeckt“ und er ist offensichtlich enttäuscht, dass er keine völlig entkräftet im Bett liegenden Hungerstreikenden antrifft, deshalb erklärt er sie alle pauschal für unglaubwürdig. Da plaudert er doch lieber mit der „warmherzigen“ Heimleiterin, die ihre Flüchtlinge wie Kinder behandelt und „sie auch mal liebevoll in die Wange zwickt“.

Die Regierung von Niederbayern ist nicht gerade glücklich über die Aufmerksamkeit, die der Hungerstreik erregt, und der Regierungspräsident will im Grunde alles so belassen wie es ist – wie ein Beitrag des Bayerischen Fernsehens zum Thema überdeutlich zeigt. Dass die Politiker die Flüchtlinge als fremdgesteuert darstellen möchten, ist verständlich – erstaunlich ist allerdings, dass sich die SZ diese Perspektive zu eigen macht.

Vielleicht haben wir schlicht ein anderes Menschenbild. In der Karawane München engagieren wir uns gemeinsam mit Flüchtlingen, nicht für Flüchtlinge. Wir sind davon überzeugt, dass die Betroffenen ihre Lage am besten verstehen, und wir ihnen als Gruppe nicht erzählen können, wie sie zu handeln haben. In diesem Sinne lehnen wir die Entmündigung und den Paternalismus der bayerischen Asylpolitik ab. Flüchtlinge sind keine Menschen zweiter Klasse. Sie sollten nicht bevormundet werden, nicht in ihrer Bewegungsfreiheit eingeschränkt sein, und anstatt im Nichtstun verharren zu müssen, Arbeit aufnehmen können. Auch wenn der bayerische Staat sie anders behandelt: Flüchtlinge sind keine Kinder, die sich gerne mal liebevoll in die Backe kneifen lassen, oder für die Vater Staat “Lunchpakete” packt und ihnen damit vorschreibt, was sie essen dürfen und was nicht.

Seit rund eineinhalb Jahren wird die bayerische Asylpolitik in der Öffentlichkeit intensiv diskutiert nachdem eine Expertenanhörung im bayerischen Landtag verdeutlicht hatte, dass die Lagerunterbringung inhuman ist und in vielen Fällen krank macht. Es den Flüchtlingen so unangenehm wie möglich zu machen, ist bewusstes Ziel der bayerischen Politik, die Unterbringung in Asylunterkünften soll „die Bereitschaft zur Rückkehr in das Heimatland fördern“. Deswegen werden sie in Lagern untergebracht, in ihrer Bewegungsfreiheit und Arbeitsmöglichkeit eingeschränkt, sowie mit Lebensmittelpaketen versorgt.

Dagegen wehren sich die Flüchtlinge seit Jahren – unter anderem im Netzwerk „Deutschland Lagerland“, dem auch die Karawane angehört. Die Debatte um die Lagerunterbringung spaltete zwischenzeitlich selbst die CSU (vgl. Sozialministerin Haderthauer ”Der Innenminister blockiert mich’‘), ein brandaktuelles Positionspapier der Partei verdeutlicht aber nun, dass alles beim Alten bleiben soll.

Wir sind nach wie vor zutiefst besorgt, dass der Hungerstreik bleibende gesundheitliche Schäden hinterlassen könnte und waren froh zu hören, dass gestern ein Arzt den Gesundheitszustand der Flüchtlinge in Hauzenberg überprüfte, die weiterhin keine feste Nahrung zu sich nehmen. Auf ärztliches Anraten schlucken sie jedoch Traubenzucker und Magnesiumtabletten, weiter wurden Brühwürfel bereitgestellt, damit einzelne Flüchtlinge im Fall von ernsten gesundheitlichen Problemen langsam wieder mit der Nahrungsmittelaufnahme beginnen können.

Seit dem Beginn des Hungerstreiks haben mehrere Flüchtlinge massiv an Gewicht verloren (10 Kilo und mehr) und befinden sich am Tag 13 in einer schwierigen gesundheitlichen Lage. Nichtsdestoweniger sind sie entschlossen, vorerst weiter zu machen.

Wir hoffen, dass die Versuche der Regierung, die Hungerstreikenden lächerlich zu machen und ihren Kampf um ihre Rechte zu entwerten, nicht nachhaltig wirksam sein werden. Nach wie vor unterstützen wir die Forderungen der Flüchtlinge:

1.Recht auf Arbeit

2.Bewegungsfreiheit innerhalb Bayerns

3.Bargeld statt Essenspakete

46. „Sicherheitskonferenz“ in München

http://media.de.indymedia.org/images/2010/02/272632.jpg

Gegen die 46. „Sicherheitskonferenz“ in München demonstrierten am Samstag, den 6. Februar 2010, rund 3.000 Menschen. Begleitet wurde die Demonstration von einem massiven Polizeiaufgebot, aus sechs Bundesländern reisten PolizistInnen an, um die „Sicherheit“ in der Stadt München zu gewährleisten.
Schon wenige Tage vor der Großdemonstration wurde in Zeitungsartikeln Stimmung gegen die DemonstrantInnen gemacht, so wurde z.B. vor einem „randalierenden schwarzen Block“ gewarnt.

Trotzdem fanden sich rund 2.000 Menschen auf der Auftaktkundgebung am Marienplatz ein. Gleichzeitig wurden im Münchner Hauptbahnhof zwei Züge von USK-Einheiten gekesselt und zum Marienplatz begleitet.

Nach einer etwa zweistündigen Kundgebung setzte sich der Demonstrationszug in Bewegung. Nach einem repräsentativen Bündnisblock folgte der internationalistische, an welchem sich etwa 800 Menschen beteiligten. In den Seitenstraßen bewegten sich mehrere Hundertschaften des USK, welche nach und nach das Seitenspalier und den Wanderkessel auf teilweise fünf Reihen verstärkten.

Die Demo wurde nach einer Rauchbombe und einem Böllerwurf frühzeitig von der Demoleitung am Stachus beendet. Festnahmen gab es keine.

Anarchistische Gruppe [:ag] Freiburg
www.ag-freiburg.org

Bilder gibt es hier.

http://media.de.indymedia.org/images/2010/02/272635.jpg

http://media.de.indymedia.org/images/2010/02/272636.jpg

http://media.de.indymedia.org/images/2010/02/272637.jpg

http://media.de.indymedia.org/images/2010/02/272638.jpg

http://media.de.indymedia.org/images/2010/02/272639.jpg

Video



Speech of Mrs Leyla ZANA / (English & Turkish text)

http://img231.imageshack.us/img231/6790/bild1wq.jpg

“6th International Conference on EU, Turkey and the Kurds” (Brussels, 3-4 February 2010)“

Speech of Mrs Leyla ZANA

European Parliament’s Laureate / Sakhariv Prize ofr the Freedom of Thought

English :

Esteemed participants,
I would like to extend my love to you all.
Welcome.
The issue in hand is to build peace…We must then, frankly, boldly and sincerely ask and debate the questions that have so far merely crossed our minds.
How is ‘peace’ perceived in Turkey?
What is ‘peace’ for Kurds?
What does ‘peace’ mean for Turks?
How do we define the issue for ‘peace’ in Turkey?
How are we positioning the parties while we define it?
What are we doing to let the two peoples understand each other?
Are we really trying hard to enable values to be mutually understood ?
How should the language and stance of ‘peace’ be?
I would like to first talk about how peace is perceived by Kurds:
‘Peace’ in Batman is the recognition of the Kurdish identity,
In Uludere it is the yearning for education and learning in the mother tongue without any fear,
In Adıyaman, it is the right of Kurds to be able to talk and make recommendations about their future,
In Iğdır, ’peace’ is the emergence of the possibility for all differences to be able to live together and freely,
In Van, it is voluntary settlement, residence based on one’s will, instead of forced relocation
In Bingöl and Dersim, facing and settling accounts with the past,
In Istanbul, being able to see Kurdish characters on one’s birth certificate,
In Urfa it is to be able to call Şanlıurfa, ‘Rıha’
Whereas in Diyarbakır it is the freedom to say ‘Kurdistan’
Well, what does ‘peace’ mean for Turks?
For the west of Turkey, I do not have such concrete data as those I have itemised above. In some areas Peace is ‘surrendering’ or ‘liquidation’…
In other places it is for everyone to be ‘Turkish’ and remain ‘Turkish’…
Mostly, finding peace again, is taken to mean cleansing of the area from Kurds.
Peace, perceived as a gain among Kurds, is written off in the debit column for the majority in the west of the country. It is perceived as a loss of sovereignty, loss of status, loss of authority, and most importantly, the loss of the emotional reflex of being the principal founding element of the republic. Kurds’ demand for equal rights creates a real sense of loss. For those in the west of the country, the panic and concern that is created has turned, and continues to turn Kurds into almost creatures one should be fearful of. For this reason, a part of the society in Turkey perceives recognition of rights of Kurds as a confiscation of their own rights. On the contrary, the togetherness of Kurds and Turks must be perceived as strength for this country. If truth is not perceived the right way, acceptance may prove to be difficult.
Then, can we say that Kurds are envisaging a different life when they talk about ‘peace’? Well, what kind of life is it?
For instance;
Military aircraft should not fly across the skies of Kurds …
Armoured police personnel carriers should not roam the streets …
Military or police uniforms should not scare people off …
Trees should not be burned …
Plants should not be poisoned …
The fury of the children throwing stones at security forces should be quelled …
Whoever they may be, nobody’s dead body should be dragged around in the streets …
Their organs should not be mutilated …
In this case, for Kurds, ‘peace’ has to do with the starting point, that is, the very essence and heart of the issue. It has to do with the fact that, just as a citizen of Turkey living in Bodrum is not confronted with armoured police personnel carriers when going to the bakery to buy bread in the morning, neither should the one living in Hakkari. The issue is to grant him the same right. The issue is to take care that this right is protected. The issue is to decide whether Hakkari belongs to this country, whether it is part of this country or not.
These two different pictures that emerge should not be interpreted as an issue between peoples: two psychological states, two sociological realities, two pasts, two cultures and two peoples. What is important and urgent is to be able to demonstrate the skill to be able to live together in the same state, despite these dualities. Even during the hottest periods, conflict or hatred among the two peoples were not experienced. But to depend on this fact alone for peace, is an illusion. Other data is necessary to be able to accept the society’s will as a positive one. Looking for support without first accessing these facts first leads to disillusionment.
Whether we call it solution or opening, in either case, unless the relevant parties or sides are included in the issue, lack of trust may increase. This mistrust nourished by uncertainty may lead to new fault lines. Additionally, the negative political discourse that spills over from the parliament to the streets and even to the media and the fact that this discourse is used as one which is used as if there is ‘imminent danger of a civil war’ support this picture. This, in turn, adds fuel to new concerns. It weakens hope. Emphasises the feeling of we have one-we have been beaten, or the feeling of victory over defeat. It is observed that this feeling can be juxtaposed between the two peoples from time to time.
When this is the case, how will it be possible to understand and make others understand? Is the problem solely one of explaining or understanding? I believe reducing the issue solely to this level would both be superficial and also unfair. Within this context, I would like to make some suggestions to Turks, Kurds and our non-Turkish friends.
We are all agreed on the fact that this issue must be resolved through peaceful means. But there are some problems regarding the means, method, discourse and style regarding the solution. At this juncture, I believe we should not disregard some fault lines that are being experienced while all interested parties’ interests coincide on a compromise. While we are trying to build peace, we must state our point of view regarding the process, plainly and transparently. The issues that are debated, the relevant parties and positions must be defined with clarity. Because it will not be possible to support an initiative whose contents, plan and components are unknown.
We must always bear in mind that the Kurdish issue is a unique and multi party issue. It should be borne in mind that pushing one of the parties outside the process will only deepen an impasse. Great care must be taken to refrain from saying the last thing that needs to be said right at the beginning. It is vitally important that persons, institutions and parties bearing political responsibility should be careful about their discourse.
In addition to all these, the State must make the people feel with its entire institutional domain that it has taken full ownership of the ‘Kurdish Initiative’. The people are questioning the state’s approach to the issue. This plays a major role in convincing the Turkish people for a solution. I am afraid that the majority of the Turkish people would not accept what the state does not want.
Moreover, no project or stap that does not satisfy the PKK may not be acceptable for the majority of the Kurdish people. Then, starting of a political dialogue can only develop in direct proportion with the warring parties meeting at common points. Common points should be not to lose more people, prestige, energy, resources and time. Then, the parties must display an integral approach in discourse and practice and must avoid propaganda to the contrary. They must use their resources and area of influence to create a new language of discourse and organisation.
Dear friends
Compromise, political dialogue and peace cannot be achieved without the ‘other side’. Then, the ‘other side’ may be more important than we think. If one side believes it can make the old times survive while the other side expects revolutionary moves, it means the process is not moving forward. Of course, neither the Kurds nor the Turks should have a discourse and stance that is abstracted from the developing and changing world.
Distinguished participants
Instead of hoping for some self-glorification from peace, let us all together facilitate peace.
There is a cry for peace coming from the very bosom of this geographical area full of conflicts. This is one strong scream. It is a stubborn cry as well as being a strong one. It is also full of conviction. It is one that dotes on its pride, and insistent on peace. This cry for peace will therefore definitely find its owner. It will flow into peace just as the waters of Tigris and Euphrates do so…
Thank you for being kind enough to listen to me.
I greet you all with respect and friendship

Leyla Zana

Türkish:

Değerli katılımcılar,
Hepinizi sevgiyle selamlıyorum.
Hoş geldiniz.
Konumuz barışı inşa etmek… O zaman, bugüne kadar yalnızca aklımızdan geçirdiğimiz soruları açık, cesur ve samimi bir şekilde sormak/tartışmak gerekiyor.
Türkiye’de “barış” nasıl algılanıyor?
Kürtler için “barış” nedir?
Türkler için “barış” neyi ifade ediyor?
Türkiye’de “barış” için; sorunu nasıl tanımlıyoruz?
Tanımlarken tarafları nasıl konumlandırıyoruz?
Halkların birbirlerini anlamaları için neler yapıyoruz?
Değerlerin karşılıklı kabulü için gerçekten çabalıyor muyuz?
“Barışın” dili ve duruşu nasıl olmalıdır?
Önce barışın Kürtlerdeki algısından söz etmek istiyorum:
Batman’da “barış”, Kürt kimliğinin tanınması,
Uludere’de “barış”, anadilde korkusuzca eğitim ve öğretim özlemi,
Adıyaman’da “barış”, Kürtlerin geleceklerine dair konuşma ve öneride bulunabilme hakkı,
Iğdır’da “barış”, tüm farklılıkların bir arada ve özgürce yaşayabilme imkânının doğması,
Van’da “barış”, zorunlu göç yerine; gönüllü yerleşme, isteğe bağlı ikamet,
Bingöl ve Dersim’de “barış”, geçmişle yüzleşme,
İstanbul’da “barış”; nüfus cüzdanında Kürtçe harf görebilme,
Urfa’da “barış” Şanlıurfa’ya “Rıha” demek,
Diyarbakır’da “barış” ise, “Kürdistan” diyebilme özgürlüğüdür.
Peki, Türkler için “barış” neyi ifade ediyor?
Türkiye’nin batısı için yukarıda madde madde ele alabildiğim kadar somut verilerim yok. Barış; bazı yerlerde teslimiyet veya tasfiye…
Bazı yerlerde; herkesin “Türk” olması ve öyle kalması…
Çoğu zaman da “yeniden huzura” kavuşmak için Kürtlerden arınma olarak anlaşılıyor.
Kürtler de kazanım olarak algılanan barış; Batıdaki çoğunluk açısından kayıplar hanesine işleniyor: Egemenlik kaybı, statü kaybı, yetki kaybı ve en önemlisi kurucu asli unsur olma duygusal refleksinin kaybı… Kürtlerin eşit hak talebi ciddi bir yenilgi duygusu yaratıyor. Oluşturulan panik ve kaygı; Batı’da Kürtleri adeta korkulacak varlıklar haline dönüştürdü, dönüştürüyor. Bu nedenle, Türkiye toplumunun bir kesimi Kürtlerin haklarının tanınmasını kendi haklarının gasp edilmesi olarak algılıyor. Oysa Kürtlerin Türklerle birlikteliği bu ülke için bir güç ve kuvvet olarak algılanmalı. Gerçek; doğru algılanmazsa; kabul zorlaşabilir.
O halde, Kürtler “barış” derken farklı bir yaşam kurguluyor diyebilir miyiz? Peki, nasıl bir yaşam?
Mesela;
Kürtlerin semalarında askeri uçaklar uçmasın…
Sokaklarda panzerler dolaşmasın…
Resmi üniforma ürkütmesin…
Ağaçlar yakılmasın…
Bitkiler zehirlenmesin…
Taş atan çocuğun öfkesi dindirilsin…
Kim olursa olsun, hiç kimsenin ölü bedeni yerlerde sürüklenmesin…
Organları kesilmesin…
Bu durumda, Kürtler için “barış”, sorunun çıkış yeri yani özüyle ilgilidir. Bodrum’da yaşayan bir Türkiye vatandaşı, ekmek almaya giderken nasıl panzerle karşılaşmıyorsa, Hakkâri’de yaşayan bir Türkiye vatandaşının da panzersiz bir sokaktan geçme hakkının olduğuyla ilgilidir. Mesele, bu hakkı tanımaktır. Mesele, bu hakkın korunmasına itina göstermektir. Mesele, Hakkâri’nin bu ülkeye dâhil olup olmadığına karar vermektir?

Ortaya çıkan bu iki farklı resim halklararası bir sorun olarak yorumlanmamalı: İki psikoloji, iki sosyolojik gerçek, iki mazi, iki kültür, iki halk… Önemli ve acil olan; tüm bu ikili durumlara rağmen bir devlette ve birlikte yaşayabilme becerisini göstermektir. Çok kızgın dönemlerde dahi halklararası çatışma ya da nefret yaşanmadı. Ancak barış için; yalnızca bu veriye dayanmak bir yanılsamadır. Toplumun iradesini olumlu kabul etmek için başka veriler gerekiyor. Bu donelere ulaşmadan destek aramak hayal kırıklığına yol açıyor.
Çözüm veya açılım diyelim; her iki durumda da, ilgili kesimler ya da taraflar soruna dâhil edilmedikçe güvensizlik artabilir. Belirsizlikten beslenen bu güvensizlik yeni kırılmalara neden olabilir. Ayrıca bu süreçte, parlamentodan, sokağa hatta medyaya kadar sıçrayan negatif siyaset dili ve bu dilin “her an bir iç savaş olacakmış” gibi kullanılması da bu resmi destekliyor. Bu da yeni kaygıları körüklüyor. Umudu zayıflatıyor. Yendik-yenildik, galibiyet-mağlubiyet duygusunu öne çıkarıyor. Bu hissedişin, her iki halkta da zaman zaman yer değiştirebildiği de gözlemleniyor.
Hal böyleyken, anlamak ve anlatmak nasıl mümkün olacak? Sorun salt bir anlatma ya da anlama sorunu mudur? Sanırım sorunu sadece bu boyuta indirgemek hem yüzeysel hem de insafsız bir yaklaşım olur. İşte bu çerçevede Türklere, Kürtlere ve Türkiyeli olmayan dostlarımıza bazı önerilerde bulunmak istiyorum.
Hepimiz bu sorunun barışçıl bir yöntemle çözülmesinde mutabıkız. Fakat çözümde kullanılacak araç, yöntem, dil ve üsluba dair sıkıntılar var. Gelinen noktada ilgili tüm tarafların çıkarlarının uzlaşıda örtüştüğünü söylemek isterken yaşanan bazı kırılmaları da göz ardı etmememiz gerektiğini düşünüyorum. Barışı inşa etmeye çalışırken sürece bakış açımızı da yalın ve şeffaf bir şekilde ortaya koymalıyız. Üzerinde konuşulan konular, taraflar ve konumlar netleştirilerek tanımlanmalıdır. Çünkü içeriği, planı ve bileşenleri bilinmeyen bir açılım projesine güç vermek mümkün olmayacaktır.
Kürt sorununun özgün ve çok taraflı bir sorun olduğu hep hatırlanmalıdır. Taraflardan birinin süreç dışına itilmesinin sadece çözümsüzlüğü derinleştireceği unutulmamalıdır. En son söyleneceklerin ilk başta söylenmemesine önemle dikkat edilmelidir. Özellikle siyasal sorumluluk taşıyan kişi, kurum ve kesimlerin söylemlerine dikkat etmesi barış süreci açısından hayatidir.
Bütün bunların yanı sıra, devlet tüm kurumsal alanıyla “Kürt açılımını” içine sindirdiğini topluma hissettirmelidir. Türk halkının çözüme ikna olmasında bu başat rol oynamaktadır. Toplum devletin soruna yaklaşımını sorgulamaktadır. Korkarım ki, devletin istemediğini Türk halkının çoğunluğu da kabul etmeyebilir. Öte yandan PKK’yi tatmin etmeyen hiçbir proje ya da adım Kürt halkının çoğunluğu için kabul görmeyebilir. O halde siyasi diyalogun başlaması ancak savaşan tarafların ortak noktalarda buluşmasıyla doğru orantılı gelişebilir. Ortak noktalar; daha fazla insan, itibar, enerji, kaynak ve zaman kaybetmemek olmalıdır. Öyleyse taraflar söylem ve uygulamada bütünlüklü bir yaklaşım sergilemeli ve aksi bir propagandadan kaçınmalıdır. Yeni bir dilin yaratılması ve örgütlenmesi için olanaklarını ve etki alanlarını kullanmalıdır.
Sevgili dostlar,
Uzlaşı, siyasi diyalog ve barış “diğer taraf” olmadan başarılamaz. O halde “diğer taraf” sandığımızdan daha önemli olabilir. Bir taraf halen eskiyi yaşatabileceğine inanırken öteki taraf devrimsel nitelikte adımlar bekliyorsa süreç yol alamıyor demektir. Elbette ne Kürtler gelişen, değişen ve dönüşen dünyadan kopuk bir söylem ve duruşa sahip olmalı ne de Türkler…

Değerli katılımcılar,
Barıştan paye ummak yerine; hep birlikte barışı kolaylaştıralım.
Bu çatışmalı coğrafyanın bağrından gelen bir barış çığlığı var. Bu çığlık güçlü bir çığlık. Güçlü olduğu kadar da inatçı. Ve inançlı. Haysiyetine düşkün, adalet için ısrarlı. O nedenle bu barış çığlığı bir gün mutlaka sahibini bulacaktır. Tıpkı Dicle ve Fırat nehrinin akışı gibi barışa akacaktır…
Beni dinleme nezaketini gösterdiğiniz için teşekkür ediyorum.
Hepinizi saygı ve dostlukla selamlıyorum.

Leyla Zana

http://img683.imageshack.us/img683/8162/91989641.jpg

http://img8.imageshack.us/img8/2945/89693377.jpg

Frankfurt: Parade und Festival in Jena: Vereint gegen koloniales Unrecht!‏

http://img51.imageshack.us/img51/4757/caravany.jpg

Frankfurt: Parade und Festival in Jena: Vereint gegen koloniales Unrecht!

Vereint gegen koloniales Unrecht in Erinnerung an die Toten der Festung
Europa

Info- und Mobilisierungsveranstaltung zum Karawane-Festival im Juni 2010
in Jena

Am Dienstag, 9. Februar 2010, um 19 Uhr im DGB-Jugendkeller in Frankfurt,
Wilhelm Leuschner Strasse

Für den 4. bis 6. Juni ist in Jena ein politisch-kulturelles Festival in
Vorbereitung, geplant sind u.a. Maskenumzüge, Konzerte und Straßentheater.
Im Aufruf heißt es: „In Diskussionen, Installationen, Filmen und
Fotoausstellungen wollen wir die Brutalität des Grenzregimes zum Ausdruck
bringen. Mit dem Festival wollen wir unser Engagement für unseren Kampf
für unser Recht auf Bewegungsfreiheit, soziale Gerechtigkeit und globale
Solidarität bekräftigen.
Masken aus Afrika werden nach Europa kommen, in das Land der
Kolonisatoren, um nach dem Verbleib derer zu fragen, die verloren gegangen
oder abgeschoben worden sind, um unsere Geschichte, unsere Vorfahren,
unsere Heimat nach Europa zu bringen – um unsere Würde
wiederherzustellen.“

Am 9.2. wird Osaren Igbinoba von The Voice aus Jena zu Gast in Frankfurt
sein, um das Festival-Projekt vorzustellen. Für Rhein-Main wollen wir
damit eine regionale Mobilisierung für den Termin im Juni in Gang bringen.
Im einleitenden Vorprogramm (pünktlich ab 19 Uhr) beginnen wir mit einem
11-minütigen Bildervortrag zum erfolgreichen Kampf gegen das
Internierungslager Pagani auf der griechischen Insel Lesbos.

Links: Zentraler Aufruf zum Karawane-Festival vom 4. bis 6. Juni 2010 in
Erinnerung an die Toten der Festung Europa
http://thevoiceforum.org/node/1479

Veranstaltet von:
Karawanegruppe Rödelheim
kein mensch ist illegal, Hanau
Aktionsbündnis gegen Abschiebung Rhein-Main

http://www.aktivgegenabschiebung.de/100209karawanefestvb.html

KARAWANE-Kulturfestival vom 4.-6. Juni 2010 in Jena
„Vereint gegen koloniales Unrecht in Erinnerung an die Toten der Festung
Europa“
Überregionale Info für das Karawanefestival 4.- 6. Juni 2010 in Jena: +
(Karawane Festival Central Texts in English in Französisch + Deutsch +
Türkce + Farsi + Espagnol+ italian)
http://thevoiceforum.org/node/1488
Central Call to The Caravan Festival from 4th – 6th June 2010 in
Remembrance of the Dead Victims of Fortress Euerope
http://thevoiceforum.org/node/1471

Open invitation to the Nationwide Preparation Meeting in January 23rd and
24th, 2010 in Jena http://thevoiceforum.org/node/1473
Offene Einladung zum Bundesweites Planungstreffen am 23.-24. Januar 2010
in Jena http://thevoiceforum.org/node/1472
Lets do it! Solidarity is our weapon, we have the power, we set the rules
and Take Responsibility!
„Vereint gegen koloniales Unrecht in Erinnerung an die Toten der Festung
Europa“ http://thevoiceforum.org/node/1422 >>>(Ubersetzt von English in
Französisch + Deutsch + Türkce + Farsi + Espagnol+ italian)

Interessierte und UnterstützerInnen gesucht!

Beteiligt euch an der Vorbereitung des KARAWANE-Festivals. In Jena ist vom
4. Bis 6. Juni 2010 ein Festival mit afrikanischer Masken-Umzug, Konzerten
und kulturellen – sowie künstlerischen Veranstaltungen geplant. Ein Aufruf
der KARAWANE– für die Rechte der Flüchtlinge und MigrantInnen in Europa.

Afrika ist nicht weit von uns – Vereinigt gegen koloniales Unrecht:
Es ist sinnvoll, den Text vor der Veranstaltung zu lesen.

Rettet Leben: Widerstand gegen die Brutalität und dem Sterben der
Flüchtlinge und MigrantInnen an der Eu- Außengrenze durch die repressiven
Praktiken der europäischen Grenzschutzagentur „Frontex“ sowie die
menschenverachtende Flüchtlingspolitik der Festung Europa.

Während des Festivals wird ein afrikanischer Maskeradentanz- Umzug durch
die Stadt ziehen. Afrikanische Maskeraden Tänze sind weissagende Künste
und Vorführungen zu bestimmten traditionellen Festivitäten. In West- und
Zentralafrika werden sie auch gefeiert um Schutz und Solidarität in
Katastrophenzeiten zu demonstrieren.
Zudem werden wir eine symbolische “Begräbnisfeier” halten, in Gedenken an
all die Flüchtlinge und MigrantInnen die im Mittelmeer und an den
Außengrenzen Europas ihren Tod fanden. In Gedenken an all jene, die durch
die Polizei und die Politik der Festung Europa verfolgt, kriminalisiert,
abgeschobenen und misshandelten werden: Die Opfer der nationalen und
internationalen Ungerechtigkeit in Deutschland, der Festung Europa und
darüber hinaus. An dem Festivalwochenende werden in Jena dezentral
kulturelle, politische und künstlerische Aktivitäten zum Thema
stattfinden.

Wir dulden es nicht, dass die Opfer sterben und keine Spuren hinterlassen.
Wir wollen ein Zeichen setzen in Erinnerung an all die Gräuel die unsere
Familien ertragen und im Bewusstsein dessen, dass noch mehr sterben
werden. Dafür werden wir während des Festivals in Jena für die Opfer von
„Frontex“ und der inhumanen Politik der Festung Europa ein von
KünstlerInnen geschaffenes “Mahnmal” enthüllen.

Das Ziel des Festivals ist es, uns an alle Opfer der Festung Europa zu
erinnern:
- Auch die Probleme von Ländern außerhalb Afrikas und die Opfer des
Krieges dürfen nicht vergessen werden.
- Europäische TeilnehmerInnen auf dem Festival zeigen, dass sie die
Verantwortung Europas für das koloniale Unrecht anerkennen und gegen die
Ungerechtigkeit kämpfen – „Wir sind hier, weil ihr unsere Länder zerstört“

Stoppt das Töten und die Verfolgung von Flüchtlingen und MigrantInnen in
Deutschland und Europa.

Wofür wir stehen! The VOICE Refugee Forum und dem Netzwerk der KARAWANE
Rechte der Flüchtlingen und MigrantInnen >>>
http://thevoiceforum.org/node/1503

--
Unterstützen Sie unsere Projekte durch eine Spende:
You can support our activities by donations:

Förderverein The VOICE e. V., Göttingen
Bank: Sparkasse Göttingen
Bank Account: 127 829; Bank Code: 260 500 01
IBAN: DE97 2605 0001 000 1278 29, BIC: NOLADE21GOE

The VOICE Refugee Forum Jena
Adresse: Schillergässchen 5, 07745 Jena
Tel. Handy 0049(0) 17624568988,
Fax: 03641 / 42 02 70,
E-Mail: thevoiceforum@emdash.org,
Internet: http://www.thevoiceforum.org
Gegründet: 1994, Arbeitsweise: Kampagnen,Aktionen, Vernetzung.
Publikationen: E-Newsletter

EYLEME DAVET

Beki bir kaçınızda kuş tüyü yorgani veya yastığı vardir. Hiç merak ettinizmi nerden geliyor, bu tüyler ? Nasil yapiliyor?

Ünlü bir firmayı tanıtalım ismi ROHDEX.

Bu firma kuş tüyü üretiyor. Ama ölü hayvanlardan değil canli hayvanlardan tüy topluyor. Nasil mi ?

Laf bulamadığımız bu görüntüleri seyrederken zaten anlayacaksınız.

İnternet`e ROHDEX i arattırırsanız size çok şık bir site gelecektir.

Umarız yanlarına kar kalmaz.

EYLEME DAVET EDİYORUZ.

KURDİSTAN ANARŞİST GRUP
REŞ










Kuştüyü yastık için kaz ve ördeklerin canlı canlı tüyleri yolunuyor!

Kuş tüyünden yorgan ve yastık yapmak için her yıl milyonlarca kaz ve ördeğin tüyleri yolunuyor. Hayvanlar kesilmeden önce dört kez canlı canlı yolunuyorlar. Tüyler yorgan, yastık ve gocuklarda kullanılması için Avrupa ülkelerine gönderiliyor. Bir yorgan yapılabilmesi için 75 kazın tüyleri gerekiyor. İsveç Televizyonunun 4. kanalının “Acı Gerçek” adlı programı önceki akşam Macaristan, Polonya ve Çin’de hayvanların tüylerinin canlı iken yolunduğunu kanıtlayan programı yayınladı.

Tv 4’de çalışan muhabirler bu ülkelere giderek tüy satın almak istediler. Bu arada da gizli kamera ile çekimler yaptılar. Macaristan’da 10, Polonya’da 9 ve Çin’de 20 tüy üreten firma ile ilişki kurdular. Bu firmalardan yüzde 90’ı tüyleri yaşayan ördek ve kazlardan canlı canlı yolunarak temin ettiklerini söylediler. Avrupa’da yasalar yasaklamasına rağmen her yıl milyonlarca kaz ve ördek yolunuyor ve bunların tüyleri Avrupalı tüketiciler tarafından kullanılıyor.

Kazlar ilk kez altı aylıkken yolunuyorlar. İşçiler kazların kanatlarını ve ayaklarında da yolma işlemini yapıyorlar. Bir işçi günde ortalama 300 kazın tüylerini yoluyor. Derisi aşırı ölçüde parçalanan kaz ve ördeklerin derileri işçiler tarafından hayvanlar uyuşturmadan dikiliyor.

“Acı Gerçek” programı yolunan kaz ve ördek tüylerinin Macar Radai firması tarafından önce Avrupa’nın en büyük tüy firması Rohdex’e sonra da Danimarka firması Dykon’a satıldıktan sonra İskandinavya ülkelerindeki firmalara satıldığını gösterdi. Programın yayınlanmasından sonra tüyleri satın alan firmalardan Ahlens yaşayan hayvanların tüylerinin canlı canlı yolunmasını kabul etmeyeceklerini ve tüy satın aldıkları şirketlerle hemen ilişkiye geçeceklerini açıkladı.

Jysk adlı firma ise “Hayvanların hakları çiğnenemez, onlar moda değildir. Tüyleri vasıtası ile bizi ısıtan hayvanlara saygı ile yaklaşılmalıdır. Kaz ve ördeklerin tüylerinin yaşarken yolunmasını kabul edemeyiz” acıklamasını yaptı.

* * *

KUŞTÜYÜ NASIL ELDE EDİLİR?

Ördekler ve kazlar boyunlarından tutulur, bacakları bağlanır ve tüyleri yolunur. Kurtulmak için çırpınan hayvanlar derin yaralar alır. Tüy yolma işleminin ardından hayvanlar, bir sonraki işleme kadar kapalı kalacakları kafeslere konur. Bu işlem hayvan yaklaşık 9 haftalıkken başlar ve hayvanın kesileceği güne kadar altı haftada bir gerçekleştirilir. Tüyler çoğunlukla eti için yetiştirilen kazlardan ve ördeklerden yolunur.

KAZ CİĞERİ

Avrupa ülkelerinde yaygın olan kaz ciğeri üretiminde kullanılan hayvanlar muazzam acılar çekerler. Günde altı defaya kadar, boğazlarına geçirilen bir tüp aracılığıyla zorla beslenirler:
Midelerine 3 kilograma kadar tuzlu ve yağlı mısır lapası pompalanır. Sonunda hayvanın karaciğeri şişerek normal boyutlarının dört katına çıkar. Kuştüyünün sentetik alternatişeri hem hayvanlara zarar vermez hem de çok daha ucuzdur ve her türlü hava koşulunda geçirmezliğini korur.

Murat Kuseyri – Sesonline

On 13th February we are on the streets, to ?discourage people from doing military service.? We are everywhere!

On 13th February we are on the streets, to ?discourage people from doing military service.? We are everywhere!

http://www.ahaligazetesi.org/media/bloklar/stickervicdan_full.jpg

On 6th January 2010 the police arrested 23 people in Ankara (Turkey) by using brutal force. The arrests occurred during a demonstration and press conference for the immediate release of the imprisoned military objector Enver Aydemir. One person among the arrested demonstrators has been detained: our comrade and anarchist Volkan Sevinc has been in jail for 40 days. We protest the imprisonment of Volkan Sevinc as well as the planned conviction of 19 other comrades to prison sentences between 1-10 years on the indictment ?discouragement of the people from doing military service?. We?re going to meet on Saturday, 13 February 2010 simultaneously in Ankara and Istanbul as not yet convicted, killing-refusing antimilitarists to do another demonstration with the aim of ?discouraging people of doing military service?.

We invite all comrades worldwide to join us in protesting against the fact that the lives of people who oppose killing are transformed into a prison, and the fact that they are imprisoned and tortured. We invite all refusers, antimilitarists and anarchists to protest the state and its institutions by doing demonstrations and actions on 13 February 2010, for example in front of the consulates / embassies of the Turkish state. We invite you to show solidarity with our comrade Volkan Sevinc, who is exposed state terror, and with all political prisoners worldwide.

Initiative for solidarity with the antimilitarist detainee Volkan Sevinc

Information about the demonstration in Istanbul:

Date: 13 February 2010, Saturday
Location: Tram stop ?Taksim?
Time: 13.30 o?clock

PS: Participators in the demonstration in Istanbul are welcome to carry banners with the inscription ?We discourage the people from doing military service?, flags, banners, etc.

KCK‘den ‚dört adımlık‘ deklarasyon

Koma Civakên Kurdistan(KCK), bir kez daha demokratik çözüm ve barışta ısrar ettiğini gösteren bir deklarasyon açıkladı.

KCK, kalıcı bir barış sürecinin gelişmesi için öncelikli dört adımı sıraladı: Karşılıklı olarak silahların susturulması; askeri ve siyasi operasyonlara son verilmesi. 14 Nisan’dan bu yana tutuklanan tüm Kürt siyasetçilerin hemen serbest bırakılması. Öcalan‘ın ilk adım olarak ev hapsi gibi bir statüde kalmasının sağlanması. Taraflar arasında müzakerelere başlanarak sürecin ilerletilmesinin sağlanması.

KCK, Türkiye‘nin demokratikleşmesi ve Kürt sorununda kalıcı çözümün gelişmesi, karşılıklı güven ve istikrarın pekişmesi, gerçek bir toplumsal uzlaşmanın sağlanması için yine adım attı.

KCK, eylemsizlik süreci ve tarihsel arka planını değerlendirdiği; çözümü doğru bir rotaya çekecek ve ivme kazandıracak “Demokratik Çözüm ve Barış Deklarasyonu”nu kamuoyuna duyurdu.

KCK Yürütme Konseyi Başkanı Murat Karayılan, KCK Yürütme Konseyi üyeleri ve KONGRA GEL Divan Başkanlığı‘nın da katıldığı bir basın açıklaması gerçekleştirdi. Kürt sorununun çözümünde gelinen aşamayı değerlendiren KCK Yürütme Konseyi Başkanı Karayılan, deklarasyonun amacını şu sözlerle ifade etti: “Ortadoğu’da istikrar ve demokrasinin gelişmesi ve bölge halklarının ortak çıkarları için bu sorunun adil ve demokratik bir çözüme kavuşturulması artık bir zorunluluk haline gelmiştir.”

93 YILINDAN BU YANA

1993 yılından bu yana bu sorunun demokratik, barışçıl, siyasal çözümü için önemli çabalar sergilediklerini hatırlatan Karayılan, 1993, 1995, 1998, 1999, 2006 ve 2009 yıllarında bu yönlü önemli açılımlar yaptıklarını ve savaşı tek taraflı durdurduklarının altını çizdi. Bütün bu süreçlerdeki barışçıl çabalarının Türk devleti tarafından tasfiye etme zemini olarak değerlendirilmek istendiğini kaydeden Karayılan, Türk devleti en kapsamlı askeri ve siyasi saldırılarını tam da bu dönemlerde gerçekleştirdiğine dikkat çekti. Karayılan, en son 13 Nisan 2009 tarihinde ilan ettikleri tek taraflı eylemsizlik sürecinde, Kürt siyasal zemininin tümüyle tasfiye edilmesi için kapsamlı bir saldırı sürecinin başlatıldığını ve halen devam ettiğini söyledi.

29 MART’IN GÜCÜ

Karayılan, bir referandum havasında gerçekleşen 29 Mart yerel seçim sonuçlarının Kürt Özgürlük Hareketi açısından önemli bir siyasal başarı olduğunu belirterek, „AKP Hükümeti, 29 Mart’la birlikte iflas eden inkar ve imha siyasetinden vazgeçmek yerine, ‚açılım‘ adı altında yeni bir taktikle sürdürmeyi esas almıştır. Bu politikanın özü bazı göstermelik adımlarla, sorunun çözüleceği havasının yaratılması gölgesinde Kürt Özgürlük Hareketi‘nin tasfiye edilmesi olduğu bugün çok daha iyi açığa çıkmıştır. Biz 13 Nisan’da tek taraflı eylemsizlik ilan etmemize rağmen operasyonların sürdürülmesi ve 14 Nisan’dan itibaren demokratik, yasal tüm Kürt temsilcilerini hedeflemesi bunun açık ispatıdır” dedi.

DEVLET TERÖRÜ UYGULANDI

Kürt tarafının barışçıl süreçte ısrarcı olduğu ve Öcalan‘ın gerilladan, Maxmur ve Avrupa’dan barış gruplarının gönderilmesi çağrısına karşılık verdiğini belirten Karayılan,“ Ne var ki milyonlarca Kürdistanlının Barış Gruplarını sahiplenmesi ve büyük bir coşku ile çözümü ve barışı haykırması AKP ve Türk devletinin gerçek niyetini açığa çıkarmıştır. Bunun için Başbakan Erdoğan, ‚gerekirse başa döneriz‘ tehdidini yapmış, ardından Kürt halk Önderliğine, Kürt halkına ve demokratik siyasetinin temsilcisi olan DTP’ye yönelik saldırı dalgası başlatılmıştır. Kalıcı barış için hazırlanan Yol Haritası verilmediği gibi Kürt halk Önderliği ölüm çukuruna atılarak cezalandırma ile cevap verilmiştir. Halkımızın demokratik tepkilerine karşı bir devlet terörü siyaseti uygulanmıştır” diye konuştu.

ASKERİ OPERASYON SÜRECİ

Kürt halkı üzerinde bu süreçte ciddi bir saldırı uygulandığını dile getiren Karayılan, şunları söyledi: “Kürt halkının yasal, demokratik partileri ve kurumları kapatılıyor, demokratik siyaset yapan yüzlerce siyasetçi tutuklanmış bulunuyor. Taş atıyor diyerek çocuklara dünyada görülmemiş biçimde onlarca yıl ceza veriliyor. Halkın demokratik gösterilerinde terör estiriliyor. Bugün Kürdistan coğrafyasında yaşanan bu uygulamalar ancak askeri rejimler döneminde olabilecek faşizan uygulamalardır. Kürt halkının seçilmiş temsilcileri, belediye başkanları, belediye meclis üyelerini, il genel meclis üyeleri, İnsan hakları savunucuları ve DTK temsilcilerine kadar uzanan geniş bir toplumsal kesim hedeflenerek, kelepçelenmiş ve tutuklamıştır. Tüm bu durumlar Kürt halkının iradesini kırma, sindirme, parçalama ve özgürlük çizgisini siyasi planda tasfiye ederek, demokratik çözüm zeminini ortadan kaldırmayı hedeflemektedir. Bu politikaların en önemli amacı gerilla hareketini desteksiz bırakmak ve 2010 yılı içerisinde gerçekleştireceği askeri harekatlarla Kürdistan Özgürlük Hareketi‘ni tümden yok etmeyi hedeflemektir.”

KAPSAMLI BİR SAVAŞ

Türk hükümeti ve devletinin, psikolojik, diplomatik, sosyal ve ekonomik boyutlarını tamamlayan bir askeri hamle ile sonuç almak istediğini ve bunun kapsamlı bir savaş anlamına geldiğini ifade eden KCK Yürütme Konseyi Başkanı Karayılan, bunu içine bir kısım Kürtlerin de alınmak istendiğinin altını çizerek, „AKP’nin bu politikası sadece Kuzey için değil, tüm parçalardaki Kürtler için de tehlikeli ve kirlidir. Çünkü Kürtleri bir ulusal topluluk olarak kabul etmeyen, bireysel haklar çerçevesinde bazı kültürel kırıntılarla Kürt toplumunu oyalamak, çatıştırmak ve Özgürlük Hareketi ile tüm kazanımlarını tasfiye etmek isteyen inkarcı bir siyasi anlayışı temsil etmektedir“ dedi.

GELİNEN NOKTA TEHLİKELİ

İlgili tüm güçlere ve demokratik kamuoyuna çağrıda bulunan KCK Yürütme Konseyi Başkanı, „AKP hükümetinin öncülüğünde Türk devletinin gelişen Kürt politikası her ne kadar farklı isimler takılsa, ’sorunu çözüyoruz‘ psikolojik savaş propagandası eşliğinde gelişiyor olsa da, gerçekte çok tehlikeli bir noktaya gelmiş bulunmaktadır“ diyerek, baskı ve şiddetin her türlü tahammül sınırlarını aştığını söyledi.

„Halkımızın küçük düşürülmesine ve iradesinin çiğnenmesine dönük vicdanları zorlayan uygulamalar olağan hale getirilmiştir“ diyen Murat Karayılan, öncelikle AKP hükümeti ve Türk devletinin, politikanın toplumsal düzeyde yarattığı tahribatların boyutlarını görmesini istedi. Karayılan, telafisi mümkün olamayacak tahribatlara meydan vermemek için; halklara karşı duydukları derin sorumluluğun bir gereği olarak şu çağrıyı yaptı: „Türk devleti ve hükümeti, bu politikadan vazgeçin ve Önderliğimizin sunduğu Yol Haritası ekseninde soruna yaklaşın.”

ÇÖZÜM İÇİN 3 İLKE

KCK Yürütme Konseyi Başkanı Murat Karayılan, Türkiye‘nin demokratikleşmesi ve Kürt sorununda kalıcı çözümün gelişmesi, karşılıklı güven ve istikrarın pekişmesi, gerçek bir toplumsal uzlaşmanın sağlanması için üç temel ilkenin esas alınmasını bir çözüm anahtarı olarak sunmayı önemli bulduklarını vurguladı. Karayılan, şöyle sıraladı:

* Birincisi; hiçbir kimliğin egemen ve ayrıcalıklı olmadığı Demokratik Ulus.

* İkincisi; hiçbir toplumun yaşadığı ülke yok sayılmadan bütün toplulukların üstünde yaşadığı Demokratik Vatan.

* Üçüncüsü; sınırların sorun yapılmadığı, toplumların ulusal ve siyasal haklarının demokrasi içinde tanındığı Demokratik Cumhuriyettir.

Bunun çerçevede sorunun kalıcı çözüm perspektifinin anayasal bir düzenlemeyle mümkündür. Türkiye’nin ihtiyacı olan yeni, sivil, demokratik bir anayasanın gündeme alınıp kabulünün sağlanması Türkiye’yi gerçek demokratik sisteme kavuşturacak ve Kürt sorununun çözümünü de bu eksende imkân dâhiline sokacaktır.

BARIŞIN ÖNÜNÜ AÇACAK 4 MADDE

Karayılan, yukarıdaki ilkeler çerçevesinde, kalıcı bir barış sürecinin gelişmesi için öncelikli olarak dört madde sundu:

* Sürecin geliştirilmesinde öncelikle karşılıklı olarak silahların susturulması şart. Bir tarafın silahları susturması, diğer tarafın fırsat bu fırsat diyerek silahları daha da ateşlendirmesi sürecin ilerlemesini sağlayamaz. Adına ne kadar demokratik açılım denilse de karşılıklı silahların susturulması olmadan, akan kanın eşliğinde hiçbir adım atılamaz. Bunun için askeri ve siyasi operasyonlara son vermek gerekmektedir.

* Diğer önemli bir konu da, 14 Nisan’dan bu yana sudan gerekçelerle tutuklanan tüm Kürt siyasetçilerin hemen serbest bırakılmasının gerekliliğidir.

* Kürt sorununun demokratik çözümünde ve barışın gelişmesinde en pozitif rol oynayacak aktör Kürt Halk Önderliğidir. Önder Apo, Kürt sorununun halkların kardeşliği temelinde çözümü için bir şanstır. Bu gerçeklik dikkate alınarak Önder Apo’nun demokratik siyasi çözümde rolünü oynayacak biçimde(ilk adım olarak) ev hapsi gibi bir statüde kalması sağlanmalıdır.

* Kürt sorunu Kürtlerle tartışılmadan çözülemez. Her toplumun bir siyasal temsil gücü vardır. Demokratik çözüm için taraflar arasında müzakerelere başlanarak sürecin ilerletilmesinin sağlanması hedeflenmelidir.

DEMOKRATİK KURULUŞLAR İNİSİYATİF ALSIN

Karayılan, demokrasi güçleri, sol, sosyalist, liberal demokratik çevreler, Alevi birlikler ve demokratik İslami kesimlere kadar geniş yelpazeye çağrıda bulunarak, inisiyatif almalarını istedi. Kürt Özgürlük Hareketi‘nin tarihinin en önemli sürecine girdiğini belirten Murat Karayılan, „Bütün parçalarda bütün Kürdistani güçler ulusal demokratik çizgide dayanışma içerisinde Kürt sorununun barışçıl, demokratik yöntemlerle çözülmesi için üstüne düşen sorumlulukların gereğini yerine getirmelidir. Özellikle Güney Kürdistanlı siyasetçilerin üzerine önemli roller düştüğü açık ortadadır. Biz bu temelde bütün Kürdistani güçleri AKP hükümetinin bu sinsi politikasını görmeye, desteklememeye ve daha güçlü dayanışma ile onurlu bir barış ve demokratik çözüm için güçlerini birleştirmeye çağırıyoruz“ dedi.

ULUSLARARASI GÜÇLERE ÇAĞRI

Bölgede barış ve istikrardan çıkarı olan tüm uluslararası güçleri, Kürt sorununda şiddete dayalı politikaları desteklememeye ve sorunun barışçıl, demokratik temelde çözülmesi için üstüne düşen görevleri yerine getirmeye çağıran KCK Yürütme Konseyi Başkanı Murat Karayılan, sözlerini şöyle bitirdi: „Bilinmeli ki, Kürdistan halkı özgür demokratik bir yaşama karar vermiş bir halktır. Bunun için gerekli irade ve fedakarlığı ortaya koymuştur. Özgür ve onurlu bir yaşam uğruna büyük fedakarlıklar gösteren halkımızın KCK şahsında toplumsallaşan gücü karşısında hiçbir saldırı yönteminin başarılı olma şansı kalmamıştır. Halkımız ve hareketimiz her türlü saldırıya karşı yüksek bir direniş ruhuyla cevap verebilecek ve kazanmayı başaracak güçte olduğunu herkese gösterecektir.”



Referer der letzten 24 Stunden:
  1. images.google.de (3)
  2. google.com (21)
  3. images.google.at (4)
  4. karakok.wordpress.com (3)
  5. images.google.de (3)



Stoppt die Vorratsdatenspeicherung! Jetzt klicken & handeln!Willst du auch bei der Aktion teilnehmen? Hier findest du alle relevanten Infos und Materialien:

kostenloser Counter
Poker Blog